Tempting My Dad’s Irresistible Best Friend (SSPG) のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Dali-daling lumabas si Andrea pagkatapos niyang magbihis. Tahimik ang buong silid ni Luca. Tulog na tulog ang lalaki, nakahiga nang tuwid sa kama, halatang pagod at wala pa ring ideya sa nangyari.Sandali siyang napatigil sa pintuan. Tinitigan niya si Luca.“Shit…” mahina niyang bulong. “Ang sarap-sarap niya pa rin kahit tulog!” Hindi niya alam kung lalapitan pa ba niya ito o lalayo na lang. Pero pinili niyang lumabas. Hindi niya kayang manatili roon nang mas matagal dahil baka magising ang lalaki.Pagkapasok ni Andrea sa sarili niyang kwarto na katabi lang ng kay Luca, agad siyang dumiretso sa banyo. Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Binuksan niya agad ang shower at hinayaan ang tubig na bumagsak sa katawan niya.Ilang segundo siyang nakapikit. Sinubukan niyang pakalmahin ang sarili niya. Pero hindi niya magawa.Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata niya at tumingin sa salamin.Nanlaki ang mga mata niya nang nakita ang mga markang iniwan ni Luca sa leeg niya.“Grabe…” bulong niya.

Halos lumabas ang eyeballs ni Andrea nang makita ang sandamakmak na designs at dokumento na kailangan niyang basahin at i-review. Nakapatong iyon sa desk niya na parang may gustong patunayan. May presentation pa siya mamaya, pero may deadlines agad na binigay si Luca sa mga dokumento.“Are you serious?” bulong niya sa sarili habang isa-isang binubuklat ang mga folder. “Is this even legal?”Napamura si Andrea. Hindi niya alam kung bakit binigyan siya ng trabaho na kailangang matapos ng tatlong tao.“Engr. Ramirez, okay ka lang?” tanong ng isang intern na napadaan.“Do I look okay?” sagot niya agad, hindi maitago ang inis.Umiling ang intern. “No, Ma’am.”“Exactly,” sagot niya sabay irap.Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Tumayo siya at padabog na naglakad papunta sa opisina ni Luca. Halos mabunggo pa niya ang ilang empleyado sa bilis ng lakad niya.Hindi na siya kumatok. Diretso siyang pumasok.“Sir Luca, this is too much,” bungad niya agad.Napatingin si Luca mula sa laptop niya. Hind

Pagdating nila sa bahay ni Luca, lalo pang sumimangot ang lalaki dahil sa sobrang likot ni Andrea. Pagpasok pa lang niya sa front door, buhat-buhat ang dalaga sa kanyang mga bisig, nagpupumiglas na ito na parang batang ayaw maligo. Nakahilig ang ulo nito sa balikat niya, at panay ang hatak ng mga daliri sa kwelyo ng damit niya.“Luca, ang bango mo,” bulong ni Andrea, amoy alak ang hininga na may halong matamis. “Anong pabango ‘yan? Gusto ko ‘yan. Bigyan mo ako.”Napabuntong-hininga si Luca. Inayos niya ang bigat nito sa kanyang mga braso at naglakad papunta sa hagdan. “Andrea, stop moving. Mahuhulog tayong dalawa.”“Eh kasi ang tigas ng katawan mo. Hindi ka comfy.” Tumawa siya nang mahina at isinandal ang pisngi sa dibdib nito. “But I like it. Ang strong mo.”Hindi siya sumagot. Patuloy lang siyang naglakad, nakaigting ang panga. Masyadong tahimik ang bahay. Normally, sa ganitong oras, may mga staff na gumagalaw sa paligid. Pero tonight, wala. Tanging yabag lang ng sapatos niya sa mar

Bumuka ang bibig ni Andrea para sumagot, pero hindi na niya naituloy. Biglang bumigay ang katawan niya. Tuluyang hinabol siya ng alak na ininom niya buong gabi. Nanlambot ang tuhod niya, pumikit ang mga mata niya, at bago pa siya makapagsalita ulit, nawalan siya ng malay.Kumilos si Luca agad. Tatlong malalaking hakbang, sinalo niya ito bago pa tumama ang ulo sa sahig. Magaan si Andrea sa mga bisig niya—masyadong magaan. Inangat niya ito at dinala pabalik sa kama.Maya-maya’y biglang nakatulog si Andrea. Nakakapit pa rin sa leeg ni Luca. Kahit sa pagtulog, tila hinahanap pa rin siya ng mga daliri ni Andrea. Isang kamay ay nakapulupot sa kwelyo ng kanyang damit. Ang isa naman ay nakadantay sa dibdib niya—diretso sa tapat ng kaniyang puso.Nanatiling nakatayo si Luca sa loob ng mahabang sandali, hawak siya, ramdam ang hininga nito sa kanyang leeg. Payapa na ngayon ang mukha ni Andrea. Mukha na naman siyang batang si Luca mismo ang nagbuhat noon sa balikat tuwing family picnics kasama s

Gusto niya sana itong tawagin pabalik. Gusto niyang tanungin kung bakit ito kumikilos nang ganoon. Pero sobrang sakit ng ulo niya para makapag-isip nang malinaw. Kaya kinain na lang niya ang toast. Ininom niya ang mga gamot. Inubos niya ang natitirang kape nito kahit mapait.Biglang nagtaka si Andrea sa pagiging malamig ng lalaki. Umupo siya sa dining table nang sampung minuto pa, hinihintay itong bumalik. Pero hindi ito bumalik. Tahimik na tahimik ang buong bahay, tanging tunog lang ng orasan sa dingding at ang malayong ugong ng tubig sa mga tubo ang maririnig.Tumayo siya at lumapit sa paanan ng hagdan. Tumingala siya sa ikalawang palapag. Nakasarado ang pinto ng kwarto nito. Wala siyang marinig na kahit anong galaw.Siguro naliligo pa ito. Siguro nagpapalit lang ng damit. O baka iniiwasan lang talaga siya.Biglang sumikip ang tiyan niya sa naisip. Ayaw niya ng iniiwasan. Lalo na si Luca. Hindi naman ito gano’n dati. Kahit pa mahirap siya kausap, kahit pa nakakainis siya, kahit pa du