All Chapters of รอยชัง มัสสิกา: Chapter 41 - Chapter 50

“คุณณิชาคะ คุณณิชา!”เสียงร้องเรียกคนเป็นเจ้านายลั่นบ้านพร้อมร่างแม่บ้านวัยกลางคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องรับแขก“มีอะไรคะป้า วิ่งหน้าตั้งมาเชียว”“ตะ...ตำรวจ มะ...มาขอพบคุณณิชาค่ะ”“ตำรวจเหรอ มาทำไม”พ่อของณิชาย่นคิ้วสงสัย หันมองหน้าลูกสาววว่าไปทำผิดอะไรไว้ไหม แต่ณิชาก็ส่ายหน้า แต่พอหันกลับไปมองก็เห็นศรัณย์เดินเข้ามาพร้อมกับตำรวจก็ถึงกับหน้าซีด“รัน นี่มันอะไรกันคะ ทำไมคุณมาพร้อมกับตำรวจ”“นั้นสิ คุณศรัณย์”พ่อของณิชาเดินมายืนข้างลูกสาวแล้วทำสีหน้าไม่พอใจ กล้าดีอย่างไรที่พาตำรวจมาถึงบ้านส.สของประเทศศรัณย์ไม่ได้ตอบคำถามพร้อมกับหันไปมองหน้าตำรวจแล้วไหวไหล่ให้พวกเขาเป็นคนพูดแทน“คุณณิชาถูกจับข้อหาจ้างวานทำร้ายผู้อื่น ทางเราจับผู้ต้องหาได้แล้วทั้งหมดซัดทอดว่าคุณเป็นผู้จ้างวาน ขอเชิญไปที่โรงพักด้วยครับ”นายตำรวจที่มียศสูงกว่าหันกลับไปพยักหน้าให้ลูกน้อง แต่ณิชาก็ขัดขืนหันไปบอกคนเป็นพ่อว่าไม่ได้ทำ“ปล่อยลูกสาวผมเดี๋ยวนี้นะ พวกคุณไม่รู้เหรอว่าผมเป็นใคร”“รู้สิครับ ว่าคุณอาเป็นใคร แบบนี้ถึงต้องทำตามกฎหมายไงครับ” ศรัณย์เป็นคนเอ่ยตอบแทน ยิ่งทำให้ณิชาไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาทำมากยิ่งขึ้นกว่าเดิ

“ขอโทษนะครับนี้ใช่บ้านของหนูมัสสิกาหรือเปล่า”เมื่อกดกริ่งเรียกหน้าบ้านและพิมุกเป็นคนเปิดประตูกนกก็รีบเอ่ยถาม“ใช่ครับ แต่ยัยมัสไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เขาไปอยู่บ้านสามี”พิมุกตอบออกไปพร้อมกับลอบมองผู้ชายที่มีอายุวัยใกล้เคียงกับตนเอง เพราะไม่เคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อน“บ้านสามีเหรอครับ?”“ใช่ครับ ว่าแต่คุณมาหายัยมัสมีอะไรหรือเปล่า”“ผมมีเรื่องจะถามหนูมัสนิดหน่อย แต่ถ้าไม่อยู่ก็ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยววันหลังผมมาใหม่”เขาก้มหน้าลงสีหน้าเหมือนผิดหวังที่มาแล้วไม่เจอคนที่อยากเจอ“เดี๋ยวครับ คุณไปหายัยมัสที่บ้านคุณศรัณย์ก็ได้ ถ้าหากมีธุระสำคัญจริงๆ”“บ้านคุณศรัณย์เหรอครับ”“ครับ คุณศรัณย์เป็นสามีของยัยมัส”พิมุกบอกโดยไม่ได้คิดอะไร แต่ก็ทำเอากนกยืนอึ้งเพราะไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วก็พยักหน้าให้แล้วหันหลังเดินจากไปภายในโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง มัสสิกานั่งรอหน้าห้องตรวจด้วยใจที่จดจ่อ สองมือชุ่มด้วยเม็ดเหงื่อสอดประสานเข้าหากันภายในใจก็วิตกกังวลภาวนาว่าอย่าขอให้เป็นอย่างที่เธอคิดเลยนั่งรออยู่ไม่นานเสียงเรียกชื่อเธอจากพยาบาลสาวสวยก็ดังขึ้นว่าให้เข้าไปพบแพทย์ได้ เธอหยัดกายลุกขึ้นยืนแต่ก็เซถลาเล็กน้อยจนพยา

“อะไรนะ แกจะเลิกขายของออนไลน์ ทำไมอ่ามัส” กรรณวิลายเซ็นไม่เข้าใจในสิ่งที่เพื่อนพูดจึงเขยิบตัวเข้ามาหา“ก็ไม่ทำไมหรอก ฉันอยากให้แกสานต่องานนี้ ฉันยกให้”“ไม่ๆ ฉันไม่เข้าใจ แกมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ปกติแกไม่ใช่คนแบบนี้มีอะไรเล่ามาให้หมด”“แกก็รู้ว่าฉันจะขอหย่ากับคุณศรัณย์”“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่แกจะเลิกขายของ” คราวนี้เธอจ้องจับผิดมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก“ฉันจะไปจากที่นี่ ส่วนแกก็ดูแลเพจต่อไปนะ” นัยน์ตาเศร้าแฝงความเจ็บปวดหันมองหน้าเพื่อนพร้อมกับจับมือขึ้นมากุม“แกจะไปที่ไหน แกไม่ไปไม่ได้เหรอมัส”แค่ได้ยินว่าเพื่อนจะไปอยู่ที่อื่นกรรณวิกาก็ถึงกับใจหาย“ฉันต้องไปที่ไหนสักที่ ถ้าวันหนึ่งฉันพร้อมฉันจะบอกแกเองนะ”“แล้วแกบอกเรื่องนี้กับคุณแดนเทพหรือยัง เขาก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ห่วงแกนะ”“ฉันแวะไปบอกเขาก่อนมาหาแกแล้ว ตอนแรกพี่เขาก็ไม่เห็นด้วยหรอก เขาไม่อยากให้ฉันหนีปัญหา แต่ฉันก็มีเหตุผลที่ต้องไปเหมือนกัน”กรรณวิกาพยักหน้าเข้าใจเพื่อน แล้วบอกว่าจะจัดการเรื่องทางนี้รอวันที่เพื่อนรักกลับมา พร้อมกับยินดีที่เจอพ่อที่แท้จริงแล้ว แม้ตอนแรกจะตกใจมากก็ตามที่รู้ว่าเป็นใคร....“สองวันมานี้ คุณหายไปไหนมา กล

