جميع فصول : الفصل -الفصل 100

ตอนที่สิบเอ็ด อย่าทำเช่นนี้“จำเอาไว้ว่าผู้ใดสังหารองค์ชายหกได้ รางวัลใหญ่อย่างเช่นองค์หญิงย่อมตกเป็นของคนผู้นั้น” เสียงตะโกนดังที่ฟังไม่ออกว่ามาจากทหารคนใดทำให้ฉีฟางหลิงรีบขยับหลบไปด้านหลังองค์ชายหกไม่แม้แต่จะปรายตามองเพียงย่างเท้าขึ้นบดบังเบื้องหน้าหญิงสาวอย่างสงบนิ่งเพื่อไม่ให้ทหารคนใดได้แตะต้องนางร่างสูงในชุดดำงามสง่าแผ่รังสีเย็นเยียบยิ่งกว่าหิมะใบหน้าหล่อเหลาไม่แสดงความรู้สึกใดยกเว้นเพียงแววตาคมดั่งกระบี่ที่เต็มไปด้วยความโมโห“อยากตายก็เข้ามา”เสียงของเขาเรียบ เย็น และมั่นคง แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันรุนแรงยิ่งกว่าทหารนับร้อยแววตาว่างเปล่าปรายตามองเหล่าทหารราวมองสิ่งของไร้ค่า มือที่ชักกระบี่ออกมา ไม่มีแม้แต่ความลังเลใจฉีฟางหลิงมองแทบไม่ทันยามทหารทุกคนที่ขวางหน้าร่วงลงราวใบไม้ในฤดูหนาว แม้นางจะยืนอยู่ด้านหลังแต่กลับไม่มีผู้ใดก้าวเข้าใกล้ได้แม้แต่ก้าวเดียวยามนี้องค์ชายหนุ่มยังมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้จะเห็นเลือดนองเต็มพื้น เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาได้เปลี่ย

ตอนที่สิบสอง ทอดทิ้งไม่ได้แล้ว ฉีฟางหลิงอธิบายในใจเพราะเข้าใจดีว่าองค์หญิงสูงศักดิ์ย่อมคุ้นเคยกับการออกคำสั่งและเอาแต่ใจโดยไม่ฟังใครสองหนุ่มสาวใช้เวลาอยู่ร่วมกันหลายวันจนความสัมพันธ์คืบหน้าไปมากมือที่เคยกำไว้แน่นขององค์ชายหนุ่มเริ่มคลายออก สายตาแข็งเย็นที่ผู้อื่นเห็นกลับอ่อนโยนอย่างไม่รู้ตัว หัวใจที่เคยเย็นชาค่อยๆ อบอุ่นขึ้นทีละน้อย โดยมีจุมพิตหวานคอยเชื่อมประสานเคล้าคลอแม้บางคราจุมพิตแผ่วเบาจะค่อยๆ ทวีความลึกซึ้ง แล้วรุกรานช่วงชิงทำให้คนทั้งสองแทบลืมหายใจด้วยห้วงอารมณ์ลึกล้ำรุนแรงแต่องค์ชายหกก็ยังไม่เคยล่วงล้ำไปมากกว่านั้น อย่างมากก็ลูบไล้สัดส่วนเย้ายวนนอกร่มผ้าหรือไม่ก็ปล่อยให้ความอะร้าอร่ามแนบชิดกับเนื้อตัวโดยไม่เอื้อมมือมากอบโกยหรือเคล้าคลึงแม้แต่น้อยนั่นจึงทำให้ฉีฟางหลิงทวีความชื่นชอบในตัวเขาอย่างมากอืม...องค์ชายหกคนนี้อดทนดีจัง จูบกันมาตั้งหลายครั้งก็ยังไม่ยอมคืบต่อขนาดเอาทรวงอกอวบๆ ดันซ้ายดันขวา ก็ยังอดทนไหวเขารักเธอมากจริงๆ

ตอนที่สิบสี่ ข้าจะจัดการเองเหตุผลที่ตั้งใจทะนุถนอมทำให้ฉีฟางหลิงยิ่งซาบซึ้งใจเหลียวมองหาวิญญาณสาวที่ทนดูไม่ไหวลอยหายไปตั้งแต่แรกแล้วเขาแสนดีขนาดนี้ จะไม่รักได้ยังไง ยังไม่ได้เป็นผัวเมียกันก็ไม่เป็นไร แค่นี้เขาก็ปล่อยเราไปไม่ได้แล้วความคาดเดาของฉีฟางหลิงย่อมถูกต้อง เมื่อองค์ชายหกไม่อาจทำใจทอดทิ้งหญิงสาวให้อยู่ลำพังแม้จะมีกองกำลังเฝ้าอารักขาเดิมทีเขาเพียงคิดจะเก็บซ่อนองค์หญิงฉางเล่อเอาไว้ให้นานที่สุดเพื่อความปลอดภัย ขณะที่ตัวเขาเองออกลาดตระเวนกำจัดคนที่เฝ้าติดตามและกลับไปยังแคว้นลู่เพื่อต่อกรกับแผนการขององค์ชายสี่แม้ไม่อาจแทรกแซงเรื่องภายในของแคว้นอื่นมากนัก แต่เมื่อคิดว่าหากมีคนพบสถานที่แห่งนี้แล้วองค์หญิงที่รักจะเป็นอันตราย องค์ชายหกจึงตัดสินใจส่งนางไปอยู่ในความคุ้มครองของคนที่น่าเชื่อถือ“น้องหลิง ยามนี้พวกเราอยู่ไม่ไกลจากฐานที่ตั้งกองกำลังของแม่ทัพใหญ่จิ้นซึ่งเป็นตาบุญธรรมของเจ้า ข้าได้ยินว่าเขาเป็นคนยุติธรรมซื่อตรง จึงอยากปรึกษาว่าเจ้าจะเข้าไปเล่าเรื่องราวให้เขาฟังแล้วขอความช่ว

