All Chapters of รอยชัง มัสสิกา: Chapter 21 - Chapter 30

ศรัณย์เลื่อนใบหน้ามาหยุดอยู่ที่เนินสามเหลี่ยมที่มีขนอ่อนปกคลุมอยู่บางๆ แต่ว่าหญิงสาวตรงหน้ากลับหนีบขาไว้แน่นราวกับอายที่จะเปิดเผยให้เห็นเขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่จ้องมาตาแป๋ว “อายเหรอ”น้ำเสียงแหบพร่าที่ถามมันช่างชวนสยิวให้เธออารมณ์พลุกพล่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คำตอบที่ให้กลับไปคือใบหน้าแดงก่ำและกันพยักหน้าเบาๆ ให้แทนคำตอบ“อายทำไม ทำอย่างกับไม่เคย”ประโยคที่เอื้อนเอ่ยไม่ได้สบตามองเสียด้วยซ้ำ แต่เขากลับใช้สองมือดันขาทั้งสองข้างอ้าออกเผยให้เห็นร่องกลีบแดงระเรื่อที่ปิดสนิท คิ้วเข็มย่นเล็กน้อยแต่นั้นกลับเป็นสิ่งที่ถูกใจอย่างบอกไม่ถูกเขาก้มลงดอมดมกลิ่นหอมหวานก่อนจะใช้ปลายนิ้วเขี่ยไปที่เม็ดทับทิมสีแดงสด ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเธอถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย“ยะ อย่าค่ะ”“ทำไมล่ะ ไม่ชอบหรือไง”เขาถามแต่ไม่ต้องการคำตอบสายตายังคงจ้องเขม็งไปที่เนินเนื้อสวาทอย่างไม่วางตา“แต่ฉันชอบมัน” ว่าเสร็จเขาก็ก้มลงใช้ปลายลิ้นฉกฉวยซอกเนื้ออ่อนลิ้มลองความคาวหวาน“คุณรัน อืออ มะ...มัน”ปากที่ครางว่าไม่แต่มันตรงข้ามกับมือที่กดผมดกดำให้ต่ำลง มืออีกข้างจิกไปบนที่นอน สะโพกกลมกลึงยกขึ้นตามจังหวะปลายลิ้นสากที่เร่งเร

“ที่ฉันเรียกเธอมาก็เพื่อจะบอกว่า ต่อไปเธอก็คงจะได้ทำหน้าแบบเมื่อคืนบ่อยๆ เพราะฉันชักจะติดใจซะแล้วสิ ความรู้สึกเหมือนผู้หญิงขายตัวที่ฉันเคยจ่ายมาเลย”คำพูดเจ็บแสบทิ่มแทงมาที่หัวใจ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาจ้องมองเขาด้วยความแค้น ศรัณย์เองมองกลับแต่สายตานี้กลับมีแต่ความเย้ยหยัน“คุณมันคือตัวน่ารังเกียจที่ฉันขยะแขยงที่สุด การที่ฉันยอมนอนกับคุณ ไม่ได้หมายความว่าฉันเต็มใจ แต่ฉันแค่ทานให้คุณเพื่ออย่างน้อยมันจะชดใช้ให้ฉันได้บ้าง แต่มันก็แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ”ประโยคที่รอดผ่านไรฟันทั้งโกรธทั้งเกลียดเหมือนมีคนใช้มีดแทงลงแผลเดิมซ้ำๆ“เธอคิดว่าการที่เธอยอมพลีกายให้ฉัน แล้วฉันจะยอมยกโทษให้ เธอคิดผิดแล้วมัสสิกา เพราะแค่นี้มันไม่อาจทดแทนได้กับสิ่งที่ฉันสูญเสียหรอก”เขาสะบัดปลายนิ้วจากใบหน้าหวานจนหน้าสะบัดไปตามแรงมือ เธอถึงกับเซถลา น้ำตาที่คลอเบ้าอยู่ถึงกับหยดลงสองแก้ม ดวงตาแดงก่ำที่มองตอบเขามีแต่ความเกลียดชังศรัณย์ลอบมองด้วยตายตาชิงชังไม่ต่างกัน แต่ลึกๆ แล้วมันก็ตรงข้ามกับรู้สึก เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์เมื่อคืนเขาคือผู้ชายคนแรกจากที่รู้มาส่วนใหญ่ผู้หญิงจะจดจำความสัมพันธ์กับผู้ชายคนแรก เขาจึงใช้ตรงนี้

“สวัสดีตอนเช้าค่ะ คุณป้า”มัสสิกายกมือไหว้คนเป็นแม่สามีที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมกับข้าวด้วยความเร่งรีบศิรินเงยหน้าขึ้นมองแล้วยิ้มให้บางๆ แต่ก็ไม่ได้ตอบรับอะไร หญิงสาวถึงกับหน้าเจื่อน การที่คุณผู้หญิงของบ้านนี้เมินเฉยกับเธอก็ไม่เห็นแปลกสักเท่าไร ท่านก็คงไม่ได้อยากได้เธอเป็นลูกสะใภ้เสียสักเท่าไร แต่ที่ต้องยอมรับก็คงเป็นเพราะคุณตาบังคับ“พอดีวันนี้เป็นวันหยุด มัสเลยอยากมาช่วยเตรียมอาหาร ไม่ทราบว่ามีอะไรให้มัสช่วยไหมคะ”เธอคงไม่ละความพยายามที่อยากจะมีส่วนร่วม“ถ้าอยากช่วยก็ไปช่วยสุรีเขาเตรียมของใส่บาตรเถอะ เดี๋ยวพระท่านจะมาเสียก่อน”“ได้ค่ะ”คราวนี้ศิริณไม่ได้เมินเฉยแต่เลือกที่จะให้ลูกสะใภ้ไปช่วยงานแม่บ้านแทน“คุณมัสช่วยป้าจีบดอกบัวก็ได้จ้ะ ว่าแต่ทำเป็นไหม”“สบายมากค่ะ”เธอรับถาดออกบัวตูมสีชมพูเข้มก้านยาวมาไว้ในมือแล้วเดินมานั่งอยู่เยื้องๆ กับศิริณที่กำลังนั่งแกะสลักผักอยู่ไม่ไกลมือเล็กจับกลีบดอกบัวพับไปพับด้วยความชำนาญ ใบหน้าเช้านี้แม้จะยังเหลือร่องรอยการที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาเมื่อคืน แต่เธอก็พยายามกลบริ้วรอยนั้นด้วยเครื่องสำอางให้ได้มากที่สุดภาพเหตุการณ์เมื่อคืนผุดเข้ามาในหั

