All Chapters of สมรภูมิ โชคชะตา: Chapter 11 - Chapter 20

รั่วซีนิ่งอึ้งไป สาเหตุที่นางต้องมาอยู่ในมิติแห่งนี้ก็เพื่อช่วยเหลือคน หากท่านเทพมองลงมาเห็นใจนาง คงยอมให้นางกลับคืนห้วงมิติของนางใช่หรือไม่นางหันไปขอความเห็นจากจินตงชุน อย่างไรเขาก็เป็นพี่ชายของนาง “พี่ใหญ่ ท่านเห็นเป็นเช่นใดเจ้าคะ”หมอหลิวที่เห็นนางลังเลถึงกับคิ้วกระตุกไม่หยุด มีคนจำนวนมากเพียงใดที่ต้องการเป็นลูกศิษย์ของเขา แต่เขากับต้องร้องขอให้นางมาเป็นลูกศิษย์“หากน้องสาวมีใจอยากช่วยเหลือผู้คน ข้าเองก็ไม่ห้ามหากเจ้าจะกราบท่านหมอหลิวเป็นศิษย์อาจารย์” นับตั้งแต่ที่น้องสาวผ่านความเป็นความตายมา ก็ดูเหมือนนางจะมีความรู้ ความสามารถเพิ่มมากขึ้นรั่วซีพยักหน้าอย่างเข้าใจ นางหันไปหาหมอหลิวแล้วคุกเข่าลง “ท่าอาจารย์ โปรดรับข้าน้อยเป็นศิษย์ด้วยเจ้าค่ะ”“ดี เจ้าตามข้ามา” หมอหลิวเดินนำออกไปจากกระโจมหมอ กลับไปที่กระโจมพักของเขารั่วซีหันไปบอกให้พี่ชายและน้องชายรอนางอยู่ภายในกระโจมรักษา นางตามท่านหมอหลิวไป พอเข้าไปด้านในกระโจมพักของท่านหมอหลิว นางก็เห็นหญิงวัยกลางคนคงเป็นภรรยาของหมอหลิวนั่งอยู่ด้านในกับสาวใช้สองคน“นี่ ลูกศิษย์ข้า ข้ารับนางเป็นลูกศิษย์แล้ว ซีซี...เจ้ารีบมาคารวะอาจารย์หญิงเร็วเข

เดิมที คิดว่าปูมันจะปีนหนีออกมาได้ แต่ไม่อยากเชื่อ พอพวกมันถูกวางลงใส่ตะกร้ากลับนอนกันนิ่งอยู่ด้านล่าง รั่วซีนางได้ปลามาหกตัวและปูอีกเป็นสิบตัว“ข้าอยากนำกลับไปให้น้องเล็กกินด้วยท่านพี่” นางมองหน้าจินตงชุนอย่างคิดหนักจินตงชุนเองก็คิดเช่นกัน หากนำกลับไปทั้งหมดย่อมต้องแบ่งให้คนอื่นกินด้วย “ขากลับออกจากป่า ค่อยกลับมาจับให้น้องเล็กก็แล้วกัน”“คงต้องเป็นเช่นนั้น” รั่วซีกับจินตงชุนช่วยกันยกตะกร้ากลับไปหาทุกคนเสี่ยวจง เห็นสองพี่น้องแบกตะกร้าเดินแทบไม่ไหว ก็รีบวิ่งไปช่วยทันที “ไหนเจ้าไปเก็บผักป่าอย่างไรเล่า หากรู้เช่นนี้ ข้าต้องไปช่วยอย่างแน่นอน”“บังเอิญเจ้าค่ะ ข้าเองก็ไม่คิดว่าปลากับปูที่ลำธารจะมากมายนัก”“มาช่วยกันเร็วเข้า หากไม่ช่วยก็ไม่ต้องกิน” เสี่ยวจงตะโกนเสียงดัง ทหารที่เหลือต่างรีบวิ่งเข้ามาทันทีรั่วซีกับจินตงชุนไม่ต้องทำสิ่งใดเลย สองพี่น้องไปนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ ปล่อยให้เรื่องจัดการปลากับปูเป็นหน้าที่ของพวกนายทหารไปพอถึงเวลาล้อมวงกินกันนางเห็นมู่ฉินฉานมิได้มาร่วมวงกับคนอื่น เขาเอาแต่นอนพิงต้นไม้เพื่อหลับตา นางจึงเดินไปเรียกเขา เพราะไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปเรียกเขา“ท่านหัวหน้ากอง ไม

