Semua Bab เมียน้อยมาเฟียฮุบพันล้านของฉัน: Bab 1 - Bab 9

สิบปีเต็มที่ฉันทุ่มเททุกอย่างเพื่อจะได้แต่งงานกับวินเซนต์ และทั้งหมดนั่น... มันก็แค่เรื่องหลอกลวงฉันยืนอยู่หน้าห้องทำงานของวินเซนต์ ในมือถือรายงานการตรวจสอบบัญชีเอาไว้ ตอนที่ได้ยินประโยคที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ"บอสครับ แกลเลอรีของอิซาเบลลากำลังจะผ่านการประเมินบัญชีรอบสุดท้ายแล้ว" เสียงนั้นคือ มาร์โก มือขวาของวินเซนต์ "ถ้าเธอทำสำเร็จขึ้นมาจริงๆ...""เธอจะไม่มีวันทำสำเร็จ" วินเซนต์พูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ "ฉันให้ฝ่ายบัญชีเตรียมทิ้งระเบิดเรื่องภาษีใส่เธอไว้แล้ว พรุ่งนี้เช้าพวกเขาจะ 'ตรวจพบปัญหา' ทันที"ความรู้สึกของฉันดิ่งวูบลงเหว"แต่บอสครับ นี่มันครั้งที่เก้าแล้วนะ คุณไม่คิดว่าเธอจะเริ่มสงสัยบ้างเหรอ""สงสัยแล้วยังไงล่ะ?" วินเซนต์หัวเราะ "เธอหลงฉันจนหัวปักหัวปำ ไม่มีทางกล้าขัดใจฉันหรอก อีกอย่าง ฉันต้องการเวลามากกว่านี้เพื่อเตรียมความพร้อมให้เอวา"เอวา... ลูกนอกสมรสของพ่อฉัน... อีกแล้วสินะ"บอสครับ คุณตั้งใจจะ...""แต่งงานกับเอวางั้นเหรอ? ไม่หรอก" น้ำเสียงของวินเซนต์เจือความตึงเครียด "อิซาเบลลาสู้เพื่อฉันมาตั้งสิบปี ฉันจะเขี่ยเธอทิ้งเฉยๆ ไม่ได้""ก็แค่... เอวา

รับกระสุนแทนงั้นเหรอ?หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น"ตั้งแต่เมื่อไหร่?" ฉันถลาเข้าไปหาวินเซนต์ "คุณบาดเจ็บเหรอ?"มือของฉันคว้าหมับเข้าที่เสื้อเชิ้ตของเขา พยายามจะตรวจดูบาดแผลวินเซนต์สะดุ้ง พยายามดันตัวฉันออกไป แต่การเคลื่อนไหวของเขากลับแข็งทื่อ เห็นได้ชัดว่าเขากระเทือนแผล"สามวันก่อน" วินเซนต์ตอบพลางเบือนหน้าหนี น้ำเสียงของเขาเย็นชา "มีเรื่องนิดหน่อยที่ท่าเรือน่ะ""พวกหน้าโง่รัสเซียนั่นบ้าบิ่นกว่าที่เราคิดไว้ซะอีก" เอวาพูดพลางเกาะติดอยู่ข้างกายวินเซนต์ น้ำเสียงของเธอแฝงความหวาดกลัวที่เสแสร้งขึ้นมาอย่างแนบเนียน "จู่ๆ พวกมันก็เปิดฉากยิง วินเซนต์น่ะ เพื่อที่จะปกป้องฉัน..."เธอไล้นิ้วมือไปบนแผงอกของเขา"กระสุนเกือบจะเจาะทะลุหัวใจฉันแล้ว แต่วินเซนต์กระโดดเข้ามาขวาง เอาตัวบังฉันไว้ เขาคือฮีโร่ของฉันเลยล่ะ"ฉันมองหน้าวินเซนต์ รอให้เขาปฏิเสธ รอให้เขาอธิบายแต่เขากลับเงียบ ราวกับว่าการเอาตัวเข้าแลกกระสุนเพื่อผู้หญิงคนนี้เป็นเรื่องปกติที่สุดในโลกความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมากลางอกฉันนึกย้อนไปถึงตอนที่อยู่เม็กซิโกเมื่อสามปีก่อน การเจรจาธุรกิจที่แสนอันตรายอีกฝ่ายเป็นแก๊งค้ายาที่ฉาวโฉ

ฉันกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ สิ่งแรกที่ทำคือเดินตรงไปที่โต๊ะเครื่องแป้งแหวนเพชรสีน้ำเงินขนาดสิบสองกะรัตวางอยู่ตรงนั้นแหวนหมั้นที่วินเซนต์ให้ไว้เมื่อสิบปีก่อนฉันหยิบมันขึ้นมา และโยนมันเข้าไปในเตาผิงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเปลวไฟหลอมตัวเรือนแพลตตินัม แต่เม็ดเพชรยังคงตั้งตระหง่าน ส่องประกายระยิบระยับอยู่ตรงนั้นช่างเป็นสัญลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบสำหรับความรักของฉันเสียจริง... เย็นชา แข็งกระด้าง และตายซาก"คุณหนู กลับมาแล้วหรือครับ"อังเดร พ่อบ้านของฉันเดินเข้ามา เขามองหน้าฉันแค่แวบเดียวก็รับรู้ได้ทันที"เรียกประชุมผู้อาวุโสของตระกูลทุกคน" ฉันหันไปสั่งเขา "คืนนี้ ตอนสองทุ่ม เป็นวาระเร่งด่วน""รับทราบครับคุณหนู อ้อ แล้วก็ คุณหนูครับ..." เขาลังเลเล็กน้อย "ทางชิคาโกติดต่อมาอีกแล้วครับ เรื่องข้อเสนอแต่งงาน นี่เป็นครั้งที่สามของปีนี้แล้ว"ตระกูลลึกลับแห่งชิคาโกตลอดสองปีที่ผ่านมา พวกเขาพยายามขอจับมือเป็นพันธมิตรมาตลอด แต่ฉันก็ปฏิเสธไปทั้งหมด เพราะถูกความรักที่มีต่อวินเซนต์บังตา"บอกพวกเขาไปว่าฉันตกลง"อังเดรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่ก็รีบดึงสติกลับมาเก็บอาการอย่างรวดเร็ว"จะให้ผมจัดการนัด

โลกทั้งใบเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะท้อนของกัมปนาทปืนที่ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศวินเซนต์กุมมือที่ชาหนึบของตัวเองไว้ จ้องมองเศษซากปืนของเขาบนพื้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา"ใคร?!" เขาแผดเสียงคำราม กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง "ใครเป็นคนยิง?!"คำตอบเดียวที่ได้รับกลับมาคือเสียงฝีเท้าที่เดินสวนสนามเข้ามาชายชุดดำนับร้อยคนหลั่งไหลลงมาจากรถหุ้มเกราะพวกเขามีอาวุธครบมือ ถืออาวุธสงครามระดับกองทัพ ใบหน้าถูกปิดบังไว้ภายใต้หน้ากาก เผยให้เห็นเพียงแววตาที่แข็งกร้าวและเย็นชาท่ามกลางกองกำลังที่น่าเกรงขามนี้ รถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดสนิทประตูรถเปิดออกชายคนหนึ่งก้าวลงมาเขารูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดสูทสีดำสั่งตัดพอดีตัว ทุกการเคลื่อนไหวของเขาแฝงไปด้วยความสง่างามที่อันตรายและแผ่ซ่านไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ แว่นกันแดดปิดบังใบหน้าครึ่งบนของเขาเอาไว้ แต่ริมฝีปากบางและสันกรามที่คมชัดกลับแผ่รังสีแห่งอำนาจที่ทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออกวินาทีที่วินเซนต์เห็นเขา เลือดในกายก็เย็นเฉียบ ใบหน้าซีดเผือด"ไม่... เป็นไปไม่ได้..." เขาละล่ำละลัก ก้าวถอยหลัง "คุณ... คุณไม่ใช่..."ชายคนนั้นถอดแว่นกันแดด

เฮลิคอปเตอร์บินโฉบเหนือผืนน้ำทะเลสีเทอร์ควอยซ์เบื้องล่างของเราคือเกาะส่วนตัวที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน"เราอยู่ที่ไหนคะ?" ฉันถามจูเลียนเขานั่งอยู่ข้างฉัน ฝ่ามือใหญ่กอบกุมมือฉันไว้ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน"บ้านของเราไง"ฉันมองเสี้ยวหน้าของเขา คำถามนับพันวนเวียนอยู่ในหัว"จูเลียน ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้คะ?" ฉันหันไปหาเขา "ทำไมคุณถึงรอจนถึงตอนนี้ถึงค่อยปรากฏตัว?"เขาเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น"อิซาเบลลา ผมมีเรื่องต้องเล่าให้คุณฟัง" แววตาของเขาแฝงไปด้วยความเจ็บปวดลึกๆ "เรื่องราวของการรอคอย"เฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนสนามหญ้ากว้างใหญ่ กลีบกุหลาบยังคงปลิวไสวอยู่ในอากาศ"จำคืนที่คุณถูกลักพาตัวได้ไหม?" เขาพูดขณะที่เรากำลังเดินไป "ตอนที่ติดอยู่ในโกดังร้างนั่น"ความทรงจำในคืนอันน่าสะพรึงกลัวนั้นวาบเข้ามาในหัวฉันแม่ของฉันเพิ่งเสียชีวิต พ่อก็มัวแต่ขลุกอยู่กับเมียน้อย ไม่เคยใส่ใจไยดีฉันเลยแก๊งคู่อริจับตัวฉันไปเพื่อใช้เป็นข้อต่อรอง"ฉันจำได้ว่ามีคนมาช่วยฉันไว้" ฉันพูดเสียงเบา "แต่ฉันจำหน้าเขาไม่ได้เลย ฉันมักจะรู้สึกคุ้นเคยกับวินเซนต์ ก็เลยทึกทักเอาเองว่าเป็นเขา...""ไม่ใช่เขาหรอก" จูเลียนหยุด