All Chapters of วิวาห์กะเทาะรัก: Chapter 91 - Chapter 100

ทุกประโยคที่ทั้งสามพูดคุยกัน มันยังดังก้องอยู่ในหัว วันนี้ความจริงที่ค้างคาในใจมานานว่าพรพระพายรู้เรื่องที่ขวัญเกล้ามีอธิวรรธน์เป็นลูกอีกคนหรือเปล่าได้ปรากฏขึ้น ถามว่าโกรธไหม แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้สึกอะไรเลย แต่เพราะทำใจมานานแล้วว่าภรรยาของตัวเองอาจจะมีส่วนรู้เห็นหรือรับรู้เรื่องนี้ และที่สำคัญเขาคิดว่าตัวเองรู้จักพรพระพายดี มั่นใจเหลือเกินว่าเจ้าหล่อนปรารถนาดีและไม่เคยคิดทำร้ายเขา ทุกเรื่องราวมีเหตุผลของมันเสมอ เรื่องที่พรพระพายไม่ยอมบอกตนก็เช่นกันแต่ที่ไม่เข้าใจและทำให้โกรธจนยอมอยู่เฉยไม่ได้นั่นคือการุณมาด่าขวัญเกล้าแถมเอาเรื่องนี้มาบีบบังคับน้องสาวแท้ๆ อีกต่างหาก“คุณแม่ครับ ผมขอคุยด้วยหน่อย”สองแม่ลูกหันมองหน้ากันทันควัน “คุณหมอมีอะไรจะคุยกับแม่เหรอคะ”“ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ผมแค่อยากถามว่าช่วงนี้แม่กับกั้งมีเรื่องเดือดร้อนอะไรหรือเปล่า ถ้ามีอะไรเดือดร้อนบอกผมได้นะ ผมยินดีช่วยเต็มที่เพราะครอบครัวกวางก็เหมือนครอบครัวผม”การุณกระหยิ่มยิ้มเพราะคิดว่าพรพระพายไปขอเงินรัชชานนท์มาให้ตนกับแม่ และเข้าใจไปเองว่าสามีของน้องสาวทั้งรักทั้งหลงเจ้าหล่อนจนยอมถวายให้ทุกอย่าง“ตอนนี้คร

เรียวปากอิ่มโค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกเย้ยหยันให้กับโชคชะตาชีวิตตัวเองในวัยเด็ก “หนูไม่ได้มาจากครอบครัวที่ดี พ่อชอบเล่นไพ่ แม่ชอบแทงหวย หนูเลยกลายเป็นลูกผีพนันที่ผู้ใหญ่ละแวกนั้นไม่อยากให้ลูกหลานพวกเขามาคบหา”จริงอยู่ที่ว่าดูช้างให้ดูหาง ดูนางให้ดูแม่ แต่บางครั้งสุภาษิตนี้ก็ใช้ไม่ได้เสมอไป “พี่เชื่อว่ากวางเป็นคนดีนะ”หญิงสาวยิ้ม อยากพูดขอบคุณเขาสักล้านครั้งแต่มันคงไม่พอกับสิ่งที่รัชชานนท์มอบให้ “ไม่รู้สิ บางครั้งหนูก็ร้ายนะ” เรื่องที่เธอไม่ยอมทำตามที่สมศรีต้องการแวบเข้ามาในหัว “ถ้าคนที่มีบุญคุณกับพี่มากๆ มาขอให้พี่ทำในสิ่งที่พี่ไม่สามารถทำให้ได้ พี่จะทำยังไง”รู้เลยว่าพรพระพายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร รัชชานนท์ยกมือขึ้นลูบหัวแม่ของลูก“จำไว้นะกวาง เราไม่สามารถทำตามสิ่งที่ทุกคนต้องการได้ แต่ที่เราทำได้คือไม่เบียดเบียนใครและให้ความช่วยเหลือสุดกำลังความสามารถเท่าที่เราจะทำได้และ ไม่เดือดร้อน”“แล้วถ้ามีคนมาขู่ว่าจะทำร้ายคนที่เรารักถ้าหากเราไม่ยอมทำตามที่เขา ต้องการละคะ”พรพระพายพยายามปกป้องเขา เจ้าหล่อนยอมแบกความทุกข์ไว้กับตัวเองโดยไม่ปริปากบอกเรื่องราวหนักอกที่เกิดขึ้นเลยสักคำ“อย่าไปทำตาม ถ้

