MasukShare
บทที่ 8
Bab terbaru
เมียน้อยมาเฟียฮุบพันล้านของฉัน บทที่ 9
เฮลิคอปเตอร์บินโฉบเหนือผืนน้ำทะเลสีเทอร์ควอยซ์เบื้องล่างของเราคือเกาะส่วนตัวที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน"เราอยู่ที่ไหนคะ?" ฉันถามจูเลียนเขานั่งอยู่ข้างฉัน ฝ่ามือใหญ่กอบกุมมือฉันไว้ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน"บ้านของเราไง"ฉันมองเสี้ยวหน้าของเขา คำถามนับพันวนเวียนอยู่ในหัว"จูเลียน ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้คะ?" ฉันหันไปหาเขา "ทำไมคุณถึงรอจนถึงตอนนี้ถึงค่อยปรากฏตัว?"เขาเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น"อิซาเบลลา ผมมีเรื่องต้องเล่าให้คุณฟัง" แววตาของเขาแฝงไปด้วยความเจ็บปวดลึกๆ "เรื่องราวของการรอคอย"เฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนสนามหญ้ากว้างใหญ่ กลีบกุหลาบยังคงปลิวไสวอยู่ในอากาศ"จำคืนที่คุณถูกลักพาตัวได้ไหม?" เขาพูดขณะที่เรากำลังเดินไป "ตอนที่ติดอยู่ในโกดังร้างนั่น"ความทรงจำในคืนอันน่าสะพรึงกลัวนั้นวาบเข้ามาในหัวฉันแม่ของฉันเพิ่งเสียชีวิต พ่อก็มัวแต่ขลุกอยู่กับเมียน้อย ไม่เคยใส่ใจไยดีฉันเลยแก๊งคู่อริจับตัวฉันไปเพื่อใช้เป็นข้อต่อรอง"ฉันจำได้ว่ามีคนมาช่วยฉันไว้" ฉันพูดเสียงเบา "แต่ฉันจำหน้าเขาไม่ได้เลย ฉันมักจะรู้สึกคุ้นเคยกับวินเซนต์ ก็เลยทึกทักเอาเองว่าเป็นเขา...""ไม่ใช่เขาหรอก" จูเลียนหยุด
เมียน้อยมาเฟียฮุบพันล้านของฉัน บทที่ 8
จูเลียนส่งสัญญาณโปรเจกเตอร์เครื่องใหญ่ถูกเข็นออกมาและฉายภาพขึ้นไปบนกำแพงด้านนอกของโบสถ์ภาพสว่างวาบขึ้นบนผนังหินสีขาวมันคือภาพจากกล้องวงจรปิดที่สระว่ายน้ำเมื่อช่วงฤดูร้อนสิบสามปีก่อนบนหน้าจอ วินเซนต์ในวัยสิบห้าปีกำลังตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดอยู่ในสระฝั่งน้ำลึกเอวาในวัยสิบสองปีสวมชุดกระโปรงสีแดง ยืนอยู่ริมสระ ในมือถือห่วงยางชูชีพเอาไว้แต่เธอไม่ได้โยนมันลงไปทว่า เมื่อวินเซนต์ยื่นมือมาหาเธออย่างสิ้นหวัง เธอกลับก้าวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก ด้วยความกลัวว่าจะเดือดร้อน เธอยังถึงขั้นเตะห่วงยางชูชีพให้กระเด็นออกห่างจากขอบสระไปอีกวินเซนต์กำลังจะจมลง การตะเกียกตะกายของเขาเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆวินาทีนั้นเอง ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็วิ่งถลาเข้ามาจากทางด้านขวาของหน้าจอตัวฉันเองในวัยสิบสองปีฉันกระโดดลงไปในสระโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีพยุงร่างของวินเซนต์ที่ตัวโตและหนักกว่าฉันมากเอาไว้แต่ตัวฉันเล็กเกินไป ขณะที่พยายามดันเขาเข้าหาขอบสระ ฉันก็หมดแรงและจมดิ่งลงไปใต้น้ำภาพในวิดีโอแสดงให้เห็นว่าฉันตะเกียกตะกายอยู่ใต้น้ำนานถึงสามสิบวินาทีเต็ม ก่อนที่คนรับใช้ซึ่งได
เมียน้อยมาเฟียฮุบพันล้านของฉัน บทที่ 7
โลกทั้งใบเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะท้อนของกัมปนาทปืนที่ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศวินเซนต์กุมมือที่ชาหนึบของตัวเองไว้ จ้องมองเศษซากปืนของเขาบนพื้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา"ใคร?!" เขาแผดเสียงคำราม กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง "ใครเป็นคนยิง?!"คำตอบเดียวที่ได้รับกลับมาคือเสียงฝีเท้าที่เดินสวนสนามเข้ามาชายชุดดำนับร้อยคนหลั่งไหลลงมาจากรถหุ้มเกราะพวกเขามีอาวุธครบมือ ถืออาวุธสงครามระดับกองทัพ ใบหน้าถูกปิดบังไว้ภายใต้หน้ากาก เผยให้เห็นเพียงแววตาที่แข็งกร้าวและเย็นชาท่ามกลางกองกำลังที่น่าเกรงขามนี้ รถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดสนิทประตูรถเปิดออกชายคนหนึ่งก้าวลงมาเขารูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดสูทสีดำสั่งตัดพอดีตัว ทุกการเคลื่อนไหวของเขาแฝงไปด้วยความสง่างามที่อันตรายและแผ่ซ่านไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ แว่นกันแดดปิดบังใบหน้าครึ่งบนของเขาเอาไว้ แต่ริมฝีปากบางและสันกรามที่คมชัดกลับแผ่รังสีแห่งอำนาจที่ทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออกวินาทีที่วินเซนต์เห็นเขา เลือดในกายก็เย็นเฉียบ ใบหน้าซีดเผือด"ไม่... เป็นไปไม่ได้..." เขาละล่ำละลัก ก้าวถอยหลัง "คุณ... คุณไม่ใช่..."ชายคนนั้นถอดแว่นกันแดด
เมียน้อยมาเฟียฮุบพันล้านของฉัน บทที่ 6
บานประตูโบสถ์อันหนักอึ้งไม่ยอมขยับเขยื้อนทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังแหวกความเงียบขึ้นมาจากเบื้องหลัง"อิซาเบลลา"ฉันหันกลับไป แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดกระทบเพชรบนชุดของฉัน ส่องประกายเจิดจ้าแตกกระจายราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ นับพันดวงทันทีที่วินเซนต์เห็นฉัน เขาก็ชะงักงัน อ้าปากค้างสายตาของเขากลืนกินฉัน ไล่เรียงไปตามเส้นสายบนชุดกระโปรงจรดลงไปถึงเพชรที่ส่องประกายจนแสบตา"พระเจ้า" เขาครางแผ่ว "อิซาเบลลา... คุณดู...""พวกเราตามหาพี่ไปทั่วเลย อิซาเบลลา" เสียงของเอวาที่อาบไปด้วยน้ำผึ้งอาบยาพิษดังกังวานขึ้นแหวกอากาศ "เราส่งคำขาดไปให้ พี่ไม่ตอบกลับ แล้วจู่ๆ ก็มาโผล่ที่นี่ในชุดแต่งงานเนี่ยนะ? พยายามจะบังคับให้วินเซนต์แต่งงานด้วยงั้นสิ?"ฉันจ้องมองเธอ ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาดุจน้ำแข็ง "เธอคิดมากไปแล้วเอวา ฉันกำลังจะแต่งงานจริงๆ แต่ไม่ใช่กับเขา"ในที่สุดวินเซนต์ก็ได้สติ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ท่าทีหยิ่งยโสกลับคืนสู่ใบหน้าอีกครั้ง"ในเมื่อเราทุกคนก็อยู่ที่นี่แล้ว จะได้ไม่เสียเวลา กลับบ้านเถอะ อิซาเบลลา ตำแหน่งนายหญิงของบ้านยังรอคุณอยู่นะ""กลับบ้านงั้นเหรอ?" ฉันหัวเราะ "วินเซนต์ คุณคิดจริงๆ เหรอว่
