All Chapters of ทะลุมิติรัก : Chapter 31 - Chapter 40

“สวัสดีค่ะท่านผู้ชม เมนูอาหารของเราในวันนี้” เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นจากวัตถุประหลาดที่เรียกว่า ทีวีเสียงนั้นทำหลินหลินสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาก่อนจะงัวเงียลงจากโซฟาแล้วไปนั่งลงอยู่ตรงโต๊ะเตี้ยบนพื้น รายการนี้เป็นหลินหลินที่ตั้งเวลาเปิดเอาไว้ให้มัน ก่อนจะเข้านอนไปเมื่อคืน เธอพึมพำ “วันนี้จะทำอะไรให้หยางหยางกินดี...”“นี่คือไข่ม้วนค่ะ เป็นเมนูง๊ายง่าย ทำง่าย ทานอร่อย เหมาะสำหรับทุกเพศทุกวัยทุกเชื้อชาติทุกศาสนา” เสียงจากในจอสี่เหลี่ยมกำลังสาธยายสรรพคุณวัสดุชนิดหนึ่งที่เรียกว่าไข่ม้วน“ทำอันนี้แหล่ะ หึหึ” เสียงของหลินหลินพึมพำงึมงำคล้อยตาม ก่อนจะยกฝ่ามือของตนตบหน้าของตัวเองเบาๆสองทีเพื่อเรียกสติให้หายงัวเงียแล้วเอื้อมมือขึ้นม้วนผมที่ยาวสยายสวยงามขณะลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องครัวหาอะไรมามัดผมเอาไว้อย่างง่ายๆ ไม่มีพิธีรีตรอง หญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่าเจ้าหมอนที่เธอนอนหนุนเมื่อครู่คือต้นขาของหยางหยางหลี่หงจินหยางเพียงขมวดคิ้วมองตามนิ่งงัน พลางคิด นี่ถ้าเป็นสตรีที่แคว้นของเขา พวกนางจะออกมาจากห้องหับได้ พวกนางต้องใช้เวลาเป็นชั่วยามเพื่อประเคนทุกสิ่งอย่างใส่บนเรือนร่างโดยเฉพาะบนศีรษะ แต่นาง...

หลี่หงจินหยางเพียงเดินมองไปรอบทิศทางอย่างอารมณ์ดีไม่แตกต่างจากหลินหลินเขาพาร่างสูงโปร่งสง่างามเดินทอดน่องมาเรื่อยๆตามชายหาดที่มีเม็ดทรายละเอียดสบายฝ่าเท้า เขาเริ่มรู้สึกชมชอบกับการเปลือยเท้าเดินย่ำทรายเนื้อละเอียดอยู่อย่างนี้นางคงคิดมาดีแล้วถึงได้จับเขาให้ใส่ชุดนี้มาเวลาผ่านไปซักพัก...ชายหนุ่มหญิงสาวเพียงเดินทอดน่องตามทางเรื่อยมาอยู่ตรงชายทะเล“ท่านชอบ...” เสียงหวานใสของหลินหลินเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นหยางหยางของเธอกำลังเผลอยิ้มออกมา ช่างเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากเสียจริง หลินหลินคิดหลี่หงจินหยางไม่ตอบคำใด เขาเพียงหยุดยืนนิ่งๆมองกลับมาทางหลินหลินด้วยสายตาอบอุ่นยกยิ้มมุมปากอย่างมีเสน่ห์ และรอยยิ้มพร้อมสายตาอย่างนั้นของหลี่หงจินหยางก็ทำเอาหลินหลินถึงกับเหม่อมองพลางส่งยิ้มตอบกลับไปอย่างเผลอไผลเปี่ยมเสน่ห์ไม่แพ้กันตรงนี้...เวลานี้....เบื้องบนมีท้องฟ้าสีสดใสไร้เมฆหมอกมาบดบังเบื้องหลังมีผืนทะเลสีครามกว้างใหญ่รอบกายมีหาดทรายสีขาวเนียนละเอียดสะอาดงามตา เบื้องหน้ามีหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีกำลังยืนจับจูงมือกันและกันภาพของชายหนุ่มหญิงสาวกำลังยืนจับมือกันและกันซึ่งล้อมรอบไปด้วยสายลมแห่งท้องทะเล

หลี่หงจินหยางเพียงหรี่ตามองมาทางหลินหลินเขาเห็นนางทำท่าแง่งอนไม่พอใจ เขาจึงขมวดคิ้วคมเข้มขึ้นอย่างสงสัย “เราอยู่ด้วยกัน” เขากล่าวนิ่งๆหลินหลินชะงัก“ถ้าเราอยู่ด้วยกัน จะที่ไหนก็เหมือนกัน” ชายหนุ่มเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเขาอยู่กับสตรีนางนี้ได้เรื่อยๆที่ใดก็ได้ ไม่ต้องวางมาดแต่อย่างใดใยต้องมาทะเล ชายหนุ่มคิดหลินหลินกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะค่อยๆหันหน้าเข้าหาหลี่หงจินหยาง เธอถึงกับหน้าแดงเมื่อจบประโยคของเขา“อืม...”หลินหลินตอบรับขณะอมยิ้มกรุ่มกริ่ม ดวงตาเป็นประกาย เหม่อมองไปทางหลี่หงจินหยางเธอ...ชอบเขา...เธอชอบหยางหยาง...หลี่หงจินหยางหรี่ตามองสตรีข้างกายอีกครั้งเขาเห็นนางทำสายตาวิบวับแวววาว เขาจึงจำต้องเคลื่อนสายตาและใบหน้าของเขาหันเหไปทางอื่น เขาเกรงว่านางจะเห็นสายตาตอบรับกลับไป“ท่านหูแดง” หลินหลินแกล้งเย้า“อันใด?” ชายหนุ่มถามเสียงขุ่นหลินหลินหัวเราะคิกคักชอบใจ หยางหยางของเธอน่ารักเสียจริง! “เจ้าขันอะไร” เขาหันหน้ามาถาม“เปล่านี่” เธอหันหน้ามาตอบ“เจ้า...”“....”หลินหลินรีบเม้มริมฝีปากทำตาใสกลมโต เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาบึ้งตึงของเขา ก่อนจะขยับเข้าใกล้เขาอีกหน่อ