“หนูมีอะไรจะบอกค่ะ”เธอเอื้อมมือไปจับมือเหี่ยวย่นขึ้นมากุม “มีอะไร ทำไมหน้าดูลังเล”“คือว่า เอ่อ ....” เธอไม่รู้จะเริ่มยังไงดี กนกหรี่ตามองลูกสาว“จะบอกกับพ่อ ว่าท้องใช่ไหม”“ทะ...ทำไมคุณพ่อทราบคะ” เธอเบิกตาขึ้น“พ่อเป็นพ่อคนนะ ทำไมจะไม่รู้ ตั้งแต่วันแรกที่มาถึงลูกเอาแต่อาเจียน ข้าวปลาก็ไม่กิน กินแต่ของหมักของดอง”“มัสขอโทษนะคะ ที่ไม่ได้บอกพ่อตั้งแต่ทีแรก” เป็นครั้งแรกที่มัสสิกาเอ่ยปากเรียกกนกว่าพ่อ จนทำหน้าให้เขาถึงกับน้ำตาคลอดีใจ“ไม่เป็นไรเลยลูก ว่าแต่คุณศรัณย์เขารู้เรื่องนี้ไหม”“ไม่ค่ะ มัสไม่ได้บอกใครเลย เขาเคยบอกว่าไม่อยากมีลูกกับมัส”มัสสิกาฝืนยิ้มทั้งน้ำตา กนกรู้สึกสงสารลูกสาวจับใจและนึกโทษตัวเองที่ตอนนั้นไม่มีความรับผิดชอบที่ทิ้งให้วลัยเผชิญกับเรื่องท้องลูกด้วยตัวเอง ถึงคราวแล้วที่เขาจะชดเชย“ไม่เป็นไรนะลูก อย่างน้อยก็ยังมีพ่อ หลานคนเดียวพ่อช่วยเลี้ยงเอง”กนกโอบกอดลูกสาวแล้วลูบหัวเบาๆ เขารู้ดีว่ามัสสิการักศรัณย์แต่ก็เลือกที่จะเดินจากมาเพราะคิดว่าศรัณย์นั้นไม่ได้รักอีกทั้งอยากปกป้องครอบครัวที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กๆ อีกด้วยหลายเดือนผ่านไปสภาพร่างกายศรัณย์เองก็ไม่ต่างจากซากศพเด

รถยนต์เคลื่อนตัวมาตามเส้นทางเปลี่ยวที่สองข้างทางมีต้นไม้หลากชนิดปลูกเรียงราย ศรัณย์หันไปมองผู้หญิงที่นั่งเคียงข้างมาเอาแต่ทำหน้าบึ้งไม่พูดไม่จา แต่พอเธอหันออกไปมองนอกหน้าต่างก็พบว่าเป็นทางเข้าบ้านตัวเอง“คุณรู้ได้ยังไงว่าบ้านฉันอยู่ที่นี่” เขาขับรถมาโดยไม่ถามทางเธอสักคำ“ภวิทย์เป็นคนบอก” ชายหนุ่มตอบหน้าตาเฉย ที่เขาให้ภวิทย์ไปส่งกนกก็เพราะแบบนี้อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าบ้านเธออยู่ที่ไหนเมื่อรถจอดมัสสิกากำลังจะเปิดประตูก้าวขาลงแต่มันก็ช้าศรัณย์ที่รีบวิ่งอ้อมมาเปิดประตูให้และประคองเธอลง คราวนี้ปฏิเสธความช่วยเหลือไม่ได้เพราะเธอลงเดินไม่ถนัดจริงๆ“คุณกลับไปได้แล้วค่ะ” เธอออกปากไล่เขาทันทีเมื่อเท้าก้าวเข้ามาถึงบ้าน“ผมไม่กลับ ก็บอกแล้วว่าอยากอยู่ดูแลคุณกับลูก”“ที่ผ่านมาฉันก็ดูแลตัวเองได้ ฉันไม่ติดนะคะที่คุณจะแวะมาเยี่ยมลูกได้ เพราะยังไงคุณก็เป็นพ่อของเขา”ชายหนุ่มยังไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไรต่อเลยเธอก็ตัดบทด้วยการเดินหันหลังกลับเข้าบ้านไป สงสัยงานนี้จะไม่หมูอย่างที่คิดเลยแฮะ“คุณต้องอดทนให้มากๆ นะคุณศรัณย์ จากที่ผมรู้จักลูกสาวผม เธอเหมือนวลัยมาก ท่าทางใจดีแต่ใจแข็ง คุณต้องให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์