Alle Kapitel von รอยชัง มัสสิกา: Kapitel 1 – Kapitel 6

“คุณครับ คุณ ได้ยินไหมครับ”เสียงร้องเรียกดังเข้ามาในโซนประสาทของมัสสิกา หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นแต่ก็พร่ามัวจนมองอะไรไม่ชัด แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างกายความรู้สึกหนักอึ้งในหัวปวดหนึบขึ้นมาทันที เธอจำได้ว่าไปงานวันเกิดเพื่อนแล้วดื่มเข้าไปหนักมาก หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย“คุณได้ยินไหม ตั้งสติหน่อยครับ”คราวนี้เป็นการสัมผัสมาที่หัวไหล่แล้วเขย่าร่างเบาๆ ดวงตาเริ่มชินกับแสงสว่างทำให้เธอมองเห็นอะไรๆ ที่ชัดขึ้นเธอมองออกไปยังหน้ารถที่กระจกเป็นรอยแตกร้าว กะบังหน้ารถพังยุบเข้ามา ใบหน้าหวานถึงกับซีด หันมองไปด้านนอกที่มีผู้คนยืนอยู่มากมายแล้วจ้องมองมาที่เธอสองมือเล็กยกขึ้นจับที่พวงมาลัยรถ เธอมาขับรถได้อย่างไร เพราะหากเธอดื่มเหล้าแล้วจะไม่แตะรถเด็ดขาด แล้วนี่ยังขับมาเกิดอุบัติเหตุอีก“เอ้าคุณ ถ้าได้สติแล้วก็ลงมาก่อนครับ เราจะได้รู้ว่าคุณได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”มัสสิการับรู้แล้วพยักหน้าให้ เธอก้าวขาลงมาจากรถช้าๆ แต่ก็มีอาการเซเล็กน้อย เสียงซุบซิบจากไทยมุงแถวนั้นดังเข้ามาให้ได้ยิน“สภาพแบบนี้เมาแน่ๆ”“ภาระสังคม ทำลายชีวิตคนอื่น”หญิงสาวไม่เข้าใจในสิ่งที่คนเ

“น้ำมนต์ครับ หลับให้สบายนะ ไม่ต้องเป็นห่วงคุณพ่อของน้ำมนต์นะ พี่จะดูแลท่านแทนน้ำมนต์เอง พี่รักน้ำมนต์นะคะ”ประโยคที่เปล่งออกมาจากปากหนาได้รูปใครฟังก็รับรู้ได้ว่าผู้ชายที่กำลังใช้มือแตะที่ฝาโลงนั้นเสียใจแค่ไหน ใบหน้าหล่อคมแต่ก่อนนั้นแทบหายไปจนหมดสิ้นแทบไม่เหลือเค้าเลยสักนิด มีเพียงหนวดเคราที่ขึ้นรุงรัง ใบหน้าตอบลงอย่างเห็นได้ชัด“ไอ้รัน กูว่ามึงพักสักหน่อยไหม สภาพมึงตอนนี้ไม่ไหวเลยนะเว้ย อีกอย่างหลายวันมานี้มึงไม่เข้าไปที่บริษัทเลย มีงานด่วนเข้ามาตั้งเยอะ ตอนนี้แม่มึงกำลังโมโหด้วย ถ้ารู้ว่ามึงมาคลุกอยู่ที่นี่เกร็งว่าจะเกิดเรื่องเอานะสิ”ภวิทย์ที่เป็นทั้งเพื่อนในเวลาทั่วไปและเป็นเลขาคู่ใจในเวลางาน เดินเข้ามากระซิบข้างหูเบาๆ ให้ได้ยินกันสองคน เพราะตัวเขาเองไม่รู้จะแก้ตัวกับคนเป็นแม่ของศรัณย์อย่างไร เขาหมดมุกที่จะโกหกแล้ว“แล้วไง เวลาแบบนี้กูยังต้องสนใจอะไรอีกเหรอวะ”“มันไม่ใช่แบบนั้น มึงเองก็รู้ว่าป้าศิริณเป็นคนยังไง ถ้าเขามาอาละวาดที่นี่คนที่จะเดือดร้อนก็คือลุงกนก พ่อคุณน้ำมนต์นะ”ภวิทย์พูดเตือนสติเพื่อนอีกครั้ง แต่มันก็ยังทำศรัณย์ฉุกคิดขึ้นได้บ้าง เขาได้แต่พยักหน้ารับ แล้วบอกกับเพื่อนว

6 เดือนผ่านไป....ภายในห้องอ่านคำพิพากษา มัสสิกานั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าบัลลังก์ สองมือกุมเข้าหากัน เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หญิงสามก้มหน้าลงด้วยความกังวลใจไม่รู้ว่าวันนี้คำตัดสินจะเป็นอย่างไร เธอก็พร้อมรับชะตากรรมหลายเดือนที่ผ่านมาเธอแวะเวียนเข้าไปดูแลคุณกนกที่เป็นพ่อคู่กรณีไม่ได้ขาดพร้อมกับจ่ายเงินค่าทำขวัญไปสองล้าน เธอสัญญาต่อหน้าโลงศพคุณน้ำมนต์แล้วว่าจะดูแลท่านให้ดี ทำหน้าที่ลูกคนหนึ่งแทนเธอเองแม้ตลอดที่ผ่านมามัสสิกาพยายามจะหลบเลี่ยงไม่ให้เจอกับศรัณย์เลย แต่ก็มีบางครั้งที่ไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ เธอก็ต้องยอมรับชะตากรรมที่ถูกเขาต่อว่าด่ากราดราวกับอาชญากรข้ามชาติ เธอก็ได้แต่อดทนไว้วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ เพราะเป็นวันที่ศาลนัดตัดสินคดีความ เขาก็มาพร้อมกันกับคุณกนก มัสสิกาแอบชำเลืองมองไปที่เขาหลายครั้งก็เจอแต่สายตาที่อาฆาตมาดร้าย เกลียดชัง จนบางทีเธอก็ก้มหน้าลงต่ำเพื่อหลบตาเขาหลังจากที่ทุกคนเข้ามาในห้องพิจารณาคดีได้ไม่นาน ผู้พิพากษาทั้งสามคนก็เข้ามานั่งประจำตำแหน่งเพื่ออ่านคำวินิจฉัย“การที่จำเลยขับรถในขณะเมาสุรา อันเป็นความผิดตาม พ.ร.บ.จราจรทางบกฯ มาตรา 43 (