“ท่ะ ท่าน...ท่านเป็นอะไร” หลินหลินถึงกับตกใจเมื่ออยู่ในท่าหมิ่นเหม่ใกล้ตายหลี่หงจินหยางพลันได้สติเมื่อเห็นหลินหลินแบบเต็มตา เมื่อครู่เขาคิดว่าสตรีนางนี้เป็นศัตรูที่อยู่ในความฝันของเขาเขาจึงคิดจะสังหารนาง“เจ้า...” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาแค่นั้นพร้อมกับคลายฝ่ามือที่กำลังบีบคอของนางออกแต่ยังคงทาบทับร่างงามอยู่อย่างนั้น“ท่านเป็นอะไร” หลินหลินยังคงถามหยางหยางของเธออย่างนึกห่วงใยเพราะรู้สึกได้ว่าเขาตัวร้อนอย่างกับไฟคล้ายคนมีไข้ขึ้นสูงแต่...นอนทับกันอย่างนี้เธอเองก็เริ่มมีไข้ขึ้นมาเหมือนกันหลินหลินเริ่มคิดได้ซักพักหลี่หงจินหยางพลันได้สติว่ากำลังนอนทับร่างนุ่มนิ่มของใครบางคนอยู่เพราะว่าแผงอกของเขากำลังรู้สึกถึงหน้าอกอวบนูนของนางอีกทั้งช่วงขาของเขาก็กำลังคร่อมอยู่กับโคนขาของนางอีกด้วยแต่ยังไม่ทันที่เขาจะดันตัวเองให้ออกห่าง“ปล่อยเลย” หลินหลินพลันเอ่ยเสียงเครียด เธอรู้สึกได้ว่ากำลังอยู่ในท่าอันตรายแก่พรหมจรรย์ของเธอ“ข้า...” หลี่หงจินหยางเอ่ยได้แค่นั้น แต่ยังไม่ลุกออกไปเขาคิดจะลุกแต่ร่างกายมันไม่ยอมขยับ“...”“...”ทั้งสองเงียบงันไร้ซึ่งวาจาใดๆอีกอึดใจ“หยางหยาง” หลินหลินเริ่มเสียงเบาเมื

เขาเหวี่ยงเจ้าร่างไร้ชีวิตของมันให้ลอยออกไปไกลจนสุดลูกหูลูกตาร่างนั้นกระเด็นออกไปตามแรงเหวี่ยงของหลี่หงจินหยางไปยังทะเลอันไกลโพ้น ไม่รู้ได้ว่าไปตกยังทิศทางใดของผืนทะเลแห่งนี้“หยาง...หยาง”เสียงแผ่วเบาของหลินหลินเอ่ยเรียก หยางหยางแข่งกับเสียงของคลื่นทะเลและถึงแม้ว่ามันจะเบาแต่หลี่หงจินหยางกลับได้ยินชัดเจนยิ่งนักชายหนุ่มไม่รอช้า เขารีบหันหลังกลับไปหาเจ้าของเสียงที่กำลังนอนหมดแรงอยู่ตรงซอกหินในทันทีหลี่หงจินหยางรีบอุ้มร่างอ่อนปวกเปียกของหลินหลินเอาไว้แนบอกอย่างไม่รีรอ“เจ้าเป็นอันใดหรือไม่” เขาถามนางเมื่อพิศมองใบหน้าของนางใกล้ๆ“ไม่...ไม่เป็นไร” หลินหลินตอบออกไปแม้จะยังจุกอยู่อย่างมากมาย“ย่ะ...ยา...” เธอเอ่ยออกมาพลางชี้นิ้วไปทางถุงยาที่ตกอยู่ไม่ไกล“ยังจะห่วงสิ่งนั้นรึ” หลี่หงจินหยางเอ่ยเสียงดุเมื่อมองตามนิ้วเรียวสวยของหลินหลินแล้วเห็นเป็นถุงอะไรซักอย่างตกอยู่“ก็...ยา...ของท่าน” หลินหลินพยายามเถียง“ข้าไม่ได้เป็นอันใด” หลี่หงจินหยางกล่าวนิ่งๆขณะยกกระชับร่างของหญิงสาวแล้วก้าวเท้าเดิน“เพราะเจ้านั่น...เพราะยานั่น...ข้าถึงเจ็บ..ตัว” หลินหลินยังไม่ยอมขณะเอื้อมมือขึ้นกอดต้นคอของหลี่หงจ