All Chapters of ทะลุมิติรัก : Chapter 11 - Chapter 20

"ท่าน..."หลินหลินเอ่ยเรียกพลางมองชายหนุ่มที่กำลังมีความพยายามอย่างมากที่จะกินข้าวต้มฝีมือของเธอ "อยากไปท่องยุทธภพหรือไม่" เธอหมายถึงจะพาเขาเที่ยวชมเมืองของที่นี่"เผื่อว่า เอ่อ..." หญิงสาวพูดอย่างระมัดระวัง "ท่านอยากจะปรับตัว อย่างน้อย จะได้รู้สึกดีขึ้น" เธอช่างเป็นเจ้าบ้านที่ดีเหลือเกิน "อย่าเลย... แม่นาง" หยางหยางตอบอย่างระมัดระวังและแคลงใจอยู่ตลอดเวลาด้วยมาดคล้ายรูปปั้นหายากแบบเสมอต้นเสมอปลาย"เอ่อ...แล้วท่านต้องนอนหลับหรือไม่ ต้องหลับเหมือนกันหรือเปล่า?" หลินหลินยังคงพยายามยอมรับเพื่อที่จะพาเขาปรับตัว ท่าทางของเขาเหมือนจะหลงยุคมาจริงๆ เธอรู้สึกเป็นห่วงอย่างไม่รู้สาเหตุ เธอต้องอยู่คนเดียวมาโดยตลอดในโลกของเธอ แต่เขา...ต้องมาอยู่คนเดียวในโลกที่ไม่รู้จัก จู่ๆเธอก็คิดอย่างนั้น ไม่รู้ทำไม เฮ่อ! หลินหลินเอ้ย!เธอก็เป็นคนดีเหมือนกันนะเนี่ยเวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่จนหลินหลินคิดว่าอาหารมื้อนี้ช่างใช้เวลากินได้ยาวนานมากมายเหลือเกิน นี่แค่ข้าวต้มนะ ถ้าเป็นอาหารจัดเต็มคงต้องใช้เวลากินกันทั้งคืนเลยมั้ง "ท่าน...อร่อยหรือไม่ ข้าหมายถึง รสชาติดีหรือไม่" หลินห

"เอ่อ...ท่าน" หลินหลินเริ่มต้นบทสนทนาใหม่ "ถ้าหากท่านยังไม่สามารถกลับไปได้ เช่นนั้นแล้ว เราก็ควรจะอยู่ด้วยกันอย่างสันติ เข้าใจมั้ย อย่างสงบสุขน่ะ"และคำตอบที่ได้รับก็ยังคงเป็นมาดนิ่งๆ เปี่ยมราศี สีหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบ เหมือนเดิมเฮ่อ! ไม่เคยเจอผู้ชายที่ดูดีแบบนี้เลยจริงๆ เอาจริงๆแล้ว เขาน่ากลัวนะ แต่แบบเขาดูมีเสน่ห์มากๆเลยไม่เหมือนผู้ชายหลายๆคนที่เธอเจอแต่ละคนอย่างกับปลาไหลแต่เขาคนนี้นะแบบว่า...มังกรชัดๆหลินหลินคุยกับตัวเองในใจอีกแล้ว"อะแฮ่ม! เอาเป็นว่า...." หลินหลินกระแอมนิดนึงก่อนเริ่มต้นหว่านล้อมอีกครั้งอย่างต่อเนื่อง "ข้าจะให้ที่พักพิงแก่ท่าน จนกว่าท่านจะสามารถกลับไปยังที่ที่ท่านจากมาได้ และ... ระหว่างนี้...ข้าจะปรับตัวและท่านก็ต้องปรับตัวเช่นกัน...นะ" จบคำหลินหลินเพียงสังเกตกิริยาของชายหนุ่ม เมื่อเห็นเขาไม่มีทีท่าว่าจะปฏิเสธ เธอจึงเอ่ยขึ้นอย่างต่อเนื่อง "ทีนี้... การที่เราจะอยู่ด้วยกันได้นั้น... ท่าน..." หญิงสาวเว้นระยะไว้อึดใจจึงพูดต่อ "ท่านต้องเชื่อฟังข้าและ...ทำตามที่ข้าต้องการ"จบประโยคของหลินหลินชายหนุ่มจึงหรี่ตาเล็กลงมากกว่าเดิมข

