All Chapters of รอยชัง มัสสิกา: Chapter 11 - Chapter 20

เรียวขายาวของณิชารีบเดินเข้าลิฟต์ฝั่งผู้บริหาร เพื่อมุ่งตรงไปยังชั้นที่ศรัณย์ทำงานอยู่ พนักงานที่นี่ไม่มีใครกล้าทัดทานสักคน เพราะรู้ดีว่าหญิงสาวเป็นเพื่อนสนิทของท่านรองใบหน้าสวยบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัดราวกับไปกินรังแตนจากที่ไหนมา จะไม่ให้เธอยิ้มออกได้อย่างไร ก็ในเมื่อภวิทย์เพิ่งหลุดปากว่าศรัณย์กำลังจะแต่งงาน เธอถึงกับตกใจเพราะน้ำมนต์เพิ่งเสียชีวิตไปได้ไม่นาน แล้วชายหนุ่มจะแต่งงานกับใครณิชาคะยั้นคะยอถามภวิทย์ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร คำตอบที่ได้กลับน่าตกใจมากกว่าที่รู้ว่าคนที่จะมาเป็นเจ้าสาวคือผู้หญิงที่เป็นคนขับรถชนน้ำมนต์ต่างหาก แล้วทำไมศรัณย์ถึงยอมได้ล่ะ“รันคะ ทำไมคุณไม่บอกณิว่าคุณจะแต่งงาน”ไม่มีแม้แต่เสียงเคาะประตู เปิดประตูเข้ามาได้ ณิชาก็เอ่ยถามทันที ศรัณย์ที่กำลังจะจรดปลายปากกาเซ็นเอกสารถึงกับหยุดค้างและเงยหน้ามอง ยอมรับว่าเขารู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างที่ผู้มาเยือนไม่รู้จักเคาะประตู“คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ใครเป็นคนบอก”เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่ทำงานเดินไปหยุดยืนตรงหน้าหญิงสาวที่เขารู้จักกับเธอในฐานะเพื่อนมามากกว่าสิบปี“ภวิทย์เป็นคนบอกค่ะ แต่อย่าไปต่อว่าเขาเลายนะคะ ณิเป็นคนไปคาดคั้นเ

“ไหนพ่อแกบอกว่าไปเลือกชุดแต่งงานไง ทำไมกลับมาดึกดื่นป่านนี้”ยังไม่ทันที่มัสสิกาจะก้าวขาเข้าประตูบ้านเสียด้วยซ้ำ เสียงว่ากล่าวจากคนเป็นมารดาก็ลอยเข้าหูมา แต่หญิงสาวก็เลือกที่จะไม่ตอบ“เดี๋ยว ยัยมัส ทำไมตาแดงๆ แกร้องไห้เหรอ เป็นอะไร ไหนบอกแม่สิ”แขนสองข้างถูกคว้าเอาไว้ พร้อมกับจับไหล่สำรวจใบหน้าหวาน ก็เห็นว่าดวงตาแดงช้ำ ยังคงมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่“แม่เป็นห่วงมัสด้วยเหรอ” เสียงสั่นถามเพราะไม่แน่ใจ“ทำไมแกถามแบบนั้นล่ะ ฉันเป็นแม่แกนะ”“ก็มัสเห็นว่า คนที่บ้านชอบดุด่าเวลาทำอะไรให้ไม่ถูกใจ โดยเฉพาะพ่อ หนูยังสงสัยอยู่เลยว่าหนูยังมีตัวตนในบ้านอยู่หรือเปล่า”หยดน้ำใสๆ ไหลอาบสองแก้ม เนื้อตัวเริ่มสั่นจากการที่ต้องกลั้นเสียงสะอื้น“โธ่ ยัยมัส ทำไมคิดแบบนี้ล่ะลูก”“มัสเหนื่อยอ่าแม่”คราวนี้หญิงสาวปล่อยโฮออกมาโดยไม่ปิดกั้นอีก วิภาถึงกับน้ำตาซึมแล้วดึงลูกสาวเข้ามากอด ก็จริงอยู่ที่มัสสิกาไม่ค่อยทำอะไรตามที่พ่อกับแม่ต้องการ แต่หล่อนก็ไม่คิดว่าลูกสาวจะเก็บความน้อยใจไว้มากขนาดนี้กว่าที่วิภาจะขึ้นมาส่งลูกสาวคนโตแล้วอยู่เป็นเพื่อนจนมัสสิกาเผลอหลับไป ก็ดึกมากแล้ว เธอจึงลุกออกจากห้องแล้วหันมามองหญิงสาวที

