All Chapters of วิวาห์กะเทาะรัก: Chapter 71 - Chapter 80

“จีบเด็กยากมั้ย” คนกำลังดูดน้ำหวานหันมองเขา เรียวปากอิ่มผละจากหลอดสีเขียวอ่อนก่อนจะขยับตอบคำถามเสียงใส“ลองจีบดูสิ” ดวงตากลมโตฉายแววซุกซน “ความยากง่ายของพี่แบงค์มันวัดจากตรงไหนล่ะ”รัชชานนท์ทำท่าครุ่นคิด “อืม ไม่รู้สิ”“เด็กที่ว่านี่ใช่หนูหรือเปล่า ถ้าใช่ก็คงตอบได้ว่าไม่ยากหรอก แค่เปย์ชาแนลหนูสักใบสองใบก็ใจอ่อนยอมไปดินเนอร์ด้วยแล้ว” เจ้าหล่อนสัพยอกด้วยความหมั่นไส้มือใหญ่จึงเอื้อมไปตบกบาลคนอยากได้กระเป๋าแบรนด์เนม“โอ๊ย! เดี๋ยวนี้ซาดิสท์ใหญ่แล้วนะพี่แบงค์”“ก็มันเขี้ยวคนทำตัวเป็นเด็กป๋าอะ” พรพระพายหัวเราะคิกคัก เจ้าหล่อนเกาะแขนเขาแน่นแล้วใช้แก้มข้างขวาถูเบาๆ ราวลูกแมวยามอ้อนขอปลาทู“สามีอะ เมียแค่ล้อเล่นหรอกน่า กระเป๋าใบละตั้งเป็นแสน คนเบี้ยน้อยหอยน้อยไม่กล้าสะพายหรอก” ใช่ว่าจะดูถูกตัวเองแต่อย่างใด แต่พรพระพายคิดและรู้ว่าตัวเองนั้นจนจริงๆรัชชานนท์เหล่ตามองภรรยา “เจียมตัวจังนะเธอน่ะ”“ไม่ได้เจียมตัว มันคือเรื่องจริงต่างหากล่ะ เมียพี่ไม่ใช่เศรษฐีเงินล้านนะซะหน่อย ไม่มีปัญญาซื้อของแพงๆ แบบนั้นหรอก”คู่สามีภรรยาจูงมือกันเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ เพราะหลังจากที่รับประทานอาหารเย็นกันเสร็จก็ลงค

แต่ขอโทษนะ เธอไม่ใช่เหยื่อของผู้ชายหื่นกามคนนี้อีกต่อไป เขาเป็นพญาราชสีห์ แต่เธอน่ะคือนายพรานพรพระพายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เจ้าหล่อนก้มมองสามีแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก มือเรียวสวยเอื้อมไปปลดเชือกกางเกงขายาวที่ชายหนุ่มใส่นอนแล้วดึงออกจนหล่นลงมากองอยู่ที่พื้น “น่ารักจัง” เธอใช้มือนวดจนมันตื่นตัวเต็มที่แล้วกำรอบลำชักขึ้นชักลง ปลายหัวเริ่มมีน้ำสีขาวใสเยิ้มออกมา พรพระพายนั่งคุกเข่าตรงหน้าเขาแล้วใช้ลิ้นตวัดเลียรอบหัว“อืม อย่างนั้นแหละกวาง”หญิงสาวเงยหน้าขึ้น “หนูแฉะหมดแล้ว ไปต่อที่ห้องน้ำกันนะคะ” เธอลุกยืนทว่ามือเรียวยังคงกำท่อนลำไว้ไม่ยอมปล่อย“จะลากพี่ไปแบบนี้เลยเหรอ” พรพระพายยิ้มสายตาแพรวพราว“หรือไม่ชอบคะ” เธอเปลี่ยนจากกำรอบเป็นจับเบาๆ ที่ปลายหัวถอก รัชชานนท์สะดุ้งเล็กน้อย เขามองเธอแล้วชี้หน้า“เอาใหญ่แล้วนะเดี๋ยวนี้”“‘เอาใหญ่’ ไม่ชอบ ‘เอาน้อย’ ค่ะ”รัชชานนท์สารภาพว่าตอนแรกไม่มีความคิดที่จะร่วมหลับนอนกับภรรยาที่แม่ของเขายัดเยียดให้ แต่ตอนนี้เพียงแค่เห็นเนื้อกายสาวก็พาให้ความกระหายในกายพุ่งทะยานแล้ว“งั้นพี่จะ ‘เอา’ ให้เธอคลานแทบไม่ไหวเลย”ทั้งคู่มองตากัน ต่างฝ่ายต่างแสดงความกำหนัดออกมาทาง