เมื่อหลินหลินพาหลี่หงจินหยางเดินทางมาจนถึงสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง "ที่นี่เรียกว่าทะเลเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งซึ่งมีแผ่นดินคาบเกี่ยวกับจังหวัดที่เราจากมา ที่นี่จะไม่ได้เรียกว่าแคว้นเหมือนที่ที่ท่านจากมา" หลินหลินบอกกล่าวและอธิบายขยายความเรื่อยๆเกี่ยวกับภูมิประเทศและเรื่องราวต่างๆของเมืองที่เธอพามาให้แก่หยางหยางได้รับฟังเรื่อยๆ เผื่อว่ามันจะมีประโยชน์อะไรบ้างไม่มากก็น้อย สถานที่แห่งนี้เป็นทะเลในต่างจังหวัดซึ่งไม่ไกลจากกรุงเทพฯมากนัก ใช้เวลาขับรถออกมาเพียงสองชั่วโมง"มานั่งตรงนี้ก่อน" หญิงสาวพูดขึ้นพลางเดินนำทางให้ร่างสูงโปร่งของหยางหยางได้เดินตามร่างระหงของเธอมาตามทางอย่างใจเย็นเธอเลือกที่จะหาที่นั่งให้ห่างไกลจากผู้คนพลุกพล่านในระดับหนึ่ง แม้จะไม่ปลอดคนเสียทีเดียว แต่ก็แค่มีผู้คนเพียงบางตาเดินไปเดินมาแค่เท่านั้นและที่สำคัญยังคงใกล้กับร้านรวงร้านค้าแถบชายทะเลเพื่อที่จะได้หาซื้ออาหารมานั่งกินพร้อมชมวิวทิวทัศน์ไปด้วยหยางหยางยังคงปฏิบัติตัวเป็นเด็กดีในความคิดของหลินหลินอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ในขณะที่หลินหลินชี้ชวนให้มองไปรอบทิศทางพลางอธิบายไปเรื่อยๆอืม...เป็นเด็กที่ตัวโตมากๆมาดอย่างกั

เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะว่าพี่ของเธอคนหนึ่งมันสำออย พอมันฟ้องพ่อเสร็จมันก็สลบไสลหมดสติไป พ่อจึงต้องนำตัวส่งโรงพยาบาลกะทันหันและเหตุการณ์วันนั้นพ่อของเธอจึงทิ้งเธอกับแม่ไว้ที่ประเทศไทย เพราะว่าพ่อโกรธเธอมากแล้วพาลโกรธแม่ของเธอด้วย แม่ของเธอก็เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญจนเธอต้องนั่งปลอบใจอยู่ทั้งวันทั้งคืนอย่างหงุดหงิดไม่ได้หลับไม่ได้นอน กว่าแม่จะตั้งตัวได้ก็กินเวลานานเป็นเดือนๆ ต่อมาไม่นานแม่ได้เจอคนรักคนใหม่ แม่รักผู้ชายคนนั้นมาก ผู้ชายของแม่ก็รักแม่มาก รักมากจนเผื่อแผ่มาถึงเธอ ด้วยหน้าตาและรูปร่างของเธอที่สวยโดดเด่นตั้งแต่เริ่มแตกเนื้อสาว จึงทำให้พ่อเลี้ยงของเธอมักจะมองเธอด้วยความรักแบบแปลกๆเธอจึงเริ่มระแวงและระแวดระวังแล้ววันหนึ่งสิ่งที่เธอหวาดกลัวก็เกิดขึ้น เมื่อพ่อเลี้ยงของเธอพยายามจะเข้าหาเธอ โชคดีที่เธอระวังตัวเอาไว้อยู่แล้วเป็นอย่างดีจึงไหวตัวทันและหนีออกจากบ้านมาได้ และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาเธอก็ไม่กลับบ้านอีกเลย เมื่อแม่รู้ความจริงแม่จึงให้เธอเช่าห้องอยู่เองข้างนอกใกล้ๆกับโรงเรียนและต่อมาไม่นานเธอก็ได้ข่าวว่าแม่ของเธอกับพ่อเลี้ยงได้มีลูกด้วยก

ตั้งแต่เมื่อคืนจนกระทั่งวันนี้ทั้งวันหลินหลินยังคงใช้เวลาอยู่กับชายหนุ่มปริศนาของเธอ หญิงสาวพยายามบอกเล่ารายละเอียดของสิ่งของต่างๆที่จำเป็นในการใช้ชีวิตประจำวันพร้อมทั้งวิธีใช้ต่างๆโดยละเอียด เช่นการใช้เครื่องอาบน้ำอุ่น การใช้ห้องน้ำ การใช้งานเครื่องครัวต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นตู้เย็น กาต้มน้ำร้อน ตู้อบ อ่างล้างจาน และอุปกรณ์ต่างๆภายในคอนโดของเธอ และถึงแม้ว่าคำตอบรับที่ได้กลับมาจากชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่แสนจะเฉยชายังคงเป็นความเงียบซึ่งนานๆทีจะมีเพียงเสียงในลำคอออกมาแค่เล็กน้อย แต่หลินหลินก็ยังคงไม่ใส่ใจ เธอเพียงชี้แจงเกี่ยวกับรายละเอียดของสิ่งรอบตัวให้เขาฟังไปเรื่อยๆ เธอกำลังทำตัวเป็นพี่เลี้ยงที่ดีให้กับว่าที่เจ้าของแคว้นต้าหลี่ที่ยิ่งใหญ่ เผื่อว่าเขาจะสามารถนำพาสิ่งของมีค่ามากมายมาตอบแทนเธอได้ในภายภาคหน้า เขาสามารถทะลุมิติมาหาเธอได้ ไม่แน่ว่า เขาอาจจะนำเอาสิ่งของมีค่าเหล่านั้นมาหาเธอได้เช่นกัน เธอจะได้ไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยจนเกินไป เธออาจจะได้นั่งเสวยสุขด้วยท่วงท่าสวยงามอยู่บนกองเงินกองทองโดยไม่ต้องมีสามีก็ยังได้ เฮ้อ!ยิ่งคิดยิ่งคึก!แต่จะว่าไปเรื่องของมีค่าอาจจะยั