All Chapters of ว่างจากศึกรบมาจัดหนักศึกรัก : Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่สิบห้า  เหยื่อล่อโยวหลัวหลันค่อยๆเลิกผ้าที่ห่อตัวมาเพื่อมองร่างกายที่บัดนี้แทบไม่เห็นผิวเนื้อดีดีสักนิดผิวกายของนางเต็มไปด้วยร่องรอยขบกัดทั้งรอยใหม่รอยเก่าทั้งตื้นทั้งลึกสร้างความฟกช้ำดำเขียวและบาดแผลไปทั่วทั้งเนื้อตัวแขนขาเมื่อสำรวจร่องช่องทางของนางล้วนฉีกขาดยับเยินแทบไม่เหลือสภาพทั้งด้านหน้าและด้านหลัง บ่งบอกได้ว่าที่ผ่านมานางโดนกระทำรุนแรงเช่นใดมาบ้างผ่านมาหลายวันป่านนี้ นางยังเหลือลมหายใจอยู่แม้จะแผ่วเบาย่อมบ่งบอกว่าสุดจะทานทนแล้วโยวหลัวหลันใช้ผ้าชุบน้ำค่อยๆ เช็ดเนื้อตัวพลางสำรวจรอยแผลต่างๆ เพื่อตัดสินใจเรื่องยารักษาระหว่างนั้นน้ำตาแห่งความเศร้าค่อยๆ ไหลลงมาช้าๆ ด้วยถึงนางจะไม่ใช่องค์หญิงตัวจริง แต่สภาพของนางกำนัลที่จงรักภักดียอมพาตนเองติดตามเจ้านายมาแดนไกลแล้วได้รับผลตอบแทนเยี่ยงนี้ย่อมทำใจให้ยอมรับไม่ได้ไม่น่าเลย เสี่ยวจู หากเจ้าไม่ตามองค์หญิงมา คงไม่ต้องทุกข์ทรมานเพียงนี้ โยวหลัวหลันใช้เวลาดูแลนางกำนัลส่วนตัวอยู่นานทั้งใส่ยา ทายา ป้อนย

ตอนที่สิบหก ปรนนิบัติ “เบาหน่อยเถิด ท่านผู้บัญชาการโถว แม้ท่านไม่กลัวว่าจะมีผู้อื่นเห็น แต่ข้าเป็นสตรีย่อมหน้าบางอยู่มาก”“ฮ่า ฮ่า หมายความว่าหากเป็นที่อื่น องค์หญิงจะยินยอมเช่นนั้นหรือ? หรือว่า...ข่านของเราไม่ถึงใจ”“เพียงไม่กี่คราก็หมดเรี่ยวแรงแล้ว ไหนเลยจะแข็งแกร่งเท่ากับท่าน” สายตายั่วเย้าที่ส่งมาเรียกเสียงหัวเราะดังลั่น“เช่นนั้นก็ไปพิสูจน์ดูว่าข้าแข็งแกร่งเพียงใด ฮ่า ฮ่า”โถวหลางรวบร่างบางพาดขึ้นไหล่แล้วแบกเดินไปยังกระโจมของตนเองทันที แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆองค์หญิงนางนี้จึงแปรเปลี่ยน แต่ชายหนุ่มย่อมคิดเข้าข้างตัวเองว่านางคงอยากเติมเต็มความเร้าใจตามประสาสตรีที่ถูกสอดใส่จนคุ้นชินโยวหลัวหลันถูกแบกจนหัวโยกคลอนได้แต่กัดฟันเกร็งศีรษะคิดวางแผนด้วยใจที่เต้นแรงราวจะทะลุออกจากอกแต่ดวงตากลับฉายความมุ่งมั่นถึงเวลาเผชิญความป่าเถื่อนแล้ว นางจะต้องยื้อเวลาไว้ให้นานที่สุดและต้องหาหลักฐานให้ได้ว่าแต่...มู่หรงเหว่ย เจ้าจะมาช่วยข้

ตอนที่สิบแปด เหตุใดจึงจบลงด้วยเรื่องนี้จากนั้น โยวหลัวหลันจึงแสร้งหลั่งน้ำตาแล้ววิ่งพรวดพราดออกไปอย่างรวดเร็ว“ไม่ไหวแล้ว ข้าไม่ไหวแล้ว”ทันทีที่หญิงสาวคร่ำครวญโวยวายแล้ววิ่งหายลับกลับไปยังกระโจมของข่านผู้นำ คนสนิทของโถวหลางจึงเปิดประตูกระโจมเข้ามา เมื่อเห็นผู้บัญชาการยังนอนแก้ผ้ายิ้มกริ่ม พวกเขาจึงส่ายหัวพลางยิ้มขำ“เสร็จสมจนถึงกับหลับเชียวหรือ ไม่น่าปล่อยให้นางวิ่งหนีออกไปเลย น่าจะให้พวกข้าได้ลิ้มลองบ้าง”“หรือว่าพวกเราจะตามไปพาตัวนางมากระแทกให้สาสมใจ”“นางกลับกระโจมของท่านข่านไปแล้ว หากเข้าไปลากนางออกมาอาจก่อเรื่องใหญ่ได้ รอให้หัวหน้าลากนางออกมาอีกคราดีกว่า”ทันทีที่ประตูกระโจมปิดสนิทพร้อมเสียงพูดคุยดังไกลออกไป ข่านผู้นำซึ่งมีท่วงท่าการเคลื่อนไหวปราดเปรียวก็โผล่ออกมาช่วยคนของตนเองที่แอบอยู่แบกโถวหลางออกไปโดยเร็วองค์หญิงซึ่งกลับถึงกระโจมอย่างอกสั่นขวัญแขวนได้แต่นั่งหายใจแรงด้วยสถานการณ์ที่พลิกผันเดิมทีนางเพียงคิดว่าหากมู่หรงเหว

ตอนที่สิบเก้า ไม่ยินยอมหรือ โยวหลัวหลันโวยวายในใจแต่ไม่กล้าเอ่ยปากห้ามปรามด้วยมู่หรงเหว่ยมีสีหน้าดุดันนักผ่านการเดินวนไปทั่วกระโจมรอบแล้วรอบเล่าและส่งหญิงสาวขึ้นถึงฝั่งฝันถึงสองครั้งสองคราในที่สุดดุ้นลำเขื่องที่กระแทกเข้าไปยังส่วนลึกสุดแล้วหมุนควงวนคว้านจึงปลดปล่อยน้ำข้นเหนียวออกมาด้วยไม่อาจกลั้นไหว แม้จะยังซ่านเสียวในร่องน้ำที่ถูกเติมเต็มแต่โยวหลัวหลันก็ถอนหายใจเบาๆ เมื่อร่องสีหวานสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนที่พุ่งเข้ามาพร้อมเสียงคำรามแหบพร่าเมื่อฉากเร่าร้อนจบลงจึงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจและสองร่างที่ซุกซบยืนกอดกันอยู่กลางกระโจมหญิงสาวเหน็ดเหนื่อยจนแทบจะหลับลงทันทีเมื่อร่างกายเป็นอิสระจากความหื่นกระหายจึงไม่รับรู้ว่ามีผ้าอุ่นมาเช็ดของเหลวที่ไหลออกมาจากร่องดอกไม้ฉ่ำซึ่งผสมปนเปกันทั้งข้นทั้งเหนียวจนเนื้อตัวปราศจากคราบคาวค่ำคืนต่อมาและต่อมา เสียงกระเส่าที่เร่าร้อนยิ่งขึ้นยังคงดังอย่างต่อเนื่องสร้างอาการปวดหนึบแก่ชายคนอื่นจนเดือดร้อนหญิงสาวคู่กายแม้จะแสดงออกถึงความหลงใหล แต่ข่านผู

ตอนที่ยี่สิบเอ็ด เจ้าควรต้องเป็นของข้าเมื่อตระหนักถึงความสำเร็จของแผนที่วางไว้ องค์ชายหนุ่มจึงพยายามใช้สายตาหวานเชื่อมสื่อบอกเพื่อให้โยวหลัวหลันยอมติดตามตนเองออกไป“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นอย่างไรข้าก็ยังคงรักเจ้าเช่นเดิม หลันหลัน และจะยกย่องเจ้าไม่ให้น้อยหน้าหญิงใด พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป เชื่อข้าเถิด”ขณะเอ่ยวาจาล่อหลอกสองขาขององค์ชายก็ก้าวโอบกระชับกึ่งประคองกึ่งลากร่างบอบบางเพื่อพาออกจากกระโจมกลางอย่างรวดเร็วด้วยข่านผู้นำไม่ได้ออกคำสั่งให้ขัดขวางหรือห้ามปราม โยวหลัวหลันจึงถูกพาตัวออกมายังกระโจมที่พักของแขกผู้มาเยี่ยมเยียนโดยไม่ทันตั้งตัวเมื่อบรรลุเป้าประสงค์ในขั้นแรก อี้เฉิงย่อมอารมณ์ดี ครั้นสัมผัสความนุ่มนวลที่ควรจะเป็นของเขาแต่กลับตกไปอยู่ในมือของชายอื่น องค์ชายหนุ่มจึงเกิดความหื่นกระหายซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นแล้วยกสองมือขึ้นกอบกุมความอวบหยุ่นอย่างต้องการครอบครอง“หลันหลัน เจ้าควรต้องเป็นของข้า”น้ำเสียงแหบพร่าบ่งบอกราคะเร่าร้อนที่ค่อยๆ พวยพุ่งจากความนุ่มเนียนที่ได้สัมผัส