All Chapters of รอยชัง มัสสิกา: Chapter 31 - Chapter 40

ทางลูกรังเรียบชายป่าที่มีหญ้าขึ้นข้างทางค่อนข้างรกรุงรัง เหล่าพนักงานหลายคู่เดินนำหน้าไปก่อน แต่ก็มีพนักงานสาวๆหันกลับมาส่งยิ้มให้กับเจ้านายหนุ่มเป็นระยะๆจนมัสสิกาเองก็อดหมั่นไส้ไม่ได้เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงยิ่งเดินเหมือนยิ่งไกล ศรัณย์สังเกตเห็นว่ายังไม่เจอสักฐานที่จะได้ร่วมกิจกรรมเลย" แน่ใจนะว่าทางนี้ ทำไมฉันถึงมองไม่เห็นอะไรเลย"ศรัณย์หันกลับไปถามร่างบางที่เดินตามหลังมาด้วยความเหนื่อยหอบใบหน้านวลผุดเม็ดเหงื่อขึ้นเต็มหน้าผากมนหญิงสาวหายใจหอบเพราะความเหนื่อย "ฉันจะไปรู้เหรอก็ลูกศรมันชี้มาทางนี้นี่" เธอบอกเขาพร้อมกับยืนเท้าเอวพักเหนื่อย" คนที่เดินตามหลังมาก็ไม่มี คนที่เดินนำหน้าไปก่อนก็มองไม่เห็น"ชายหนุ่มปีนขึ้นไปยืนบนโขดหินพร้อมกับชะเง้อคอกวาดสายตามองหาเพื่อนร่วมทาง เขายืนครุ่นคิดวิเคราะห์อยู่สักพักแล้วก็หันมาบอกหญิงสาวด้วยใบหน้าเรียบเฉยว่า"เราน่าจะหลงทาง"" อะไรนะคะ! หลงทาง""ใช่ หลงทาง แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าหลงจากจุดไหน"" เป็นไปได้ยังไงก็ในเมื่อเราเดินตามป้ายที่ลูกศรชี้ทางทุกอย่าง"เธอย่อตัวนั่งลงยองๆ พร้อมกับบ่นเป็นหมีกินผึ้ง" อย่าเชื่ออะไรที่มันไม่แน่นอนสิ ป้ายนั่นอาจมีคน

เช้าของวันใหม่เป็นวันที่กิจกรรมoutingสิ้นสุดลงแล้วก็ต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯแล้ว พนักงานส่วนใหญ่ก็เดินลงไปรอที่ด้านล่างบ้างแล้ว“เหมียว นับคนแผนกเราครบหรือยัง ถ้าครบแล้วจะได้ขึ้นรถกัน”พิมพาเดินลากกระเป๋าเดินทางลงมาแล้วเอ่ยถามเหมียวที่ส่งยิ้มแหยๆมาให้“เออ... ยังไม่ครบเลยพี่ ขาดน้องมัส”“ก็โทรตามสิ ทุกคนรออยู่” เธอดุเบาๆเรื่องแค่นี้ก็คิดไม่ได้“โทรแล้วแต่ปิดเครื่อง”“แล้วมีใครขึ้นไปตามหรือยัง” คราวนี้พี่เหมียวใส่หน้าแล้วบอกออกไปว่าไม่มีใครรู้จักว่าน้องมัสอยู่ห้องไหน“แล้วทำไมไม่ไปถามHRหรือเคาน์เตอร์ฉลาดกันจริงๆ” พิมพาบ่นอุ๊บ มองตาเขียวปั้ด“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ”แดนเทพที่เดินผ่านมาพอดี และมองไม่เห็นมัสสิกาเลยตั้งแต่ลงมาจึงเอ่ยถาม“ก็ยัยมัสยังไม่ลงมาเลยค่ะ รถจะออกแล้ว โทรไปก็ปิดเครื่อง” เหมียวจีบปากจีบคอเล่าและอ่อยหมอหนุ่มไปในตัว“ถ้างั้นผมขึ้นไปตามให้ก็ได้ครับ”“คุณหมอรู้เหรอคะ ว่าน้องมัสอยู่ห้องไหน”“รู้ครับ เพราะผมพักห้องใกล้ๆน้องเค้านะครับ” พิมพากับพี่เหมียวถึงกับย่นคิ้วแดนเทพทำท่าจะก้าวขาเดินออกไป “เดี๋ยวค่ะคุณหมอพี่ว่าพี่กับเหมียวจะไปตามเองบอกฉันกับเลขที่ห้องหน่อยค่ะ”พิมพาเรีย

