All Chapters of สมรภูมิ โชคชะตา: Chapter 41 - Chapter 50

รั่วซีของคงสอบถามต่อด้วยความแปลกใจ “กองทัพไม่มีเงินเยียวยาที่มากกว่าห้าสิบตำลึงเงินแล้วหรือขอรับ หรือหางานที่พวกเขาพอจะทำได้”“เงินห้าสิบตำลึงนับว่าไม่น้อยเลยหากเทียบกับจำนวนทหารที่ได้รับ คนที่เสียชีวิตได้รับแปดสิบตำลึงเงินสำหรับคนในครอบครัว เจ้าว่าคลังหลวงต้องใช้เงินมากเพียงใด” หมอหลิวคีบอาหารใส่ลงในชามของรั่วซีพอมานึกย้อนดู เงินจำนวนนี้สำหรับชาวบ้านก็นับว่ามากพอดู รั่วซีนางจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ หากหุ่นยนต์ของนางถูกนำไปใช้ในสงคราม ความหายนะคงจะมากกว่าในตอนนี้เป็นแน่ ก็สมควรแล้วที่วิญญาณของนางถูกดึงมาให้เผชิญชะตากรรมในสงครามของยุคโบราณกระโจมรักษาไม่มีงานให้รั่วซีทำ นางจึงชวนเสี่ยวจง อาฟ่านและอาเหิงไปหาช่างไม้ภายในค่ายทหาร รั่วซีนำแบบร่างที่นางเขียนขึ้นให้พวกช่างไม้ได้ดู“เออ...นี่คืออันใดขอรับ” ไม่เพียงแต่พวกช่างไม้ พวกเสี่ยวจงเองก็สงสัยเช่นกัน“รถเข็น ทหารที่พิการไม่อาจเดินเหินได้สะดวก หากมีรถเข็นเอาไว้ใช้งาน พวกเขาย่อมเคลื่อนไหวได้สะดวกกว่า”“หืม...หมอจิน ท่านคิดออกมาได้อย่างไรกัน” พวกเขามองนางด้วยความชื่นชมรั่วซีได้แต่เกาแก้มอย่างเขินอาย นางเพียงขโมยความคิดของผู้อื่นมาใช้ก่อน “

พอมู่ฉินฉานมาถึงก็เห็นนางฝังเข็มให้อาเหิงอยู่ก่อนแล้ว เขาจึงทำได้เพียงแค่นั่งรอนางเงียบๆ แม้แต่หมอหลิวและหมอเหอยามนี้ก็อยู่ภายในกระโจมพักของรั่วซี กระโจมนางเล็กเพียงนิดเดียว พอมีคนอัดอยู่แน่น จึงดูอึดอัดไม่น้อยหมอหลิวหันมามองคนที่ไม่เกี่ยวข้องที่สุดในกระโจม “หัวหน้ากองมู่ แล้วท่านมานั่งทำอันใดในกระโจมหมอจินหรือ”“ข้าเองก็อยากให้หมอจินช่วยขยายเส้นลมปราณเช่นกัน หรือว่าหมอหลิวเห็นว่าข้าไม่ควรมาขอความช่วยเหลือ” เขาเลิกคิ้วมองอย่างยียวน“ช่างมาได้รวดเร็วเสียจริง ไม่รู้ว่าท่านกินมื้อเช้าแล้วหรือยัง” เขาถลึงตามองกลับอย่างไม่พอใจ“ขอบคุณหมอหลิวที่เป็นห่วงขอรับ แต่ข้า...กินมาเรียบร้อยแล้ว”“ท่านอาจารย์ ข้าไม่มีสมาธิขอรับ” รั่วซีถอนหายใจออกมา กระโจมก็เล็กเพียงนี้ พวกเขาเถียงกันนางจะไม่ได้ยินหรือไงประโยคของรั่วซีทำให้ทั้งสองเงียบปากทันที หมอเหอเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดสหายของตนจะต้องโต้เถียงกับมู่ฉินฉานทุกครั้งที่พบหน้ากัน หมอเหอดึงแขนหมอหลิวให้เข้ามาคอยสังเกตการณ์ฝังเข็มของรั่วซีใกล้ๆเป็นไปตามคาด เมื่อรั่วซีนางฝังเข็มให้อาเหิงเสร็จ นางก็เหนื่อยจนไม่อาจพูดตอบโต้กับผู้ใดได้ ทั้งหมดจึงต้องถอยออกไ

รั่วซีเองก็ยินดีไม่น้อยเช่นกัน หลังจากนางจัดการแผลทหารเสร็จ ก็รีบออกไปดูด้านนอกกับหมอและผู้ช่วยหมอทันทีเสี่ยวจงที่วิ่งกลับมาพร้อมกับอาฟ่านและอาเหิง โบกมือร้องเรียกหมอจินมาแต่ไกล “หมอจิน!!! ชนะแล้ว สงครามจบแล้ว”รั่วซียิ้มกว้างมองพวกเขา “ใช่แล้ว สงครามจบแล้ว จบเสียที” นางพึมพำออกมาเบาๆถึงสงครามจะจบลง ไม่มีการสู้รบแล้ว แต่ก็ยังมีเรื่องอีกไม่น้อยให้จัดการ ต้องส่งทหารออกไปเก็บร่างของทหารแคว้นต้าหลี่ที่เสียชีวิตลง หมอในค่ายก็ยังต้องรักษาอาการบาดเจ็บของทหารเช่นเดิมหลังจากเก็บร่างของทหารที่เสียชีวิตในสนามรบตลอดทั้งสามวันมาเผาเรียบร้อยแล้ว แม่ทัพเซี่ยก็อนุญาตให้เลี้ยงฉลองชัยชนะภายในค่ายทหารได้ แม้ไม่มีสุรา แต่ทุกคนก็ยังร้องรำทำเพลงกันอย่างสนุกสนาน เนื้อสัตว์ที่รั่วซีนางหามาได้ ถูกนำออกมาทำอาหารกิน ถึงจะมีไม่มาก แต่ก็นับว่าทำให้พวกเขาสุขใจแล้วรั่วซีถูกเรียกตัวไปนั่งร่วมโต๊ะกับแม่ทัพใหญ่เซี่ย ภายในโต๊ะอาหารยังมีรองแม่ทัพเสิ่น รองแม่ทัพเซี่ย หมอเหอ หมอหลิว มู่ฉินฉานและบุตรหลานตระกูลเซี่ยอีกสามคน ด้านนอกไม่มีสุราให้ดื่ม แต่ด้านในกระโจมของแม่ทัพใหญ่เซี่ยไม่รู้ว่าไปหามาจากที่ใดพอนั่งลงข้างหมอห

