Lahat ng Kabanata ng รักใส ๆ ของนายรุ่นน้อง: Kabanata 11 - Kabanata 20

เช้าของวันใหม่ เมื่อเข็มทิศขับรถออกไปได้ไม่นาน มินตราก็ต้องแปลกใจกับแขกที่มาเยือน แน่นอนหญิงวัยกลางคนผู้นี้ไม่ใช่ลูกค้าของเธอ เพราะนางคือมารดาของเข็มทิศนั่นเอง“เช้านี้ยังไม่มีลูกค้าก็ดีฉันยังไม่อยากประจานเธอ ฉันขอพูดอะไรกับเธอหน่อยสิ” นางพูดพร้อมกับใช้สายตามองหญิงสาวอย่างเหยียด“เชิญนั่งก่อนค่ะคุณน้าจะรับน้ำอะไรดีคะ เดี๋ยวมินจะทำให้ชิม ที่คุณน้าให้เกียรติเข้ามานั่งในร้านวันนี้” มารดาของเข็มทิศเลื่อนเก้าอี้ลงนั่ง พร้อมกับเชิดหน้าหยิ่งๆ ใส่มินตราก่อนจะแสยะยิ้มอย่างเหยียดๆ ส่งไปให้เธอ“ฉันไม่ได้มาเพื่อชิมน้ำของหล่อน กำลังเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ถ้าไม่มีธุระที่จำเป็นและสำคัญฉันคงไม่เข้ามาเหยียบร้านของเธอให้เป็นเสนียดเท้าฉันหรอก”มินตราที่ฟังอยู่พยายามข่มใจเอาไว้ การที่เธอเป็นหม้ายมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเชียวหรือ ทำไมล่ะ ในเมื่อผู้ชายเป็นฝ่ายผิดแล้วผู้หญิงที่ถูกกระทำต้องยอมรับกรรมแต่เพียงผู้เดียว มันถูกต้องแล้วหรืออย่างไร“เชิญคุณน้าพูดธุระมาได้เลยค่ะมินมีงานต้องทำอีกมาก”มินตราพูดพร้อมกับหย่อนก้นลงนั่งฝั่งตรงข้ามมารดาของเข็มทิศ เธอรู้สึกอึดอัดกับความใจแคบของผู้หญิงคนนี้ แต่ถ้าคิดอีกมุมหนึ่

ทั้งคู่นั้นไม่รู้ว่ามีแขกคนสำคัญแอบเข้ามาในบ้านพร้อมกับหายนะ ที่กำลังจะคืบคลานเข้าหา อีกไม่นานด้วยแรงพยาบาทของดวงตาคู่นั้น ที่จ้องจะทำร้ายคนทั้งคู่ได้ทุกเมื่อ“นายไปนานไหมกี่วัน”“คิดถึงอ่ะดิ! ไปไม่นานหรอกประมาณหนึ่งสัปดาห์ แต่ถ้างานเสร็จเร็วก็อาจจะได้กลับก่อน หรือบางทีถ้ามีปัญหาก็อาจจะยืดเยื้อออกไปอีก” “อืม...”เมื่อทั้งสองทานข้าวเสร็จเข็มทิศได้ลุกขึ้นออกมาจากโต๊ะอาหาร มินตราก็ลุกขึ้นเตรียมเก็บจานไปล้าง แต่เธอกลับรู้สึกใจหาย“ผมไม่อยู่อย่าลืมลงกลอนประตูหน้าต่างให้เรียบร้อยนะ ไปแล้วเดี๋ยวตกเครื่อง”“อืม..ไปเถอะไม่มีใครเขาบ้าระห่ำเหมือนนายหรอก"หมับ!! อยู่ๆ ร่างระหงก็เซถลาตามแรงกระชากของชายหนุ่ม อกนุ่มของเธอกระแทกเข้ากับอกกว้างอันแข็งแกร่งของเขา ร่างทั้งสองแนบชิดสนิทเสียจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจซึ่งกันและกันสายตาที่ไม่ลอกแลกของชายหนุ่มนั้น ได้สบเข้ากับดวงตากลมโตที่มันรับกับใบหน้านวล เหมาะกับใบหน้างามรูปไข่ เขาค่อยๆ โน้มตัวลงต่ำก่อนจะกดริมฝีปากลงไปจูบเธอ ปากหนาได้ทาบลงไปบนริมฝีปากบางของสาวรุ่นพี่ เขารับรู้ได้ถึงความอ่อนละมุนของรสชาติอันแสนหวานของรสจูบนั้น จนแทบจะคล