รั่วซีเองก็ไม่อาจหาคำตอบได้ คงไม่ใช่ว่าดวงของนางดีเรื่องอาหารหรอกกระมัง“อาชุน เจ้าเดินไหวหรือไม่ หากไหว ไปตามคนอื่นมาช่วยยกกลับที่พักเถิด”“วะ ไหว ไหวขอรับ” เขารีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็วปล่อยให้มู่ฉินฉานและรั่วซียืนมองกวางตัวใหญ่นอนตายอยู่อย่างนั้น มู่ฉินฉานพอได้สติก็หันมามองรั่วซีที่ยืนข้างเขา“เป็นเพราะเจ้าใช่หรือไม่”“ข้าจะรู้ได้อย่างไรกัน ท่านก็เห็นว่าข้ายืนอยู่เฉยๆ” นางมองเขาอย่างมองคนโง่ คิดว่านางได้รับพรวิเศษมาหรือไงมู่ฉินฉานมองนางอย่างค้นหา เขารู้ว่านางไม่ได้โกหก แต่ก็หาเหตุผลมาหักล้างกับเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นไม่ได้ พอได้ยินเสียงกลุ่มคนกำลังวิ่งมาอย่างรีบร้อน เขาก็ใช้ดาบแทงเข้าไปที่ลำคอของกวางที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น“ทะ ท่านแทงมันอีกเพื่ออันใด ในเมื่อมันตายแล้ว”“เจ้าอยากให้ผู้อื่นสงสัยหรืออย่างไร เพียงแค่เรื่องที่เจ้าจับปลาโดยที่ปลาไม่มีร่องรอยใช้อาวุธอันใดก็น่าสงสัยมากพอแล้ว”รั่วซีเม้มปากแน่น นางลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียสนิท เพียงแค่คิดหาอาหารมาประทังชีวิตเท่านั้น จินตงชุนที่กลับไปตามคนอื่นมาช่วยนำกวางกลับที่พัก ก็พาคนมาถึงพอดี รั่วซีนางจึงไม่เอ่ยพูดสิ่งใดอีกเสียงโห

มู่ฉินฉานมองตำราในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองวิญญาณของลู่ซิ่ว “คำนับวิญญาณของท่านเป็นอาจารย์เช่นนั้นหรือ แล้วข้าจะเชื่อได้อย่างไร ว่าท่านมิใช่ภาพล่วงหน้าที่จิตของพวกข้าสร้างขึ้น”“หึหึ เจ้าคงเคยได้ยินเรื่องผู้ฝึกตนกระมัง ข้าผนึกพื้นที่ภายในถ้ำแห่งนี้เอาไว้ หากมิใช่เตี๋ยเออร์ไปดึงแม่นางผู้นี้เข้ามาภายในถ้ำ พวกเจ้าก็คงไม่เคยเห็นการมีอยู่ของมัน ข้าถอดห้วงจิตสุดท้ายก่อนจะสละร่างใส่ลงในไม้เท้าของข้าเอาไว้ ข้ามีเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามที่สามารถปรากฏวิญญาณให้พวกเจ้าเห็นได้ หากพวกเจ้ายังไม่รีบทำตามที่ข้าบอก ก็คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว” เขาอมยิ้มน้อยๆ มองว่าทั้งสามจะทำเช่นใดรั่วซีเองก็ลังเลเช่นกัน เขาทำให้นางต้องมาอยู่ที่นี่ แล้วยังจะให้นางคารวะเขาเป็นอาจารย์ เพื่อจะเรียนรู้วิชาการแพทย์จากในตำราอีกวิญญาณของลู่ซิ่วเลิกสนใจกับการตัดสินใจของทั้งสามคน เขาหันไปหยอกล้อผีเสื้อตรงหน้าแทน มู่ฉินฉานกับจินตงชุนเปิดตำราออกอ่าน แม้กระบวนท่าในตำราวรยุทธ์ดูเหมือนจะง่าย แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่อาจเข้าใจได้ ไม่ต่างจากจินตงชุน ที่ดูเหมือนตัวอักษรในตำราอ่านอย่างไรก็ไม่เข้าหัวเลยสักนิดบุรุษทั้งสองเข้าใจในความหมายของวิญญาณลู่

ครั้งนี้นางจับปูใส่ลงในถุงหนังไปได้ไม่น้อยเลย เมื่อเห็นว่ามากพอแล้ว จึงเปลี่ยนใส่จับตะกร้ากลับไปให้พวกทหารที่รอคอยอยู่“มันใส่ลงไปได้มากน้อยเพียงใด” เขามองถุงหนังอย่างสนใจรั่วซีกลัวว่าเขาจะแย่งของนาง จึงยัดถุงหนังเอาไว้ในอกเสื้อแทน “ข้าเองก็ไม่รู้เจ้าค่ะ”“ข้าไม่แย่งของเจ้า ไม่ต้องกลัวถึงเพียงนั้น ในเมื่อท่านอาจารย์ลู่มอบให้เจ้า เจ้าเป็นเจ้าของผู้ใดจะนำมาใช้ได้กัน” เขามองนางอย่างรู้ทันรั่วซีหยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ นางชวนจินตงชุนกลับไปยังที่พักกินมื้อกลางวันแทน มู่ฉินฉานได้แต่ส่ายหน้าและเดินตามหลังพวกนางสองพี่น้องไป พอจินตงชุนนำปูในตะกร้าไปมอบให้พวกทหารลงมือย่าง เขาก็เดินเข้าไปใกล้รั่วซี“เจ้ายังโกรธข้าเรื่องวาดคิ้วให้เจ้าอยู่หรือ”“ใช่ ท่านจงใจกลั่นแกล้งข้า” นางหันไปถลึงตามองเขา เดิมนางก็ลืมไปเสียแล้ว แต่เขาดันพูดขึ้นมาอีก ที่นางไม่อยากพูดคุยกับเขาก็เพราะไม่ต้องการให้รู้ความลับของถุงหนังเท่านั้น“ครั้งหน้าข้าจะตั้งใจวาดให้ดี”“เหอะ ไม่มีแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะไม่ลืมแท่งถ่านอีกแล้ว ว่าแต่...กระบี่ที่ท่านได้มา มีสิ่งใดวิเศษหรือไม่เจ้าคะ”“อืม...ข้าเองยังไม่ได้ทดสอบ แต่ดูเหมือนพละกำลังและสัมผั