“มัส พี่ว่ารูปนี้สวยมากเลยอ่า มาดูสิ”แดนเทพจ้องมองรูปภาพที่อยู่ในกล้องแล้วอมยิ้ม เพราะวันนี้มัสสิกากลายมาเป็นนางแบบกิตติมศักดิ์จำเป็นให้เสียแล้วเขาได้ซื้อกล้องตัวใหม่มาเพราะเห็นว่าถ่ายรูปออกมาได้สวยมากๆ แล้วเขาก็ยังไม่ได้มีโอกาสได้เอาออกมาใช้เพราะไม่ค่อยมีเวลา วันนี้จึงพกติดตัวมาด้วย“ไหน ขอมัสดูหน่อยสิ”ชายหนุ่มาเลื่อนรูปในกล้องให้ดูทีละรูปโดยที่หญิงสาวมายืนขนาบข้างร่างกายใกล้ชิดนิดหน่อยแต่นั่นกลับทำให้หัวใจของเขากลับเต้นไม่เป็นจังหวะ“แหม่ๆ หวานกันจังเลยนะ น้องมัส”เสียงร้องแซวดังมาจากทางด้านหลังจนทำให้ทั้งคู่ต้องละสายตาจากกล้องถ่ายรูปแล้วหันกลับไปยังต้นเสียงพี่พิมพากับพี่เหมียวยืนเคียงคู่ส่งยิ้มแฉ่งมาให้พร้อมกับท่าทีแปลกๆ ทำให้เธอฉงนใจ ไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่เขาพูด“พี่พิม พี่เหมียว มีอะไรหรือเปล่าคะ แล้วทำไมถึงพูดว่ามัสกับพี่แดนหวานกันเหรอคะ หมายความว่ายังไงคะ”เธอกวาดสายตามองทั้งสองสลับไปมา“เอ้า มาทำเป็นไม่รู้เรื่อง ตอนนี้ทั้งบริษัทเขารู้กันหมดแล้วว่าใครเป็นสามีน้องมัส”“หะ รู้แล้วเหรอคะ”เธอถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือด แย่แล้ว เธอจะทำอย่างไรดี ถ้าคุณศรัณย์รู้ว่า

“กว่าจะกลับมาห้องได้นะ สงสัยคงสนุกกับพี่ชายคนสนิทเพลินเลยละสิ”‘นั่นไง ว่าแล้วขนาดไม่รู้ว่าพี่แดนพักอยู่ห้องข้างๆนะยังเหน็บเธอขนาดนี้’ประตูห้องยังไม่ทันได้ปิดสนิทดีเสียด้วยซ้ำเสียงทักทายชวนประสาทเสียก็ดังเข้ามาในโซนประสาท“มันก็ไม่ต่างกันหรอกมั่งคะ กับเพื่อนสาวคนสนิทของคุณที่คอยออดอ้อน ตามติดเป็นเงาตามตัว”หญิงสาวปุ้ยปากเอ่ยน้ำเสียงประชดประชันพร้อมกับก้มลงถอดรองเท้าส้นสูงศรัณย์ มองท่าทางร่างเล็กที่ย่อตัวลงทำให้เห็นเนินอกขาวจากเกาะอกสีเหลื่อม เว้าลึกสั้นเหนือเข่าจนเคยให้เห็นเนื้อหนังมังสาเขากลืนน้ำลายลงคอใช้ปลายลิ้นเลียริมฝีปากความทรงจำเรือนร่างอวบอิ่มในคืนนั้นลอยเข้ามาจนทำให้ เลือดในกายเขาสูบฉีด"มานี่ซิ"น้ำเสียงเลียบเรียกเธอแล้วใช้มือตีไปบนเตียงนุ่ม มัสสิกาหรี่ตามองไม่ไว้ใจแต่ก็ยังไม่เดินเข้าไปหา" คุณมีอะไรก็พูดมาฉันจะไปอาบน้ำ"" ก่อนอาบก็ต้องมาออกกำลังกายเรียกเหงื่อกันหน่อยสิ"ขายาวเก้าประชิดตัวพร้อมกับใช้ปลายนิ้วยาวลูบไล้ไปที่ใบหน้ามนเธอเบือนหน้าหนี" คุณรันหมายความว่ายังไงคะ"" อย่ามาทำเป็นใสซื่อไม่รู้เรื่อง ของมันก็เคยๆกันอยู่"เขาคว้าหมับเข้าที่ปลายคางพร้อมกับออกแรงบีบ ใบหน