“ตายแล้ว ทำไมคุณมัสถึงกลับมาในสภาพแบบนี้ล่ะคะ”ป้าสุรีแม่บ้านเก่าแก่ที่ทำงานอยู่กับตระกูลมานาน ร้องขึ้นเมื่อเห็นสภาพของมัสสิกา หล่อนเดินผ่านมาตรงประตูแล้วเห็นว่าหญิงสาวนั่งอยู่หน้าประตูใหญ่หน้าบ้าน“ชู่วววว อย่าเสียงดังไปค่ะป้า มัสไม่อยากให้คุณตาได้ยิน เปิดประตูให้หน่อยได้ไหมคะ”หญิงสาวรีบชิงบอก ป้าสุรีจึงรีบกุลีกุจอเปิดประตูให้พร้อมกับประคองร่างเล็กไปยังเรือนหลังเล็กที่เป็นเรือนหอตามที่คุณหนูของบ้านเคยพูด“มันเกิดอะไรขึ้นคะ วันนี้เป็นงานแต่งงานแท้ๆทำไมคุณมัสถึงกลับมาในสภาพนี้คะ แล้วคุณรันไปไหน”หญิงวัยกลางคนถามด้วยสีหน้าปนสงสัยแต่มือก็ยังคงล้างแผลให้“ไม่รู้สิคะ เขาปล่อยมัสไว้แล้วก็หายไป”“ไม่ได้นะคะ วันแต่งงานแท้ๆทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้แถมคุณยังมาเจ็บตัวแบบนี้อีก ป้าจะบอกคุณท่าน” “อย่านะคะป้าสุรี อย่าบอกท่านนะคะ มัสไม่อยากมีปัญหา ถือว่ามัสขอร้อง”แม้ว่าจะเป็นฝ่ายถูกกระทำมากเพียงไร มัสสิกาก็เลือกที่จะอดทนเพราะไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะตัวเองอยู่ดี“ถ้างั้นคุณมัสก็อาบน้ำพักผ่อนเถอะค่ะ พรุ่งนี้ต้องไปกินข้าวเช้าที่เรือนหลังใหญ่”“ขอบคุณนะคะป้า”มัสสิกายกมือขึ้นไหว้ทำเอาแม่บ้านถึง

“พวกแกๆ ดูนั้นสิ คุณรันมากับผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว”พี่เหมียวหนึ่งในทีมฝ่ายการตลาดที่วันนี้ลากมัสสิกาลงมากินข้าวด้วยเพื่อที่จะได้กระชับความสัมพันธ์ในทีม ซึ่งในโต๊ะอาหารมีพี่ๆ มาร่วมโต๊ะด้วยประมาณ7-8คนทุกสายตาบนโต๊ะรวมถึงมัสสิกาหันไปมองยังอีกฟากที่ศรัณย์เดินควงเข้ามากับณิชา ‘ผู้หญิงที่เป็นเพื่อนกับเขานี่’“แล้วนี่ คุณรันเขาลงมากินข้าวที่นี่ด้วยเหรอวะ ปกติไม่เห็นลงมา”“นั้นสิ สงสัยอยากพาผู้หญิงมาเปิดตัวมั่ง ดูท่าทางก็เหมาะสมกันดี เพราะได้ยินข่าวว่าแฟนเก่าคุณรันเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อหลายเดือนก่อน”เสียงเล่าของหนึ่งในทีมทำเอามัสสิกาถึงกับใจสั่น เพราะต้นเหตุที่ทำให้แฟนเขาตายก็นั่งอยู่ตรงนี้ไงเรี่ยวแรงที่มีเมื่อสักครู่เหมือนหายไป เธอถึงกับทำช้อนที่อยู่ในมือร่วงหล่นบนจานจนเสียงดัง“น้องมัสเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าซีดๆ”พี่เหมียวหันกลับมาถามแล้วทำหน้าฉงนใจ เมื่อกี้ก็ยังดีๆ อยู่เลย“เปล่าค่ะ มัสไม่ได้เป็นอะไร ว่าแต่พวกพี่รู้จักกับคนที่มากับคุณศรัณย์ด้วยเหรอคะ”“โอ๊ย ตายแล้ว น้องมัสไปอยู่ไหนมา ไม่รู้จักคุณณิชาไฮโซสาวสวยลูกส.ส ชื่อดัง”“มัสจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะ ไม่ได้สนใจแวดวงพวกนี้เลย”“ก็ใช่ส

ตกกลางดึกมัสสิการู้สึกคอแห้งเพราะและกระหายน้ำ เธอจึงลงมาด้านล่างเพื่อหาน้ำดื่มดับกระหาย ระหว่างที่กำลังจะก้าวขาขึ้นบันไดบ้านเธอก็ได้ยินเหมือนเสียงขวดกลิ้งกับพื้น มัสสิกาจำได้ว่าศรัณย์นั่งดื่มอยู่ที่ห้องรับแขก เธอจึงตัดสินใจเดินไปดู“น้ำมนต์ครับ ผมคิดถึงคุณ กลับมาหาผมได้ไหม”เสียงพร่ำเพ้อของคนที่ดื่มน้ำเมาเข้าไปค่อนข้างเยอะ ภาพที่มัสสิกาเห็นก็คือร่างสูงของศรัณย์เหยียดกายนอนบนโซฟาตัวยาว มือซ้ายกอดรูปถ่ายขนาดกระดาษเอสี่แนบอก ส่วนมือขวาก็ยังกำแก้วเหล้าไม่ได้วางหญิงสาวมองผู้ชายตรงหน้าแล้วได้แต่คิดโทษตัวเอง ‘ฉันขอโทษนะคะ’ เธอได้แต่บอกเขาเพียงในใจ ก่อนจะก้มลงเก็บขวดแก้วที่ตกอยู่บนพื้นไปเก็บ“อย่าไปนะ อยู่กับผมก่อน”มือเขาคว้าหมับไปที่แขนเล็ก มัสสิกาถึงกับชะงัก เธอหันกลับไปมองใบหน้าคม น้ำตาไหลลงข้างแก้มทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวยังคงหลับตาอยู่เรียวนิ้วยาวเอื้อมไปเช็ดน้ำตาเขาเบา ๆ เธอรู้สึกอิจฉาผู้หญิงที่จากไปที่คนรักของเขามีความมั่นคงได้ขนาดนี้หญิงสาวมองใบหน้าคมด้วยหัวใจที่สั่นไหว อยู่ ๆ หัวใจข้างซ้ายเธอก็เต้นขึ้นมาผิดจังหวะเสียอย่างนั้น จนเธอต้องยกมือขึ้นทาบอก‘แกเป็นบ้าเหรอ ยัยมัส แกจะรู้สึกหวั่น