เสียงพร่ากระซิบบอกข้างหู พรพระพายช้อนตาขึ้นมองชายตรงหน้า “เสียว”รัชชานนท์กระตุกยิ้ม “อีกเดี๋ยวจะทำให้รู้ว่าสวรรค์ชั้นเจ็ดมันเป็นยังไง” เขา พลิกร่างเจ้าหล่อนให้อยู่ใต้อาณัติแล้วขึ้นคร่อม ริมฝีปากหยักพรมจูบไปทั่วสรรพางค์เรียวลิ้นร้อนลากไล้จากเนื้อกายบริเวณลำคอลงมาที่ยอดอกรัชชานนท์ดูดสลับเลียรอบหัวสีน้ำตาลอ่อนอย่างผู้ชายที่ผ่านสมรภูมิรักมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างเชี่ยวชาญ คนใต้ร่างแอ่นให้เขาได้ดูดชิมอย่างเต็มที่“อื้อ.. เอาหนูเหอะ ไม่ไหวแล้ว” เธอร่ำร้อง“ร่านจริงนะ” รัชชานนท์ผละจากยอดทรวงอกงามก่อนจะสอดใส่ท่อนกายอุ่นร้อนเข้าไปในโพรงสวาทเปียกแฉะ “ซี๊ด! เสียวจัง ของเธอมันตอดพี่จนปวดเลยรู้มั้ย”พรพระพายรู้ว่าชายหนุ่มชอบ เธอขมิบตอดรัดท่อนลำอย่างพยายามเอาใจ หลังจากสอดใส่รัชชานนท์ก็ไม่รอช้า เขาจ้องแทงเข้ามาด้วยจังหวะลีลาดุดันร้อนแรง “อืม ลึกอีกนิดค่ะผัวขา”“อ๊า! อ๊า!” เสียงหวานครางกระเส่า ลมหายใจหอบถี่มากขึ้นใบหน้าเหยเกของคนใต้อาณัติยามที่เขาเน้นจังหวะรักให้หนักหน่วงปลุกเร้าอารมณ์ที่มันร้อนแรงอยู่แล้วให้พุ่งทะยานมากขึ้น“จะ.. จะแตกแล้วพี่แบงค์” มือเล็กจับบ่าสามีไว้ เล็บแหลมจิกลงบนเนื้อแน่นหนั่นอ

สามีวัยสามสิบกลางน้อมรับทุกคำ เชื่อฟังและพร้อมจะทำตามที่ภรรยาสั่งครับ ผม รัชชานนท์ยอมจำนนให้คนตรงหน้าอย่างไม่โต้เถียงหรือพูดอะไรอีกชายหนุ่มฉีกยิ้มส่งให้ภรรยา “คร้าบ รับทราบแล้วคร้าบ”“พี่แบงค์เก็บไว้เหอะ เงินหนูก็มี” ไม่ได้หยิ่งนะ แต่เธอมีเงินจริงๆ แม้ไม่ได้มากมายแต่ก็ไม่ได้น้อยนิดถึงขนาดที่ว่าไม่สามารถซื้อของที่ตัวเองอยากได้ได้“เอาไปเหอะ ต่อให้เธอรูดจนเต็มวงเงิน ขนหน้าแข้งพี่ก็ไม่ร่วงหรอก”จ้ะ! พ่อคนรวยพรพระพายรับบัตรเครดิตมาถือไว้ “วงเงินเท่าไหร่”“สิบล้าน”ตอนแรกไม่อยากได้เพราะเกรงใจ แต่ตอนนี้ไม่เป็นไร ในเมื่อสามีให้ ภรรยาก็ต้องรับไว้สิคะ “อนุญาตให้เมียรูดได้เต็มวงเงินใช่มั้ย” พรพระพายแย็บถาม“อื้อ แต่ต้องใช้ดอกหนักหน่อยนะ” ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม“โอ๊ย! พี่แบงค์เก็บดอกหนูโหดทุกคืนนั่นแหละ”ก๊อก.. ก๊อก..เสียงเคาะประตูทำให้ทั้งคู่หยุดบทสนทนาไว้เพียงเท่านั้น“เชิญครับ”เลขาฯ ทั้งสองของบอสหนุ่มแห่งเดอะกลาเซียร์ เดินเข้ามาพร้อมเอกสารและ ไอแพดในมือคนละเครื่อง“คุณนาวินเข้าประชุมกับผม ส่วนคุณนุชนารถไม่ต้องเข้า ผมรบกวนดูแลคุณกวางแทนผมที”“ได้ค่ะ”รัชชานนท์สั่งงานลูกน้องจบจึงหันไปหาภรรย

เรียวคิ้วโก่งโค้งขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตกกลับลงมาอยู่ตำแหน่งเดิมของมัน “ฉัน?” พรพระพายชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง หญิงสาวนึกไม่ออกจริงๆ ว่าเคยไปรู้จักมักจี่กับ นักธุรกิจระดับนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่“สวัสดีครับคุณกวาง”น้ำเสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูนัก แต่พรพระพายนึกไม่ออกว่าเป็นเสียงใคร แต่พอหันไปมองจึงรู้ว่าคนที่เอ่ยทักทายเธอเมื่อครู่คือใคร “สวัสดีค่ะคุณเฉินหมิง”“ไม่เจอกันนานเลยนะครับ คุณกวางสบายดีนะ”จริงอย่างที่เฉินหมิงว่า ครั้งสุดท้ายที่เราทั้งคู่เจอกันคือหลายเดือนก่อนที่ร้านนั่งชิลล์ หลังจากนั้นชายหนุ่มก็หายไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ในชีวิตเธอมาก่อน แม้จะนึกแปลกใจแต่พรพระพายหาได้ใส่ใจไม่“สบายดีค่ะ แล้วคุณเฉินหมิงละคะ สบายดีมั้ย”“ผมสบายดีครับ”ปารวตีเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแล้วแอบเบะปากพร้อมกลอกตามองบนอย่างรู้สึกหมั่นไส้ชายหนุ่มลูกครึ่งไทยฮ่องกงเฉินหมิงไม่แน่ใจว่าเลขานุการสาวของตนตั้งใจทำให้เห็นหรือมันเป็นความบังเอิญที่เขาหันไปเห็นกิริยาที่เจ้าหล่อนแสดงออกมาพอดี ริมฝีปากหยักกระตุกเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ได้ “เหตุผลที่ลงไว้ในใบลาบอกว่าเลขาฯ ปวดท้องจนไม่สามารถกลับมาปฏิบัติงานได้ ขอลาครึ่งวันเพื่อไปตรวจเพราะ