Tempting My Dad’s Irresistible Best Friend (SSPG) のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

Nasa airport na si Luca papuntang Bangkok, Thailand nang tawagan siya ng business partner niyang si Ruby Vergara. He was already standing in line at the check-in counter, his passport in one hand and his phone in the other, when her name appeared on his screen. He almost did not answer. He was not in the mood for small talk or business updates. His mind was still in that house, still in that blue bedroom, still on the girl with the messy hair and the confused eyes.But he answered anyway because Ruby was not the kind of person you ignored."Luca," Ruby said on the other end of the line. Her voice was bright and sharp, like always. "Where are you right now?""I am at the airport," he said. "I am about to board a flight to Bangkok.""Cancel it."Kumunot ang noo ni Luca. Lumabas siya sa pila at naglakad papunta sa mas tahimik na sulok malapit sa malalaking glass windows. Sa labas, sunod-sunod ang paglipad at paglapag ng mga eroplano. Mataas na ang araw at ramdam ang init. Nakaramdam siya

“Andrea! Get down from there before you break something!” sigaw ni Dona mula sa couch. Tumatawa siya, pero halata ang pag-aalala sa mga mata niya.“I do not care if I break something!” sigaw pabalik ni Andrea. “This is not even my house! It is Luca’s house! And Luca is in Thailand!”“Then get down so you do not break your own face!” sabi ni Alex.Tumawa si Andrea at biglang tumalon mula sa coffee table. Medyo hindi pantay ang landing niya at natumba siya papunta sa isa sa mga escorts. Nasalo siya nito sa baywang at ngumiti.“Careful,” sabi ng lalaki. Malambot ang boses niya. Mainit ang kamay niya sa hips ni Andrea.Tinitigan ni Andrea ang mukha niya. Gwapo ito. Matangkad. Dark ang buhok. Brown ang mata. “Thank you,” sabi niya, umatras.“Your friends told me you are choosing tonight,” sabi ng lalaki. “Is that true?”“I do not know. Maybe. Probably.” Tumawa si Andrea at humigop nang malalim mula sa bote niya. “Are you expensive?”“Very expensive.”“Good,” sabi niya, walang pag-aalinlang

Nag-angat ng ulo si Luca nang narinig niyang may kumakatok sa labas ng opisina niya. He had been staring at the same contract for the past twenty minutes without reading a single word. His mind was somewhere else. His mind was always somewhere else these days. It was always in that living room, on that couch, on that girl who kept showing up in his thoughts no matter how hard he tried to push her away.The knock came again. Three quick taps on the wooden door."Come in," he said, his voice rough from too much coffee and not enough sleep.The door opened. Nakita niyang pumasok si Andrea, sobrang kapal ng make up at sobrang revealing ng suot nitong damit. Pumasok si Andrea sa opisina niya na parang siya ang may-ari ng lugar. Napakaikli ng palda niya kaya kita ni Luca ang kanyang mga hita. Napakababa ng neckline ng blusa niya kaya kita niya ang tuktok ng dibdib niya. Madilim na pula ang kulay ng labi niya na ikinahigpit ng tiyan niya.Hindi pa siya nagbihis ng ganito sa opisina niya dati

Ang pumasok ay si Mark. Isa siya sa mga junior engineers. May hawak siyang folder at halatang naguguluhan sa itsura niya.“Sir, pasensya na po kung nakaistorbo,” sabi ni Mark habang nakatayo sa may pintuan at nakatingin kay Luca. “Kumatok po ako pero walang sumagot. Bukas po kasi ‘yung pinto, kaya pumasok na lang ako.”Nakatayo si Luca sa likod ng desk niya. Namumula ang mukha. Gusot ang shirt niya kung saan kanina nakaupo si Andrea. Tabingi ang kurbata niya. Mukha siyang lalaking nahuling may ginagawa na hindi dapat.Dahil totoo naman.“Ano’ng kailangan mo, Mark?” tanong ni Luca. Kalmado ang boses niya—masyadong kalmado. Halatang pinipilit niyang magmukhang normal.“May dala po akong reports na pinapakuha n’yo. ‘Yung galing sa construction site sa Makati.” Lumapit si Mark at inabot ang folder. “Kailangan po ng pirma n’yo sa tatlong pages.”Kinuha iyon ni Luca at binuksan. Tiningnan niya ang unang pahina.Pero parang naghalo-halo ang mga salita. Hindi siya makapag-focus. Hindi siya mak

Natapos ang meeting makalipas ang ilang minuto. Isa-isang lumabas ang mga tao sa conference room, abala pa rin sa pag-uusap tungkol sa team building. Si Luca naman, nanatili sa harap, kunwaring tinitingnan ang mapa sa whiteboard.Narinig niya ang mga yabag sa likod niya.“You did not have to do that, you know,” sabi ni Andrea.Hindi siya lumingon. “Do what?”“Provide the tents. Lindon was already going to buy one for us.”“I know.”“So why did you stop him?”Doon lang siya humarap. Nakatayo si Andrea ilang hakbang lang ang layo. Naka-cross ang mga braso nito, bahagyang nakatagilid ang ulo, nakatingin sa kanya gamit ang malalaki niyang mata.“Because I am the boss,” sabi ni Luca. “And I make the decisions.”“That is not the real reason.”“It is the only reason you are going to get.”Lumapit si Andrea. Huminto siya sa distansyang kaya na niyang abutin si Luca. Hindi siya humawak. Pero kaya niya.“You are jealous,” diretso niyang sabi.Napatawa si Luca, pero maikli lang. Walang saya. “I a