All Chapters of สมรภูมิ โชคชะตา: Chapter 31 - Chapter 40

ด้านหน้าไม่เกินห้าสิบก้าวคือกระโจมเก็บเสบียง แต่มีทหารเฝ้ายามอยู่อีกหลายสิบคน เดิมรั่วซีนางคิดว่ามู่ฉินฉานจะโง่พาทหารที่พามาด้วยบุกเข้าไปสังหาร แล้วให้นางรีบวิ่งไปเก็บเสบียงเข้าถุงหนังแต่เขากำลังรอให้ลมเปลี่ยนทิศพัดไปทางค่ายแคว้นต้าเยี่ย แล้วจุดยาสลบที่เตรียมมาด้วยโยนเข้าไปใกล้ตัวพวกทหารแคว้นต้าเยี่ยให้มากที่สุดรั่วซีที่เผลอสูดดมเข้าไปเล็กน้อยก็มึนงง จนนางต้องนั่งลงกับพื้น สูดอากาศที่หนาวเย็นเข้าไปเรียกสติให้กลับคืนมา กว่าพวกทหารแคว้นต้าเยี่ยที่เฝ้ากระโจมเสบียงจะรู้ตัวตนเองถูกยาสลบเข้าแล้ว ก็พากันล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้นรั่วซีนางมีเวลาเพียงแต่ไม่กี่ชั่วอึดใจ ก่อนที่ทหารแคว้นต้าเยี่ยคนอื่นจะเห็นสิ่งผิดปกตินี้เข้า นางเองก็ไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า เมื่อมู่ฉินฉานดึงมือนางให้ลุกขึ้น นางก็ออกตัววิ่งอย่างรวดเร็วรั่วซีนางเก็บกระโจมเสบียงทั้งหมดเข้าไปภายในถุงหนังของนางในตอนแรกทหารที่มู่ฉินฉานพามาด้วย ยังมองไม่ออกว่าพวกเขาจะกลับค่ายพร้อมเสบียงมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร พอเห็นกระโจมเสียงที่หายเข้าไปในถุงหนังของรั่วซี ก็อดที่จะตกตะลึงไม่ได้ ยามนี้เข้าใจแล้วว่าหัวหน้ากองมู่พาหมอจินที่ไม่อาจทำประโย

หมอหลิวมองมู่ฉินฉานอย่างสงสัย “ท่านหัวหน้ากองมู่กลับไปพักได้แล้วขอรับ มีเรื่องใดพรุ่งนี้ค่อยสนทนาเถิด ข้าจะให้เสี่ยวจงมานอนเฝ้า กระโจมพักของข้าก็อยู่ด้านข้าง อย่างไรก็มาดูได้ตลอด”“ขอรับ” เขายอมกลับไปอย่างว่าง่ายว่าง่ายที่ไหน องครักษ์ที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าเป็นคนของเขา พอเสี่ยวจงเข้ามานอนเฝ้ารั่วซี หมอหลิวกลับที่พักไปเรียบร้อยแล้ว มู่ฉินฉานที่ให้คนไปแจ้งก็ย้อนกลับมาดูนางอีกครั้ง“ข้าน้อยต้องอยู่ด้วยหรือไม่ขอรับ” เสี่ยวจงที่ปูผ้านอนอยู่ที่พื้นเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย“เจ้านอนไปได้เลย ประเดี๋ยวข้าก็กลับออกไปแล้ว” เขาเพียงแค่อยากย้อนมาดูอาการของนางเท่านั้น เตียงนางเล็กเพียงนี้จะขึ้นไปนอนเบียดได้อย่างไรแต่ว่า...ได้ มู่ฉินฉานไม่รู้ว่าคิดสิ่งใดอยู่ เขาอุ้มรั่วซีให้เขยิบเข้าไปด้านใน ก่อนจะขึ้นไปนอนข้างนาง เสี่ยวจงที่เห็นทั้งหมดได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ พอเห็นสายตาข่มขู่ของเขา สิ่งที่จะพูดออกมาก็ถูกกลืนหายไปแล้วล้มตัวลงนอนหันหน้าไปอีกทางแทนรั่วซีจากที่หนาวสั่นเพราะพิษไข้ พอได้รับไออุ่นจากร่างของมู่ฉินฉาน นางก็ขยับเข้ามาซุกตัวในอ้อมกอดของเขา “เพราะข้าสงสารเจ้าหรอกนะ” เขากระซิบพูดกับนางเสียงเ