“เรียกกูออกมามีอะไร เร็วๆ หน่อยกูรีบกลับบ้าน”มิณฑิราเอ่ยปากบอกเพื่อนที่นัดเธอ ออกมาเจอที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งแถวๆ บ้าน“เจอรีบไปไหนล่ะ กูมีอะไรดีๆ ให้มึงดู” เพื่อนที่นัดออกมายิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนมีรับลมคมนัย“อะไรวะ”หญิงสาวผมสั้นสีทองเหลืองโทรศัพท์ให้มิณฑิราดู เธอตกใจจนหน้าซีดเผือดจะเอื้อมไปหยิบเอาโทรศัพท์มาลบทิ้ง แต่ก็ช้ากว่าเพื่อนตัวเองที่ดึงกลับไป“ทำไมมึงทำแบบนี้ มึงต้องการอะไร” มิณฑิราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่น“ตอนนี้กูเดือดร้อน จำเป็นต้องใช้เงิน”“มึงคิดว่ากูจะมีให้มึงเหรอ มึงอย่าลืมสิว่ากูยังเรียนอยู่”เธอบอกมันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ไม่มีมึงก็ต้องหามาถ้าไม่อยากให้พี่มึงเห็น บ้านมึงรวยไม่ใช่เหรอ” มันข่มขู่“อย่านะ! มึงจะเอาเท่าไร”“สองแสน”“หะ สองแสน กูจะหามาจากไหน”“กูไม่รู้แต่อีกสองวันกูต้องได้”ว่าจบก็ลุกเดินออกไปปล่อยให้มิณฑิราหนังหน้าเสียอยู่ตรงนั้นเธอจะทำอย่างไรดีจะหาเงินจากไหนมาให้หญิงสาวคิดไม่ตกแม้เรื่องนั้นจะผ่านมานานแล้วแต่มันก็ยังคงตามหลอกหลอนเพราะกลัวคนที่บ้านจะรู้เรื่องนี้ โดยเฉพาะพี่มัสหลังจากที่กลับมาจากนัดพบเพื่อนเสร็จแล้ว มิณฑิราก็กลับมาที่บ้านเธอรับรู้จากคนเป็นแม

วันนี้ตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาทำงาน มัสสิการู้สึกได้ถึงสายตาของคนที่มองมาพร้อมกับหันไปคุยกันเหมืนอซุบซิบนินทา แต่หญิงสาวก็ไม่ได้สนใจเลือกเดินตรงดิ่งไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปทำงาน“ทุกคนๆ เห็นในกลุ่มไลน์ห้องใหญ่ของบริษัทหรือยัง”ดารัณเดินหน้าตื่นเข้ามาในแผนกด้วยท่าทีตื่นเต้นทำเอาแผนกการตลาดที่กำลังทำงานหันขวับมามองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย“มีอะไรดารัณ ข่าวใหญ่เหรอถึงได้วิ่งหน้าตั้งเข้ามาขนาดนั้น”พิมพายืนขึ้นเท้าเอวถามเพราะเสียงสิบแปดหลอดของนางส่งเสียงรบกวนเพื่อนร่วมงาน จนทุกคนไม่มีสมาธิและหันมาเพื่อรอฟัง“อ้าว ยังไม่มีใครเห็นเหรอ ก็รูปหลุดน้องมัสกับคุณศรัณย์ไง ตอนนี้พนักงานภายในบริษัทเขาเม้าท์กันให้แซ่ดเลยนะ ว่าน้องมัสนอกใจผัวมาคบชู้กับเจ้านาย”ดารัณพูดออกมาเสียงดังฟังชัดทำเอาทุกคนตกใจว่าใครเป็นคนสรรหาข่าวมาเม้าท์ พร้อมกับหยิบมือถือเข้ากรุ๊ปไลน์เพื่อดูรูปและอ่านบทสนทนารูปถ่ายชายหญิงที่อยู่บนรถด้วยกันและออกจากห้องที่โรงแรมห้องเดียวกันเมื่อครั้งที่ไปOutingทำเอาหลายคนถึงกับเบิกตากว้างหันมองหน้ากัน ตอนแรกที่ได้ยินก็ไม่อยากเชื่อแต่ตอนนี้จำนนต่อหลักฐานที่เขาแชร์ต่อๆ กันมาพิมพากับเหมียวสบตากันคันปา

นับจากวันที่ศรัณย์ประกาศให้คนในบริษัทรับรู้ว่าเธอคือภรรยาของเขา ข่าวลือหนาหูก็หายไป กลับกลายเป็นว่ามีคนเกรงกลัวและเกรงใจเธอมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก“คุณมัสคะ พอดีว่าทางผู้บริหารต้องการให้คุณมัส ว่างแผนการตลาดเพื่อโปรโมทโรงพยาบาลแห่งใหม่ที่สร้างใกล้เสร็จแล้วค่ะ”สรรพนามใหม่ถูกเปลี่ยนเป็นคุณทันทีที่เอกสารถูกวางลงบนโต๊ะ มัสสิกาเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นดารัณยิ้มแป้นส่งมาให้“พี่ดารัณ ไม่จำเป็นต้องเรียกมัสว่าคุณก็ได้นะคะ”“จะดีเหรอคะ คุณมัสเป็นถึงภรรยาคุณศรัณย์” เธอยิ้มแหยๆ แต่คนที่ตอบกลับแทนดันเป็นพี่เหมียว“โอ๊ย ยัยดารัณเรียกว่าคุณนะดีแล้ว คราวหน้าคราวหลังจะได้รู้จักสงบปากสงบคำมั่ง”พี่เหมียวทำหน้ายียวน ดารัณจึงหันขวับไปมองทำหน้ากระเง้ากระงอด“พอกันทั้งสองคนนั้นแหละ ส่วนเธอยัยเหมียว ถ้าก่อนหน้านี้ไม่รู้เรื่องนี้ก่อน ก็คงผสมโรงว่าน้องมัสเหมือนกันนั่นแหละ”พิมพาหันไปดุพี่เหมียว แต่ดารัณกลับย่นคิ้วเพราะสงสัยเลยเอ่ยถามขึ้นมา“พวกพี่สองคนรู้เรื่องนี้ก่อนอยู่แล้วเหรอ”ดารัณชี้นิ้วไปมาระหว่างพิมพากับเหมียว ทั้งคู่จึงไหวไหล่แทนคำตอบ ดารัณจึงยู่หน้าย่นคิ้วที่ทั้งสองรู้เรื่องนี้แล้วพากันไม่บอกแถมยังปิดปา