“หึ หึ! ผมชอบจังเลยมินตราเวลาที่คุณทำท่าทางกลัวแบบนี้”“ออกไปให้พ้นนะเจตต์!” มินตราถอยหลังชิดผนัง ก่อนที่เจตต์จะเข้ามาล็อกตัวเธอไว้ หญิงสาวก็รีบคว้าเอาโคมไฟมาถือ ซึ่งเป็นอาวุธชิ้นเดียวที่มีใกล้ตัวเธอในเวลานี้..“ถ้าเจตต์ยังไม่หยุด มินจะฟาดด้วยโคมไฟนี่ถอยไป บอกให้ถอยไปยังไงล่ะ!”“หึหึ!!” เสียงหัวเราะในลำคอของเจตต์ดังขึ้นอีกครั้ง“ถ้าคิดว่ามันจะทำให้มินรอดไปได้ก็เขวี้ยงมาเลย เขวี้ยงมาสิมิน!”เพล้ง!!เจตต์หลบไปได้ทำให้โคมไฟนั้นแตกกระจายไปทั่วพื้นห้อง มินตราเห็นท่าไม่ดีเธอนั้นพยายามจะหลบหนี หวังรอดออกไปให้ได้ แต่เขากลับวิ่งต้อนเธอไปมุมนั้นมุมนี้ที ราวกับคนกำลังบ้าคลั่ง “คิดเหรอว่าจะหนีพ้น ไอ้หน้าอ่อนก็ไม่อยู่มันไม่มีทางมาช่วยมินได้หรอก ดูสิว่าถ้ามินตกเป็นเมียเจตต์อีกครั้ง และท้องลูกของเจตต์ไอ้หน้าอ่อนมันยังจะต้องการมินอยู่ไหม”“เลว! ไอ้คนสาระเลว!” มินตราตะคอกเสียงออกมาอย่างเหลืออด ไม่คิดว่าเจตต์จะเป็นคนแบบนี้“ถึงเลวมันก็เคยเป็นผัวเธอมาก่อน และก็กำลังจะยัดเยียดให้เป็นตลอดกาล” ชายตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว พร้อมกับเดินเข้าหามินตราอย่างใจเย็น เธอเองก็พยายามหลบและเลี่ยงเขา เพื่อออก

เช้าของวันใหม่มินตราพ้นขีดอันตรายแล้วเธอถูกย้ายมายังห้องพิเศษ ที่เข็มทิศได้จัดการเตรียมไว้ให้เธอ เมื่อคืนเขานั่งเฝ้าและมองเธอทั้งคืนผ่านกระจกใส แม้ไม่ได้นั่งเกาะขอบเตียงเขาก็พอใจ ที่จะนั่งจ้องมองเธอผ่านกระจกใสนอกห้องอยู่แบบนั้นชายหนุ่มค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ร่างของหญิงสาวรุ่นพี่ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ เพราะฤทธิ์ยาบวกกับความบอบช้ำของร่างกายไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนเธอถึงจะฟื้น เข็มทิศจับมือเธอขึ้นมากุมเอาไว้ ก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างลงไปลูบที่ปอยผมของหญิงสาวเบาๆ แล้วโน้มหน้าก้มลงไปจุมพิตที่หน้าผากกว้างอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเอามือลูบลงที่แก้มของเธอไปมารอยเขียวช้ำที่มันยาวมาถึงมุมปากนั่นบ่งบอกให้รู้ว่าคนที่ทำร้ายเธอไม่ได้ยั้งมือเลยแม้แต่น้อย“ต่อจากนี้ผมจะดูแลและปกป้องคุณเองมินตรา ผมสัญญาไอ้เชี้ยนรกนั่น! มันจะต้องได้ไปชดใช้กรรมในคุก!”เขาพูดทั้งที่ยังกุมมือเธอไว้ เท้าของเธอทั้งสองข้างนั้นไปด้วยผ้าพันแผล หมอบอกว่าเศษแก้วจากโคมไฟนั่นมันปักอยู่เต็มฝ่าเท้าของเธอ มีบางแผลที่ลึกมาก กว่าที่เธอจะเดินได้อาจใช้เวลาเป็นเดือนเข็มทิศเฝ้ามินตราอยู่ไม่ห่าง ตกเย็นเธอก็ยังไม่ฟื้นชายหนุ่มได้จ้างพยาบาลพิเศษมาเฝ้า

“คุณฟังผมนะมินตรา ต่อให้คุณเคยแต่งงานมาแล้วสิบครั้ง มีลูกอีกสักสิบคน ความรู้สึกของผมที่มีให้กับคุณ มันก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยนแปลง”สิ้นเสียงทุ้มของชายหนุ่ม ได้มีเสียงสะอึกสะอื้นออกมาแทน เมื่อมินตราร้องไห้โฮออกมาเสียงดังอีกครั้ง พร้อมกับกอดรัดเข็มทิศแน่นขึ้น เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าเขาจะเป็นผู้ชายที่อบอุ่นและแสนดีได้ถึงเพียงนี้ความรู้สึกของมินตราในห้วงเวลานี้ เธอเริ่มจะเปิดรับเข็มทิศเข้ามาภายในใจมากขึ้น หรืออาจจดรับมาจนเต็มหัวใจแล้วก็เป็นได้“นอนพักนะครับคนดีพักผ่อนเยอะๆ จะได้หายไวๆ ผมจะไม่ไปไหนจะอยู่ข้างๆ แบบนี้ตลอดไป”ชายหนุ่มพูดพร้อมกับโน้มตัวมินตราลงนอน พร้อมกับเอาหมอนมาหนุนและห่มผ้าให้เธอ จากนั้นเขาก็ก้มลงไปปรับเตียง แล้วขึ้นไปนอนเคียงข้างมินตรา มือของเขาโอบกอดไปที่ร่างอรชร ขณะที่เธอนอนตะแคงข้างหันหลังให้กับเขา เมื่อมือของชายหนุ่มสัมผัสลงที่เอวคอด ทำให้มินตรารู้สึกได้ถึงไออุ่น เธอไม่คิดว่าเขาจะนอนลงเคียงข้าง หญิงสาวจึงพลิกกายหันหน้าเข้าหาชายรุ่นน้องที่มีร่างกายบึกบึน เข็มทิศเลื่อนตัวลงต่ำจมูกคนทั้งสองได้ชิดชนกัน ดวงตาของคาทั้งคู่ได้สบตากัน ในเวลานี้คงไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกที