ตอนที่หก หยุดขยับเสียทีดวงตาคมกริบราวหมาป่าสะดุดหยุดอยู่กับความงามที่ลวงล่ออยู่เบื้องหน้า ร่างกึ่งเปลือยที่เต็มไปด้วยแรงปลุกเร้าโดยไม่ต้องเสแสร้งคล้ายมีมนตร์สะกดที่ตรึงสายตาเอาไว้จนไม่อาจเลื่อนหนีแม้จะรู้สึกหนาวสั่นด้วยความร้อนในร่างกายที่สูงกว่าธรรมดา แต่โยวหลัวหลันก็จำต้องลูบไล้ทำความสะอาดเนื้อตัวพลางเหลือบดวงตากลมใสมองสายน้ำไหลเอื่อยไปพลางชำเลืองไปทางข่านหนุ่มที่ขยับเข้าใกล้อย่างไม่รู้ตัว“อู๊ยยย...หนาวจัง นอนตากลมทั้งคืนโดยแทบไม่มีเสื้อผ้าแล้วยังผจญภัยมาทั้งวัน ไม่ป่วยก็คงเกินคนแล้ว”หญิงสาวบ่นพึมพำด้วยกายสั่นระริก สองมือเร่งลากเลื่อนเรือนกายทั้งด้านหน้าด้านหลังเมื่อเห็นสายตาที่มักแข็งกร้าวและจับผิดตลอดเวลาคู่นั้นแฝงร่องรอยวูบไหวดั่งมีเปลวไฟวูบวาบอย่างไม่ทันรู้ตัว นั่นย่อมแสดงว่านางดึงดูดความสนใจของเขาเอาไว้ได้บ้างแล้วสองก้อนนุ่มฟูที่เดี๋ยวปริ่มน้ำ เดี๋ยวโผล่ขึ้น เหตุใดยิ่งมองจึงยิ่งน่ากินนัก มู่หรงเหว่ยแทบไม่อยากเชื่อว่าหลังจากจ้องมองไม่นานในใจของเขาจะคิดเช่นนั้น
Read more