“ก็.. น่ารักดีค่ะ”ขวัญเกล้ายิ่งมองยิ่งได้ยิน รอยยิ้มของคนอายุใกล้เลขหกซึ่งเป็นวัยที่อยากเห็นลูกหลานเป็นฝั่งเป็นฝาและมีครอบครัวที่สมบูรณ์ยิ่งกว้างขึ้น“ไปจ้ะ ไปกินขนมฝีมือแม่กันดีกว่า หมอแบงค์น่ะเขาชอบกินบัวลอยไข่หวานมาก แต่ก่อนอ้อนแม่ให้ทำให้กินประจำ ว่างๆ หนูกวางมาหาแม่นะ เดี๋ยวแม่สอนทำ”ใครว่าขวัญเกล้าไม่ใส่ใจลูกชายอย่างนายแพทย์รัชชานนท์ ทั้งแววตาและการกระทำบอกชัดว่าแม่คนนี้รักลูกมากแค่ไหน ไม่ว่าจะเป็นลูกชายคนโตหรือลูกชายในความลับ เพียงแต่หลายอย่างไม่เอื้อให้ขวัญเกล้าได้แสดงออกเต็มที่“ได้เลยค่ะคุณแม่ หนูเห็นพี่แบงค์ซื้อเขากินบ่อยๆ แต่ก็ชอบบ่นว่าไม่อร่อยเหมือนที่เคยกิน สงสัยติดรสมือแม่แหงๆ เลยค่ะ”ขวัญเกล้ายิ้มแก้มแทบปริ “ลูกชายคนนี้เขาเลือกกิน กินยาก อาหารไม่ถูกปากถูกใจไม่ค่อยยอมกินต่อ”“ชอบทำอาหารกินเองด้วยค่ะ หนูว่าพี่แบงค์ควรเปลี่ยนอาชีพจากหมอไปเป็นเชฟท่าจะเหมาะกว่า”ลูกสะใภ้และแม่สามีแอบนินทาผู้ชายที่ทั้งคู่รักแล้วป้องปากหัวเราะคิกคัก“แม่จะมีโอกาสเห็นหน้าแบงค์น้อยเร็วๆ นี้มั้ยนะ” ขวัญเกล้าแย็บถาม ลูกสะใภ้ของนางหลบตาทันควัน ซ้ำแก้มสองข้างยังแดงซ่านฟ้องว่าหญิงสาวกำลังเกิดอาการเขิ

“พ่อสบายดีนะครับ” รัชชานนท์เปลี่ยนเรื่องพูดด้วยไม่อยากพูดถึงผู้หญิงที่เขาเรียกว่าแม่ มันจุกและเจ็บเกินทน“ตามประสาคนแก่แหละ ข้อเข่าข้อขาไม่ค่อยจะดี” วิชิตพูดออกมาเช่นนั้นแต่ ใบหน้าของชายวัยหกสิบกว่าหาได้แสดงออกว่าเป็นกังวลไม่ เขาเข้าใจว่าธรรมชาติ ของร่างกายย่อมเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา มีเกิดย่อมมีดับเช่นเดียวกันกับมีพบก็ต้องจากกันสักวัน ไม่มีอะไรเป็นเราอย่างแท้จริง “พ่อก็เดินแกว่งแขนออกกำลังกาย ทุกเช้า เห็นเขาว่าดีก็ทำตาม อยากอยู่กับลูกหลานนานๆ”รัชชานนท์สงสารพ่อของตนจับหัวใจ ข้างนอกยังยิ้มได้แต่ข้างในมันพังจนไม่เหลือแล้ว..“พี่แบงค์อาบน้ำก่อนเลยก็ได้ เดี๋ยวหนูไปฟิตเนสแป๊บ” รัชชานนท์ไม่ได้สนใจที่เธอพูดเลยสักนิด เขานั่งเหม่อลอย คนที่อยู่ด้วยกันทุกวันนอนด้วยกันทุกคืนทำไมจะดูไม่ออกว่าชายหนุ่มกำลังกลุ้มใจหรือคิดมากกับเรื่องอะไรสักอย่าง “พี่แบงค์ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ”หญิงสาวในชุดกางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามที่สวมทับสปอร์ตบราสำหรับใส่ออกกำลังกายนั่งลงข้างเขา ดวงตากลมโตกำลังทอดมองมาอย่างห่วงใย “ไม่มีอะไรหรอก สงสัยเมื่อคืนนอนน้อย วันนี้เลยเกิดอาการเบลอ” มือหนาลูบหัวคนตัวเล็กพรพระพายยังเป็น

“ก็แค่นั้น อย่าริอ่านจะมีปัญหานะ”“เดี๋ยวนี้ชักจะทำตัวเป็นอีแก่ขึ้นทุกวันแล้วนะเธอน่ะ”แรงอะ!“แก่ตรงไหน นมพึ่งตั้งเต้าก็ถูกพี่สอยมาทำเมียซะแล้ว”“แก่แดดอะ อี๋! ผัวรับไม่ได้ ผู้หญิงอะไรไม่รู้ไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาซะเลย” ปากขยับพูดเช่นนั้นแต่รัชชานนท์กลับทำหน้าล้อเลียนเธอ“อีลุง!” มือเล็กเอื้อมไปผลักแก้มสามี“ฮ่าๆ”อาหารเย็นมื้อเล็กๆ ของสามีภรรยามีแต่เสียงหัวเราะ ความสุข ความสบายใจ รัชชานนท์ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้ เขาตระหนักได้ว่าความจริงบางอย่างเราไม่จำเป็นต้องรับรู้หรือพยายามค้นหา ถ้าหากว่ารู้ไปแล้วไร้ประโยชน์“เสาร์อาทิตย์นี้เข้าสำนักงานมั้ย”“ไม่นี่คะ ทำไมเหรอ”“พี่ว่าจะชวนเราไปดูบ้าน”เรียวคิ้วโก่งเลิกขึ้นอย่างสงสัย “บ้านอะไรเหรอคะ?”จริงอยู่ที่ห้องชุดขนาดหกสิบตารางเมตรมันกว้างขวางพอสำหรับเราทั้งคู่ แต่ถ้าเราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนผัวเมียล่ะ ถ้าหากว่ามีเจ้าตัวเล็กเพิ่มมาอีกหนึ่งคน สองคน หรืออาจจะมากกว่านั้น พื้นที่เท่านี้มันคงไม่เพียงพอแน่นอน“เธออยากย้ายไปอยู่บ้านมั้ย”ไลฟ์สไตล์หนุ่มสาวคนเมืองแน่นอนว่าส่วนมากชอบที่จะอยู่ห้องชุดสี่เหลี่ยมมากกว่าบ้านเดี่ยวหรือทาวน์เฮ้าส์ ด้วยเหตุ