LOGINKinabukasan.Tinanggal ni Jannah sa trabaho at pinaalis si Lilet.Biglaan ang decision.Nang i-announce iyon ni Jannah sa iba pang members ng childcare team, nagpalitan ng confused na tingin ang ilan sa kanila.Walang nag-expect na magkakaroon agad ng personnel change ilang araw lamang matapos silang makapag-settle sa Montenegro household.May ilan sanang gustong magtanong kung ano ang nangyari, ngunit may nakaalala na pumasok si Jannah sa room ni Isla noong nakaraang gabi at medyo matagal itong nanatili roon.Agad na naintindihan ng iba—o at least, iyon ang pinaniwalaan nilang naintindihan nila.Siguradong decision iyon ni Madam.Sa nakaraang ilang araw, consistent ang impression nila kay Isla.Gentle siya.Bihira niyang itaas ang boses niya.Polite siyang makipag-usap kahit sa staff at hindi kailanman deliberately nagpapahirap ng kahit sino.Dahil doon, unconsciously na inakala ng ilan na soft-tempered siya.Hindi nila inasahang magiging ganoon siya ka-decisive kapag may taong lumamp
“Kung hindi, ano sa tingin mo ang meron siya para mapanalo si Lucas? Sa figure na ganyan, magiging masaya pa akong sampalin niya ako.”“Kung ganyang figure ang sasampal sa’yo, reward na iyon.”Malakas na nagtawanan ang dalawang boys habang tumatakbo palayo.Agad nagbago ang expression ni Lucas.Dumaan sa kanila ang gaze niya, sobrang lamig na instinctively napalingon ang dalawa.Sa mismong sandaling magtama ang mga mata nila, nawala ang arrogance sa mukha ng dalawang boys.Wala sa kanila ang gustong magkaroon ng trouble.Nagpalitan sila ng tingin, tumahimik, at mabilis na binilisan ang takbo hanggang sa tuluyang mawala sa malayong bahagi ng running track.Nanatiling nakatayo si Lucas roon nang ilang sandali.Humigpit ang jaw niya.Lumingon siya kay Isla.Completely unaware pa rin ito sa nangyari. Inaayos niya ang sleeves ng pink tracksuit niya habang palinga-linga sa track, na para bang iniisip kung gusto ba talaga niyang tumakbo after all.Lumapit si Lucas at hinila siya sa gilid.“Wh
Hindi naman particularly outstanding si Lilet sa team.Mostly supportive ang responsibilities niya. Kaya niyang tumulong sa halos anumang tasks, assisting wherever needed, at essentially nagsisilbing assistant ng iba pang limang members kaysa humawak ng kahit anong bagay nang independently.Kaya nang maingat na ipaliwanag ni Jannah ang position ni Lilet, mabilis na naintindihan ni Isla.“Kung sure ka, palitan mo siya. Right mo iyon.”Nagulat na tumingin sa kanya si Jannah.After all, siya ang team leader.Ang pag-manage ng personnel sa loob ng childcare team ay originally bahagi ng authority ni Jannah. Hindi kailangang makialam ang employer sa bawat maliit na decision tungkol sa internal adjustments.Noong original interview, si Nathalia mismo ang nagustuhan si Jannah.Iyon mismo ang dahilan kung bakit pinanatili ang team niya.Sapat ang trust ni Isla sa kanya para hayaan siyang gawin ang trabaho niya.Nakaramdam si Jannah ng unexpected wave of gratitude.Umakyat siya rito na prepared
Hindi niya hahayaang magkaroon kahit isang rotten apple sa team.Arrogantly na umalis si Pia matapos magsalita.Nanatili muna si Jannah sa kinatatayuan niya nang ilang sandali, pinapanood si Pia habang papalayo. Sharp at unpleasant ang warning nito, ngunit hindi niya iyon maaaring basta i-dismiss.After all, hindi ordinary household ang lugar na ito.Kahit pinakamaliit na impropriety mula sa isang member ng team niya ay maaaring makaapekto sa lahat.Bumalik si Jannah sa childcare team.Napansin ni Lilet ang expression niya at agad na nagtanong, “Sister Jannah, ano ang gusto sa’yo ni Pia?”Hindi gaanong pinapansin ni Jannah si Lilet noon.Palagi niyang iniisip na bata pa ang girl. Recently pa lamang itong nakapasok sa isang household tulad ng pamilya Montenegro, kaya understandable naman ang ilang curiosity.Sino ba ang hindi magiging curious?Napakaraming rumors tungkol sa pamilya Montenegro, at halos bawat taong nakatira rito ay may background na walang sawa sa pag-uusap ang outsiders
Hindi pa kailanman nakakita si Pia ng katulad ni Isla.Genuinely hindi niya malaman kung deliberately bang nagpapanggap ang babaeng ito na hindi nakakaintindi o sadyang ganoon lang talaga siya ka-oblivious.Tingnan na lamang ang mukha ni Isla.Fair at bright, halos luminous sa ilalim ng warm light ng living room. Nang bahagya niyang itaas ang ulo para tingnan si Pia, marahang bumagsak ang light sa chin at cheekbones niya, dahilan para magmukhang especially gentle ang expression niya.Mas masama pa, nang mapansin niyang nakatitig sa kanya si Pia, ngumiti pa siya.Walang anger sa smile na iyon.Walang impatience.Walang obvious hostility.Gentle ang attitude niya na para bang nakikipag-usap lang siya sa isang child.“May iba ka pa bang kailangan?”Nakaramdam si Pia ng pag-akyat ng galit sa dibdib niya.Hindi madaling suntukin ang isang nakangiting mukha.Gaano man siya ka-spoiled o willful, hindi siya basta-basta maaaring mawalan ng temper gayong technically ay walang offensive na sinabi
Nakasimangot si Pia.“Wala na ba kayong planong magkaroon pa ng anak ni Lucas?”May kakaiba sa boses niya.Hindi simpleng curiosity.Kung tutuusin, halos excited pa nga siya sa tanong.Sumulyap sa kanya si Isla, bewildered.Sa tuwing bumubuka ang bibig ni Pia, sobrang obvious ng hostility nito kay Isla na kahit ang three-year-old na si Nathalia ay nararamdaman iyon.Ayaw maniwala ni Isla na hindi iyon sinasadya ni Pia.Kung genuinely gusto nitong mag-apologize, napakaraming ordinaryong bagay na maaari nitong sabihin.Sa halip, kakapasok pa lamang niya sa bahay ay nag-comment na agad siya tungkol sa mga gamit ni Nathalia, at ngayon ay tinatanong pa kung may plano silang magkaroon ni Lucas ng mas marami pang anak.Ibinaba ni Isla ang mga mata niya.Pagkatapos, na para bang bigla siyang nahiya sa topic, bahagyang namula ang mga pisngi niya.“Yes,” shy niyang sabi. “Very hard ang effort ni Lucas.”Natigilan si Pia.Huminto sa ere ang knitting needles ni Megan.Sa loob ng isang segundo, nag







