All Chapters of สมรภูมิ โชคชะตา: Chapter 21 - Chapter 30

รั่วซีเห็นเขามองปูที่อยู่ในตะกร้าแล้วกลืนน้ำลาย นางก็อดจะขำไม่ได้ จึงได้เดินเข้าไปใกล้เสี่ยวจงแล้วกระซิบพูดเสียงเบา “พี่จงพรุ่งนี้เช้าท่านมาที่กระโจมของข้า ข้าจะต้มปูเผื่อท่านด้วย”“จริงหรือ”“เจ้าค่ะ”รั่วซีนางคงคิดไม่ถึง ว่าขนาดนางพูดเสียงเบาแล้ว มู่ฉินฉานจะได้ยิน ในตอนเช้าวันต่อมาเขาถึงได้มาพร้อมกับเสี่ยวจงด้วยพอส่งพี่ชายน้องชายไปพร้อมกับเสี่ยวจงแล้ว รั่วซีนางก็เดินตามรองแม่ทัพเสิ่นไปที่กระโจมพักของเขาที่ปรึกษาถูกเรียกตัวมาอย่างเร่งด่วน ยังมีนายอำเภอซวง และเจ้าหน้าที่อีกหลายคนที่เข้ามาพูดคุยกัน รั่วซีพอเห็นจำนวนคนที่เยอะนางก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้ มู่ฉินฉานเหมือนจะรับรู้ได้เช่นกัน เขาเดินเข้ามาอยู่ใกล้นาง และกระซิบบอกเสียงเบา“พูดเช่นเดียวกับที่เจ้าพูดให้ข้าและรองแม่ทัพเสิ่นฟังเมื่อครู่ก็พอ เรื่องอื่นมีรองแม่ทัพเสิ่นอยู่เจ้าไม่ต้องห่วง” นางพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดแสดงความคิดออกมาทั้งหมดทุกคนดูตั้งใจฟังนางอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่มีผู้ใดเอ่ยแทรกหรือดูแคลนความคิดของนางเลยสักคน ปัญหาเรื่องอาหารและการทะเลาะกันของชาวบ้านจำนวนหลายพันคน เป็นสิ่งที่พวกเขาเองก็แก

ผ่านไปได้สามวันจำนวนฝักนุ่นที่ชาวบ้านเก็บมาก็เริ่มมีจำนวนมากแล้ว รั่วซีนางจึงต้องไปช่วยนายอำเภอซวงจัดการเรื่องนุ่นแทนนางให้ชาวบ้านช่วยกันแกะเอาใยนุ่นออกมา แยกเมล็ดออก นำปุยนุ่นที่ได้ไปตากแดดแล้วนำมาตีจนขึ้นฟู กว่าจะเสร็จเรียบร้อยจนนำมาใช้ยัดในเสื้อผ้าก็เกือบสองวันแม้จะได้ฝักนุ่นมามาก แต่จำนวนชาวบ้านที่มาช่วยเองก็มีจำนวนไม่น้อย จึงทำออกมาได้เร็ว ทุกคนก็หวังว่าตนเองจะได้นำไปใช้เช่นกัน“ยัดเข้าไปในผ้าห่มให้เต็มเลยเจ้าค่ะ ใช่แล้ว...แล้วเย็บให้เป็นตาราง เพื่อป้องกันไม่ให้นุ่นมันไหลไปกองรวมกัน” รั่วซีบอกหญิงชาวบ้านที่กำลังยัดนุ่นเข้าไปในผ้าห่มรั่วซีนางให้ชาวบ้านเย็บถุงนอนที่จะนำไปให้ทหารแทนผ้าห่ม ชาวบ้านที่เห็นถึงความสะดวกสบายของถุงนอน ที่ไม่จำเป็นต้องหาผ้ามาปูรองนอนอีกชั้นให้ยุ่งยากก็เริ่มอยากได้ไปด้วย“ซีเออร์ พวกข้าเองก็จะได้เช่นกันใช่หรือไม่” รั่วซีนางเริ่มคุ้นเคยกับพวกชาวบ้านแล้ว จึงเรียกนางอย่างสนิทสนม“ได้เจ้าค่ะ พวกท่านไม่ต้องห่วง ยังมีฝักนุ่นเหลืออีกมาก แต่ตอนนี้ต้องส่งไปให้ทหารแนวหน้าได้ใช้กันก่อน หมดชุดนี้ ข้าว่าพวกท่านก็สามารถนำมาทำผ้าห่มและเสื้อผ้าได้แล้ว”พอได้ยินรั่วซีพูดเ

คนเจ็บยังพอมีสติอยู่ พอรั่วซีนางฝังเข็มเลือดก็ค่อยๆ หยุดไหล นางค่อยๆ ตัดชิ้นเนื้อที่เริ่มจะเน่าออกอย่างเบามือ แม้มือของนางจะสั่น แต่นางก็ยังประคองสติและตั้งใจทำแผลอย่างเต็มที่ พอตัดชิ้นเนื้อที่เน่าออกไปเรียบร้อยแล้ว รั่วซีก็ลงมือเย็บแผลทันทีทุกการกระทำของนางอยู่ในสายตารองแม่ทัพเสิ่นตลอด เขาไม่เคยเห็นการรักษาเช่นนี้มาก่อน แม้จะดูน่ากลัวที่ต้องเย็บเนื้อที่ฉีกออกให้ติดกัน คนเจ็บก็คงจะทรมานไม่น้อย แต่องครักษ์ของเขาก็ไม่ร้องออกมาให้ได้ยินสักนิดเลย จะไม่ให้รองแม่ทัพเสิ่นประหลาดใจได้อย่างไร“อาหลาง รู้สึกเป็นเช่นใดบ้าง” เขาอดจะเอ่ยถามองครักษ์ไม่ได้“มิเจ็บมากขอรับ ข้าน้อยทนได้” เขาเองก็แปลกใจไม่น้อย ทุกอย่างอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด ในตอนแรกเห็นนางหยิบเข็มและด้ายที่เหมือนจะเย็บผ้าออกมา พอรู้ว่านางจะเย็บแผลที่ฉีกขาดให้ติดกันก็อดประหวั่นในใจได้ สิ่งที่คิดว่าจะทรมานเจียนตายแต่พอถูกเย็บเข้าจริงมันก็ไม่ได้ทรมานเท่าที่คิดเอาไว้“หืม...เจ็บทนได้หรือ” รองแม่ทัพเสิ่นพึมพำออกมาเบาๆ ราวกับไม่อยากจะเชื่อ เห็นๆ อยู่ว่าคงต้องเจ็บไม่น้อยรั่วซีนางไม่ได้สนใจเสียงสนทนาของทั้งสอง พอนางเย็บแผลเสร็จ ก็ล้างทำควา

รั่วซีนางมีเวลาเก็บข้าวของเข้าทีได้เพียงแค่หนึ่งเค่อเท่านั้น ก่อนจะติดตามหมอหลิวไปพบหัวหน้าหมอที่ดูแลในค่ายหย่งเป่ย“จะให้เจ้าเด็กหนุ่มนี้รักษาทหารบาดเจ็บหนักจริงหรือ” เขามองมาที่รั่วซีอย่างมีข้อกังขา“ท่านหมอเหอ ลองให้อาซีรักษาให้ท่านดูก่อนดีหรือไม่ แล้วค่อยตัดสินใจ” พอมาที่นี่หมอหลิวเองก็มีอำนาจน้อยกว่าหัวหน้าหมอเหอ จึงไม่อาจตัดสินใจสิ่งใดได้“ในเมื่อท่านกับรองแม่ทัพเสิ่นรับรองให้หมอจิน เช่นนั้นก็แสดงฝีมือให้ข้าเห็นเถิด” หมอเหอเดินนำพาทั้งหมดไปที่กระโจมทหารบาดเจ็บหนักพอเท้าของรั่วซีก้าวเข้าไปด้านในนางก็กลืนน้ำลายลงคอทันที ภาพตรงหน้าทำให้แข้งขาของนางอ่อนแรงจนเสี่ยวจงต้องช่วยประคองเอาไว้“เจ้าไหวหรือไม่” หมอหลิวเห็นสีหน้าของรั่วซีซีดขาวก็เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง“วะ ไหว เจ้า โอ๊ยยย ไหวขอรับ” เสี่ยงจงหยิกแขนรั่วซีเมื่อเห็นนางจะเอ่ยคำว่าเจ้าค่ะออกมา“เช่นนั้นก็ลงมือเถิด”เสี่ยงจงดันตัวรั่ววีให้เดินไปข้างเตียงของทหารที่มีลูกธนูปักอยู่ที่อก ตัวด้านแม้จะถูกหักออกไปแล้ว แต่หัวที่ฝั่งแน่นอยู่ด้านในยังคงไม่มีผู้ใดกล้าผ่าออกมา ด้วยกลัวว่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บจะขาดใจตายเสียก่อนรั่วซีสูดลมหายใจเข้า

รั่วซีเงยหน้าขึ้นมองเขา “ข้าคิดว่าอย่างไรก็ต้องเจอกัน รองแม่ทัพเสิ่นเป็นคนอนุญาตให้ข้ามา ข้าคิดว่ารองแม่ทัพคงจะบอกท่านแล้ว”“หึ ค่ายทหารกว้างใหญ่ไม่น้อย หากรองแม่ทัพเสิ่นไม่บาดเจ็บ ข้าคงไม่รู้ว่าเจ้าเองก็อยู่ที่นี่ด้วย” แม้แต่ท่านน้าก็ไม่บอกเรื่องนี้กับเขาเลยสักนิด “เจ้าไม่ห่วงเรื่องชื่อเสียงเลยหรือ หากมีคนรู้ว่าเจ้าเป็นสตรีจะทำเช่นใด”“ข้าบริสุทธิ์ใจจะกลัวเรื่องนี้ไปไย” นางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะพันผ้าให้เขาเป็นอันเรียบร้อย“ข้าจะส่งเจ้ากลับไปที่ค่ายผู้อพยพ ที่นี่ไม่ปลอดภัย”“ไม่ต้อง ข้าเลือกหนทางนี้แล้ว ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใด ข้ายอมรับผลของมัน”“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ หากค่ายที่หย่งเป่ยไม่อาจต้านทัพไว้ได้ จะเกิดเรื่องใดขึ้น” เขาจ้องมองนางอย่างดุดัน“ข้ารู้ และข้าก็ถือว่าได้ทำอย่างสุดความสามารถ ไม่ว่าผลจะเป็นเช่นใด ข้ายอมรับได้ ข้าทำแผลเสร็จแล้ว สมควรกลับที่พักของตนเองได้แล้ว” นางเก็บของเข้าที่“ซีซี รับปากข้า เจ้าจะอยู่แต่เพียงกระโจมรักษาและกระโจมพักของเจ้าเท่านั้น” เขาดึงรั้งแขนของนางเอาไว้“หึหึ ท่านพูดแปลกเสียจริง ข้าจะไปที่ใดได้เล่า รักษาคนเจ็บก็แทบจะไม่เหลือแรงไปที่ใดแล้ว”“อืม...