All Chapters of สมรภูมิ โชคชะตา: Chapter 51 - Chapter 60

มู่ฉินฉานเห็นว่านางแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ก็เรียกนางให้เข้ามาหา “จะกระโดดลงไปหรือ ข้าไม่เอาด้วยเด็ดขาด” พอเห็นเขาเปิดหน้าต่าง นางก็ส่ายหน้าระรัว“มาเถิด ข้าไม่ทำเจ้าตกลงไปแขนขาหักแน่” เขายื่นมือให้นางเดินเข้ามาหารั่วซีเดินเข้ามาอย่างช่างใจ แต่นางก็ยังคงยอมไปกับเขาแต่โดยดี มู่ฉินฉานช้อนตัวนางอุ้มเอาไว้แนบอก ก้มหน้ากระซิบข้างหูนาง “ห้ามร้องออกมาเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่” พอเห็นนางพยักหน้าเข้าใจแล้ว มู่ฉินฉานก็กระโดดออกจากหน้าต่างห้องพักไปทันทีรั่วซีนางเกือบจะกรีดร้องออกมาหากไม่นึกถึงคำเตือนก่อนหน้านี้ของเขา นางหลับตาแน่นซุกหน้าอยู่กับแผงอกของเขา ไม่กล้าลืมตาขึ้นมามอง สัมผัสได้เพียงลมที่พัดผ่าน ผ่านไปกว่าหนึ่งเค่อเท้าของนางสัมผัสกับพื้นนางถึงกล้าลืมตาขึ้นมามองไปรอบๆ ถึงได้รู้ว่ามู่ฉินฉานพานางมาอยู่บนหอสูง “ที่นี่ที่ไหน” นางหันไปมองเขาอย่างมึนงง ไม่รู้ว่าเขาพานางขึ้นมาได้อย่างไร“หอชมจันทร์ ข้าเสียเงินไปไม่น้อยเลย”เขาจูงมือรั่วซีไปที่หน้าต่าง พอมองออกไปด้านนอกถึงได้รู้ว่าเหตุใดถึงได้ชื่อว่าหอชมจันทร์ มันเป็นตำแหน่งที่เห็นดวงจันทร์ได้เด่นชัด โดยไม่มีสิ่งใดมาบดบัง“งามนัก” นางพึมพำออกมาเบาๆม

จินตงชุนเมื่อคิดตามที่น้องสาวพูดก็เห็นด้วยกับนาง เขาถึงได้สูดลมหายใจเข้าแรงๆ อยู่หลายหนเพื่อปรับอารมณ์ไม่ให้ตื่นกลัวมากเกินไป ถึงจะเตรียมใจเอาไว้แล้ว แต่เมื่อรถม้าจอดหน้าประตูวังหลวงที่ใหญ่โต แข้งขาของจินตงชุนก็ยังสั่นอยู่ดี พอหันมามองน้องสาวที่จัดเสื้อผ้าด้วยท่าทีสงบนิ่งไม่ตื่นกลัว เขาก็เรียกความกล้ากลับคืนมาหมอหลิวพาจินตงชุนไปนั่งฝั่งบุรุษ รั่วซีนางติดตามฮูหยินหลิวไปทางฝั่งของสตรี ในตอนที่รั่วซีนางมาถึงมีคนจำนวนไม่น้อยแล้วที่มา นางกำนัลที่ทำหน้าที่จัดที่นั่งให้กับแขกในงาน เห็นรั่วซีมาพร้อมฮูหยินหลิวก็พานางไปนั่งยังตำแหน่งท่านหญิงตราตั้งขั้นหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าทันทีตระกูลเซี่ย เมื่อเห็นรั่วซีเข้ามานั่งประจำที่ของตนเอง ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยก็ให้ลูกสะใภ้ของนางประคองเข้ามาหารั่วซี “เจ้าคือหมอหญิงจินหรือ?” นางมองมาที่แม่นางน้อยตรงหน้าอย่างไม่เชื่อ ว่านางจะเป็นคนที่ช่วยชีวิตสามีของนางเอาไว้“เจ้าค่ะ” รั่วซีลุกขึ้นคารวะโดยที่ยังไม่รู้ว่าหญิงชราตรงหน้าเป็นใครนางเดินเข้ามาจับมือรั่วซีด้วยความซาบซึ้งใจ “หากไม่ได้เจ้า ตาเฒ่าของข้าคงตายในสนามรบไปเสียแล้ว” เสียงของนางปนสะอื้นเมื่อหวนนึกถึงข่าวที

รั่วซีเงยหน้าขึ้นไปมองสบตาเขา ดวงตาของนางเย็นชาอย่างที่เขาไม่เคยได้เห็นมาก่อน “การตัดสินใจของข้า คงไม่รบกวนให้ท่านรองแม่ทัพมู่ต้องสนใจ” นางกล่าวจบก็เดินตามนางกำนัลเข้าไปด้านในทันทีมู่ฉินฉานได้แต่มองตามแผ่นหลังของนางได้ด้วยใจที่สั่นสะท้าน ไม่รู้ว่านางไปรู้เรื่องใดมา หรือพบเจอผู้ใดมา ถึงได้มีท่าทีเช่นนี้กับเขา ยามนี้จะไถ่ถามนางก็เห็นจะไม่สะดวกนักภายในห้องบรรทมขององค์รัชทายาท ยามนี้มีคนอยู่ด้วยหลายคน ฮองเฮาอยู่ในอ้อมกอดของฮ่องเต้กำลังร่ำไห้อย่างปวดใจอยู่ ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยและนายท่านผู้เฒ่าเซี่ยก็ยืนอยู่ด้านหลังด้วยใบหน้าเคร่งเครียด“หมอจิน เจ้ามาดูอาการขององค์รัชทายาทเร็วเข้า” นายท่านเซี่ยเห็นรั่วซีก็เรียกนางอย่างมีความหวัง“เจ้าค่ะ”นางเดินเข้าไปอยู่ข้างเตียงองค์รัชทายาท ที่มีหมอหลวงอีกสองคนกำลังนั่งคุกเข่าตัวสั่นอยู่รั่วซีจับชีพจรและตรวจดูม่านตาอยู่ครู่ใหญ่ จนฮ่องเต้ทนไม่ไหวต้องตรัสถามออกมา “รักษาได้หรือไม่”รั่วซีนางถอนหายใจออกมาเล็กน้อย “หม่อมฉันพอมีหนทางเพคะ เพียงแต่ต้องให้ท่านพ่อบุญธรรมเข้ามาช่วยเหลือ แต่ต้องให้คนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องออกไปด้วยเพคะ”“ตามหมอหลิวเข้ามา พวกเจ้าออกไ