ตอนที่สิบห้า รับผิดชอบฉีฟางหลิงไม่วายปรายตาไปมองวิญญาณองค์หญิงซึ่งยังยืนตะลึงอยู่ด้านข้าง“เชอะ ข้าเป็นเพียงวิญญาณ จะทำได้เช่นคนที่มีเลือดเนื้อได้อย่างไร” วิญญาณสาวไม่วายแง่งอนที่ถูกมองข้ามความสำคัญแม่ทัพใหญ่จิ้นย่อมไม่รู้จักสาวใช้คนหนึ่ง เมื่อเห็นหลักฐานต่างๆ ที่ชี้ชัดในความผิดจึงไร้ความสนใจในสายข่าวขององค์ชายหก ไม่แม้กระทั่งคิดสืบเสาะว่าเขาวางสายไว้ในแคว้นต้าไห่มากเพียงใดท่านตาบุญธรรมขององค์หญิงฉางเล่อคิดถึงเรื่องเฉพาะหน้าก่อนจึงนั่งลงพูดคุยวางแผนกับองค์ชายต่างแคว้นเพื่อปกป้องบุตรสาวซึ่งเป็นสนมและคนในสกุลของตนเองให้รอดพ้นจากข้อหากบฏลู่หวังเหว่ยเห็นอาการไม่คลายใจของแม่ทัพจิ้นเหอแล้วจึงเอ่ยปากบอกวัตถุประสงค์“พวกเรามีเป้าหมายร่วมกัน แม่ทัพจิ้นไม่ต้องกลัวว่าข้าจะทรยศบิดพลิ้วหรือก้าวก่ายเรื่องภายในของแคว้นต้าไห่ด้วยเรื่องนี้หากพี่สี่ทำการสำเร็จ ย่อมกลายเป็นผลงานใหญ่และได้รับตำแหน่งรัชทายาทแคว้นลู่ ดังนั้นข้าจึงต้องขัดขวางให้ถึงที่สุด” เหตุผลขององค์ชายหกย่อมร

ตอนที่สิบหก ค่ำคืนหฤหรรษ์ ความสุขสุดยอดที่จู่โจมถาโถมเข้ามาพาให้ฉีฟางหลิงทนไม่ไหวจิกเล็บลงไปในเนื้อหนาแล้วครวญครางซี้ดซ้าดไม่หยุดขณะในใจโวยวายมากกว่านั้น“อื้อ...ซี้ด...”เสียวจริงๆ เสียวมากๆ พี่เหว่ยช่างแข็งแรง อู๊ยๆๆ เสียวๆๆ ลึกเกินไปแล้ว ซี้ดๆๆร่างบางนอนหงายกำแขนของชายหนุ่มเอาไว้แน่น ปล่อยให้ส่วนปลายที่แข็งขืนเลื่อนผ่านผนังเนื้อชั้นในและกระแทกกระทั้นเข้าไปอย่างต่อเนื่องสร้างความอิ่มเอมอีกครั้งและอีกครั้งกลีบดอกไม้อ่อนบางถูกความแข็งแกร่งสอดใส่ผ่านส่วนปลายที่อ่อนไหวจนผลิบานแย้มกลีบสีชมพูตามการขยับเข้าออกลู่หวังเหว่ยยกเรียวขาขาวขึ้นสูงเพื่อก้มลงมองความงดงามที่เกิดจากการทะลุทะลวงของตนเองจนบุปผาเบ่งบานอย่างลุ่มหลงแรงกระตุ้นจากราคะร้อนถูกปลุกขึ้นอีกครั้งด้วยความต้องการทางร่างกายอย่างไม่มีสิ้นสุดขณะที่ฉีฟางหลิงถูกเคี่ยวกรำหลายคราจนสมองขาวโพลนถึงกับต้องร้องขอชีวิต“พอแล้ว พี่เหว่ย พวกเราค่อยต่อกันรุ่งขึ้นได้หรือไม่ ข้าแสบไปหมดแล้ว”ยามนี้นางรู้สึกว่าส่วนกลางกายทั้งแสบทั้