ตลอดการเดินทางเซี่ยหลางพยายามเข้ามาพูดคุยกับรั่วซีอยู่หลายครั้ง แต่ก็ถูกเสี่ยวจง อาฟ่านและอาเหิงคอยกันท่าอยู่เสมอ จนเขาคร้านที่จะอยากพูดคุยกับนางแล้ว เรื่องทั้งหมดรั่วซีนางไม่รู้เรื่องเลย ด้วยนางอยู่ข้างกายหมอหลิวตลอดเวลาหมอหลิวและรั่วซีแยกทางกับทุกคนเมื่อมาถึงค่ายในเมืองหย่งเป่ย เพื่อเดินทางกลับค่ายผู้อพยพต่อ สิบกว่าวันขบวนเดินทางของรั่วซีก็เดินทางมาถึงค่ายผู้อพยพตอนนี้ภายในค่ายผู้อพยพ เหลือชาวบ้านไม่ถึงหนึ่งพันคน พอรู้ว่าสงครามยุติแล้ว ต่างก็เดินทางกลับบ้านเดิมของตนเอง คนที่ยังอยู่ส่วนมากก็ไร้ที่อยู่ เรือนถูกเผาทำลายไปจนสิ้น บางคนที่ยังพอมีสมบัติติดตัวก็เดินทางกลับไปหาหนทางของตนเอง โดยไม่คิดจะรอความช่วยเหลือจากทางการที่ไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อใดสามพี่น้องตระกูลจินได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากัน ก่อนที่นายอำเภอซวงจะเดินทางกลับชุนเป่ยเพื่อไปจัดการเรื่องบ้านเรือนของชาวบ้าน เขาได้ช่วยทำหนังสือรับรองตัวตนให้สามพี่น้อง และออกหนังสือรับรองให้หมอหลิวที่รับเด็กทั้งสามเป็นบุตรบุญธรรม ทั้งสามยังคงใช้แซ่จินอยู่เช่นเดิม จินตงชุนรับปากพ่อบุญธรรมกับแม่บุญธรรม หากตนมีบุตรชายจะยกให้เขาใช้แซ่หลิว“ในเมื่อพ

รั่วซีได้แต่เบิกตามองไปซ้ายทีขวาทีฟังทั้งสองสนทนากัน พอได้สติหมอหลิวก็ทิ้งนางไว้กับเซี่ยหลางแล้ว“คุณหนูจินเชิญ” เขาผายมือให้นางเดินไปก่อนรั่วซีได้แต่เดินไปอย่างมึนงง เซี่ยหลางเองก็ดูเหมือนมีเรื่องที่นำมาพูดคุยได้ไม่รู้จบ เขาเล่าเรื่องสามหัวเมืองเหนือในมุมที่รั่วซีไม่เคยได้เห็น“ข้าอยู่ชุนเป่ยมาตั้งแต่เล็ก ศึกครั้งนี้นับว่าหนักหนาที่สุดแล้ว หากมิได้เจ้าช่วยชีวิตท่านปู่เอาไว้ ไม่รู้ว่าหากพลาดพลั้งพ่ายแพ้แคว้นต้าเยี่ยขึ้นมา ชะตากรรมของตระกูลเซี่ยจะต้องจบลงเช่นใด” แววตาของเขาหม่นหมองลง จนรั่วซีนางอดจะเห็นใจไม่ได้“สงครามพ่ายแพ้เกี่ยวอันใดกับคนอื่นในตระกูลเซี่ยเล่าเจ้าคะ สงครามหากรบไม่ชนะก็แพ้เป็นเรื่องที่พบเห็นกันได้”“ผู้ที่เป็นแม่ทัพมีความเสี่ยงมากกว่าคนอื่น หากสงครามพ่ายแพ้จบชีวิตลงในสนามรบยังน่ายกย่องกว่ากลับมาพร้อมกับซากศพของเหล่าทหารในกองทัพ”“หืม...นี่คงเป็นเหตุผลที่ไม่มีผู้ใดอยากเป็นทหาร” รั่วซีถอนหายใจออกมา“เป็นจริงเช่นที่เจ้าว่า ผู้ใดอยากจะมาเสี่ยงชีวิตเล่า สู้สอบเป็นขุนนางใช้ฝีปากในท้องพระโรงยังจะดีเสียกว่า”ใบหน้าของเซี่ยหลางที่แสดงสีหน้าล้อเลียนจิ้งจอกเฒ่าในท้องพระโรงทำให้