ฮูหยินหลิวที่ยังไม่รู้เรื่องก็เข้าไปดึงตัวรั่วซีให้ลุกขึ้นแล้วกอดปลอบนางเอาไว้ จินตงเฉิงเองก็ตกใจไม่น้อยที่เห็นพี่สาวอยู่ดีๆ ก็ร้องไห้ออกมา“เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ ท่านพี่มันเรื่องอันใดกัน” เมื่อทั้งสองเอาแต่นิ่งเงียบ ฮูหยินหลิวก็อดที่จะเอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้“ซีซี...” เขาถอนหายใจออกมา ทรุดตัวลงนั่งอย่างไร้เรี่ยวแรง “นางตั้งครรภ์”ฮูหยินหลิวเองก็ตกใจไม่น้อย จินตงชุนและจินตงเฉิงเองก็มองหน้ารั่วซีอย่างไม่เข้าใจ อยู่ด้วยกันแทบตลอดแล้วนางเอาเวลาที่ไหนไปตั้งครรภ์ได้“รองแม่ทัพมู่หรือ” ฮูหยินหลิวเม้มปากแน่น มองหน้ารั่วซี เมื่อเห็นนางพยักหน้าฮูหยินหลิวเองก็เกือบจะเป็นลม“ข้าจะไปเอาเรื่องเจ้าเดรัจฉาน!!!”“อย่าเจ้าค่ะ!!! อย่าบอกให้เขารู้ เพียงเท่านี้ข้าก็รู้สึกผิดมากแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูเว่ยนางเป็นคนดี ข้าไม่ต้องการให้นางต้องเสียใจเพราะเรื่องของข้า”“แล้วเจ้าเล่าซีซี เด็กในท้องเจ้าจะกลายเป็นเด็กไม่มีพ่อ” หมอหลิวมองนางอย่างปวดใจ“เมื่อคลอดออกมา ข้าจะให้ใช้แซ่หลิวของพวกท่านเจ้าค่ะ ตัวข้าไม่แต่งงาน ไม่ต้องมีสามีมาดูแลย่อมได้ ขอเพียงมีพวกท่าน พวกท่านเข้าใจข้าก็พอเจ้าค่ะ”ฮูหยินหลิวทรุดลงไปนั่งข้างรั่วซี

มู่ฉินฉานรู้แก่ใจว่าหมอหลิวคงรู้เรื่องของตนและรั่วซีแล้ว เขาคุกเข่าลงตรงหน้าของหมอหลิวเสียงดัง แผ่นหลังที่เคยยืดตรงยามนี้มันห่อเหี่ยวลงอย่างสิ้นหวัง“ก่อนหน้าข้าน้อยไม่รู้ความกระทำเรื่องไม่ดีลงไป ตอนนี้ทุกสิ่งอย่างล้วนได้รับการแก้ไขเรียบร้อยแล้ว ข้าน้อยไม่จำเป็นต้องหมั้นหมายกับคุณหนูเว่ย หวังว่าท่านหมอจะเมตตาข้าน้อยสักครั้งขอรับ ได้โปรดบอกข้าน้อยเถิดขอรับว่าซีซีนางอยู่ที่ใด”หมอหลิวหรี่ตามองมู่ฉินฉานที่ดูเหมือนว่าเขาสำนึกผิดแล้ว “ข้าเองก็ไม่รู้ว่านางไปที่ใด เจ้าก็รู้ว่าซีซีนางมีความปรารถนาต้องการสร้างโรงหมอ เผยแพร่ความรู้ของนางสร้างหมอทั่วแคว้นต้าหลี่ ข้าบอกได้เพียงว่านางเดินทางออกไปแล้ว”มู่ฉินฉานเงยหน้าขึ้นมองหมอหลิวเพื่อใคร่ครวญว่าสิ่งที่เขาพูดจริงเท็จเพียงใด แต่ก็เห็นเพียงแววตาที่เศร้าหมองของเขาเมื่อเอ่ยถึงรั่วซีเท่านั้น“นางเดินทางไปนานแล้วหรือยังขอรับ ไปทิศทางใด ได้โปรดบอกกล่าวข้าน้อยด้วยขอรับ”“นางเดินทางไปได้สามวันแล้ว ข้าเองก็ไม่แน่ใจทิศทางที่นางจะไป นางบอกเพียงจะส่งข่าวมา แต่ยามนี้ยังไม่มีสิ่งใดมาถึงข้า” เขาไม่บอกข้อเท็จจริงทั้งหมดให้มู่ฉินฉานรู้ เขาหลอกลวงรั่วซีมาเนิ่นนาน ท