เมียน้อยมาเฟียฮุบพันล้านของฉัน บทที่ 5
ฉันกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ สิ่งแรกที่ทำคือเดินตรงไปที่โต๊ะเครื่องแป้งแหวนเพชรสีน้ำเงินขนาดสิบสองกะรัตวางอยู่ตรงนั้นแหวนหมั้นที่วินเซนต์ให้ไว้เมื่อสิบปีก่อนฉันหยิบมันขึ้นมา และโยนมันเข้าไปในเตาผิงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเปลวไฟหลอมตัวเรือนแพลตตินัม แต่เม็ดเพชรยังคงตั้งตระหง่าน ส่องประกายระยิบระยับอยู่ตรงนั้นช่างเป็นสัญลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบสำหรับความรักของฉันเสียจริง... เย็นชา แข็งกระด้าง และตายซาก"คุณหนู กลับมาแล้วหรือครับ"อังเดร พ่อบ้านของฉันเดินเข้ามา เขามองหน้าฉันแค่แวบเดียวก็รับรู้ได้ทันที"เรียกประชุมผู้อาวุโสของตระกูลทุกคน" ฉันหันไปสั่งเขา "คืนนี้ ตอนสองทุ่ม เป็นวาระเร่งด่วน""รับทราบครับคุณหนู อ้อ แล้วก็ คุณหนูครับ..." เขาลังเลเล็กน้อย "ทางชิคาโกติดต่อมาอีกแล้วครับ เรื่องข้อเสนอแต่งงาน นี่เป็นครั้งที่สามของปีนี้แล้ว"ตระกูลลึกลับแห่งชิคาโกตลอดสองปีที่ผ่านมา พวกเขาพยายามขอจับมือเป็นพันธมิตรมาตลอด แต่ฉันก็ปฏิเสธไปทั้งหมด เพราะถูกความรักที่มีต่อวินเซนต์บังตา"บอกพวกเขาไปว่าฉันตกลง"อังเดรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่ก็รีบดึงสติกลับมาเก็บอาการอย่างรวดเร็ว"จะให้ผมจัดการนัด
เมียน้อยมาเฟียฮุบพันล้านของฉัน บทที่ 4
ความขยะแขยงในแววตาของเขาทิ่มแทงยิ่งกว่าอาวุธใดๆทันใดนั้น เอวาที่เอาแต่ "สั่นเทิ้ม" อยู่ในอ้อมแขนของวินเซนต์ก็เงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาของเธอชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา"อิซาเบลลา พี่คะ ได้โปรด หยุดเถอะ..." เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง เสียงของเธอสั่นเครือและขาดห้วง "ฉันรู้ว่าพี่เกลียดฉัน แต่พี่ปฏิเสธความจริงไม่ได้หรอกนะ... ว่าฉันเป็นคนช่วยชีวิตวินเซนต์ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันยอมให้พี่ได้ทุกอย่างมาตลอด—ทั้งเสื้อผ้า รางวัล เครื่องประดับ แต่ไม่ใช่เขา ฉันยอมยกวินเซนต์ให้ไม่ได้หรอกนะ"ขณะที่พูด เธอก็ผละออกจากวินเซนต์แล้วเดินตรงมาหาฉัน เอื้อมมือมาจับมือฉันไว้ราวกับกำลังจะอ้อนวอน"ถ้าพี่คิดว่าเป็นความผิดของฉันล่ะก็ ตบฉันเลยสิ! เอาเลย!"วินาทีที่เธอเข้ามาใกล้ แววตาของเธอก็เปลี่ยนไป มันเยือกเย็น... และร้ายกาจในมุมที่วินเซนต์มองไม่เห็น นิ้วของเธอจิกแน่นลงบนแขนของฉันความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา ฉันพยายามจะสะบัดออก แต่จู่ๆ เธอก็ทิ้งตัวหงายหลัง กระแทกร่างของตัวเองเข้ากับมุมโต๊ะอันแหลมคมอย่างแรง"กรี๊ดดด—!"เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วห้องทำงานทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนฉันตั้งตัวไม่ทันเอวาลงไปกองอ