องครักษ์สองคนเห็นรั่วซีนางล้างมือในลำธาร ไม่นานฝูงปลากลุ่มใหญ่ก็ว่ายเข้ามาหานางเสียงร้องของเสี่ยวจงช่วยเรียกสติของทั้งสองให้รีบช่วยกันจับปลาที่รั่วซีนางโยนใส่ลงในตะกร้า นางไม่ได้ใช้เหยื่อล่อ หรือว่าใช้ไม้แหลมแทงปลาขึ้นมาอย่างที่พวกเขาคิด ใช้เพียงมือเปล่าจับขึ้นมาง่ายๆ เลยอาฟ่าน คิดจะไปช่วยรั่วซีนางจับ แต่ถูกเสี่ยวจงรั้งเอาไว้ “ไม่ต้อง หากเจ้าเข้าไปปลาว่ายหนีไปหมดแน่ อยู่ช่วยข้ากับอาเหิงเถิด” อาฟ่านได้แต่เกาหัวตนเอง แล้วเดินเข้าไปจับปลาใส่ลงในตะกร้ารั่วซีจับปลาได้เต็มสองตะกร้า ปลาที่เหลือก็ว่ายหนีหายไป “จะเข้าไปด้านในต่อ หรือว่ากลับเลย” นางมองปลาทั้งสองตะกร้าก็เห็นว่ามากพอแล้วแต่เสี่ยวจงไม่เห็นด้วย “ได้อย่างไร เข้ามาแล้วไปเถิด ไม่รู้ว่าจะมีเวลาเข้าป่าเช่นนี้อีกหรือไม่”“แต่จะแบกตะกร้าที่หนักเพียงนี้ไปด้วยหรือ” ดูท่าปลาที่อยู่ในตะกร้าจะหนักไม่น้อยเลย“ข้าน้อยจัดการเองขอรับ จะให้นำไปไว้ที่ใด” อาเหิงเป็นผู้เอ่ยออกมา“เดี๋ยวข้าจัดการเองดีกว่า” รั่วซีเก็บปลาทั้งสองตะกร้าเข้าถุงหนังของนางแล้วเดนต่อไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้องครักษ์ทั้งสองสอบถามทั้งสองที่เบิกตากว้างอยู่กับที่ ขาทั้งสองข้

หมอหลิวยิ้มส่ายหน้า เขายังคิดอยู่ว่านางจะยอมยกเนื้อที่หามาได้ทั้งหมดให้โรงครัวจริงหรือ “เจ้าไม่นำไปให้พี่ชายน้องชายของเจ้าหรือ”“ข้ามีกระต่ายกับไก่อย่างละสิบกว่าตัว เดิมก็คิดจะนำไปมอบให้อาจารย์หญิงและพี่ชายน้องชายอย่างละสิบตัวที่เหลือจะเก็บไว้กินกับท่านและพี่จง แต่ข้าถูกหัวหน้ากองมู่ปล้นไปแล้วอย่างละสองตัวเจ้าค่ะ” นางยู่ปากอย่างไม่พอใจ“เจ้าหาได้มากเพียงนี้เลยหรือ” คิดว่านางจะซ่อนไว้สองสามตัว“แน่นอนเจ้าค่ะ อยู่กับข้าท่านไม่ต้องกลัวอดเลยเจ้าค่ะ” นางยิ้มกว้างและตักน้ำแกงปลาเพิ่มให้อย่างใส่ใจ“หึหึ ข้าถึงอยากได้เจ้าเป็นบุตรบุญธรรมอย่างไรเล่า” หมอหลิวหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีทั้งสองพูดคุยกันได้เพียงไม่กี่ประโยครั่วซีนางก็ขอตัวไปนำกระต่ายกับไก่ย่างมาให้หมอหลิว แต่เขาให้นางไปเรียกหมอเหอมานั่งกินด้วยกันเลย อย่างไรผู้เดีวก็กินไม่หมดพอคนทั้งสี่ที่นั่งย่างอยู่ข้างกระโจมได้ยินว่ารั่วซีจะแบ่งไก่ป่า กระต่ายป่าย่างไปให้หมอหลิวอย่างละครึ่งตัว ก็บ่นว่าไม่พอกิน จนนางต้องนำออกมาเพิ่มให้อีกอย่างละตัว พวกเขาถึงได้เงียบปากลงตอนที่กินอาหาร รั่วซีนางจึงได้บอกเสี่ยวจงเรื่องที่นางจะกลับไปเยี่ยมพี่ชายกับน้

รั่วซีเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ในเมื่อยังไม่ได้เข้าพิธีรับเป็นบุตร เหตุใดน้องชายนางถึงเรียกไปแล้ว “หืม...”“หึหึ ข้าให้เฉิงเออร์เรียกข้าเช่นนี้มานานแล้ว อย่างไรในสายตาของข้าพวกเจ้าก็เป็นบุตรของข้าไปแล้ว”ฮูหยินหลิวแม้จะแย่งหน้าที่ปักปิ่นมาจากจินตงชุน แต่นางก็เลือกใช้ปิ่นที่ปักเป็นปิ่นที่จินตงชุนทำให้รั่วซี นับว่าจินตงชุนเองก็พอใจไม่น้อยพิธีปักปิ่นที่เรียบง่าย มีเพียงไม่กี่คน แต่สร้างความอบอุ่นใจให้รั่วซีไม่น้อย หลังจากที่ปักปิ่นเรียบร้อย ทุกคนก็นั่งร่วมโต๊ะกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย รั่วซีคอยคีบอาหารให้พี่ชาย น้องชายและฮูหยินหลิวอย่างใส่ใจ จนตัวนางแทบจะไม่ค่อยได้กินเลยมู่ฉินฉานมองส่งสายตามาหลายหน พอรั่วซีสบตากับเขา เขาก็มองไปที่ชามเขาของนาง ราวกับกำลังสั่งให้นางกินอาหารของตนเองเสียที รั่วซีเองก็เหมือนจะเข้าใจ นางจึงเริ่มลงมือกินอาหารให้ทัน เสี่ยวจง อาฟ่านและอาเหิงที่ก้มหน้ากินกันอย่างเอาเป็นเอาตายหลังจากที่กินอิ่มท้องและพูดคุยกันต่อเล็กน้อย ฮูหยินหลิวก็ปล่อยให้รั่วซีนางไปพักที่กระโจมกับพี่น้องของนาง ด้วยนางมีเวลาอยู่เพียงหนึ่งคืนเท่านั้น แม้จะอาลัยอาวรณ์นาง แต่ก็เข้าใจว่านางคงมีเรื่