Semua Bab ว่างจากศึกรบมาจัดหนักศึกรัก : Bab 1 - Bab 8

ตอนที่หนึ่งหญิงสาวนอกด่าน“เร่เข้ามาจ้า เร่เข้ามา ถังหูลู่หวานกรอบรสอร่อยจ้า” “แวะดูรองเท้าสานกันก่อน ข้าเพิ่งสานเสร็จทั้งแข็งแรงทนทานใช้ได้นานจ้า” เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกเชิญชวนให้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาแวะเลือกซื้อข้าวของกันอย่างคึกคัก ตวนมู่เจียวบังคับเกวียนซึ่งลากจูงด้วยลาแก่ทั้งบรรทุกไหสุราจนเต็มอย่างระมัดระวังพลางมองบรรยากาศสองข้างทางด้วยความคุ้นชิน แม้นางเป็นหญิงสาวจากเผ่านอกด่านแต่ด้วยความที่เผ่าของนางอยู่ติดกับเมืองซือซาน ผู้คนจึงทำมาค้าขายระหว่างกันมาตั้งแต่โบราณกาล จะมีเว้นบ้างก็ช่วงที่การศึกรุมเร้าจนต้องปิดด่าน ตวนมู่เจียวติดตามมารดาเดินทางเข้าออกด่านของเมืองชายแดนแห่งนี้มาตั้งแต่จำความได้แม้บัดนี้มารดาจะลาจากไปแล้วแต่นางยังต้องกินต้องใช้ จึงหมักสุรารสเลิศตามคำสั่งสอนที่สืบทอดมาและบรรทุกมาขายที่ตลาดแห่งนี้ตามคำสั่งซื้อที่มีเข้ามาไม่ขาดสาวน้อยวัย18กระชับผ้ากันลมเพื่อปิดหน้าปิดตาไม่ให้มองได้อย่างถนัดก่อนจะบังคับลาไปทางด้านหลังของหอนางโลมซึ่งเป็นลูกค้ารายใหญ่เมื่อขนไหสุราจำนวนมากลงไปส่งเรียบร้อยแล้วจึงเดินตร

ตอนที่สองแม่ทัพพิทักษ์ชายแดน‘โยวหย่งคัง’ แม่ทัพหนุ่มซึ่งมีฝีมือด้านการรบเก่งกล้า ยืนเด่นบนป้อมปราการสูงใหญ่กวาดสายตามองไปยังเบื้องหน้าซึ่งมีแต่ทุ่งโล่งกว้างไร้เงาข้าศึกศัตรูหรือแม้แต่สัตว์สักตัวชายหนุ่มผู้บ้าคลั่งแต่การสู้รบจนได้รับฉายาเป็นแม่ทัพผู้กระหายสงครามและเห็นการเข่นฆ่าเชือดเฉือนเลือดเนื้อของศัตรูเป็นดั่งรางวัลแห่งชีวิตยืนเดียวดายอย่างว่างเปล่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ที่ตรงนี้ยังเต็มไปด้วยเหล่าทหารทั้งสองฝ่าย แต่ยามนี้ศึกสงครามครั้งสุดท้ายจบลงไปแล้วด้วยการพ่ายแพ้ของแคว้นต๋าองค์ชายของพวกเขาและแม่ทัพต่างพลีชีพตายเรียบเหลือเพียงองค์ชายวัยเยาว์ ฮ่องเต้แห่งแคว้นต๋าจึงจำยอมเจรจาสงบศึกพร้อมส่งบรรณาการตามข้อเรียกร้องหลังการเจรจาสำเร็จเป็นเหตุให้แม่ทัพนายกองทั้งหลายต่างว่างงานได้แต่เดินเตร็ดเตร่สวนกันไปมาเหงาจริง เหตุใดชีวิตไร้ค่าเช่นนี้แม่ทัพโยวหย่งคังซึ่งดำรงชีวิตเพื่อการรบมาโดยตลอดได้แต่ขี่ม้าขึ้นๆลงๆยังป้อมปราการจนบันไดหินสึกกร่อน เขาใช้ดาบคู่ใจฟาดฟันไปยังกำแพงแก้เบื่อหน่ายเกิดเป็นรอยบากน่าหวาดเสียวสกุลโยวของเขาล้วนถูกสังหารสิ้นด้วยฝีมือและคำสั่งขององค์ชายแคว้นต๋า นั่นจึงทำให

ตอนที่สาม ว่างมาก แม่ทัพหนุ่มเดินตรงเข้าไปยังห้องนอนพลางจับหญิงสาวโยนลงบนเตียงจนผ้าคลุมกายหลุดลุ่ยออกมาตวนมู่เจียวรีบใช้มือดึงผ้าปิดปากออกแล้วคลุมผ้าทั้งบนทั้งล่างเพื่อไม่เปิดเผยความขาวนวลเนียนของร่างกาย“ถึงจะเป็นแม่ทัพ แต่จู่ๆจะจับผู้คนมาตามอำเภอใจไม่ได้ ข้ามิได้ทำเรื่องใดผิด ที่สำคัญคือข้าไม่ใช่คนเมืองนี้ หากเจ้าทำร้ายข้าคงมีคนนำไปฟ้องผู้นำเผ่า ถึงเวลานั้นดูสิว่าเจ้าจะหาข้อแก้ตัวอย่างไร” หญิงสาวยังคงปากเก่งด้วยใช้ชีวิตอย่างไม่เคยกลัวเกรงผู้ใด“ข้าหรือจะเกรงกลัวผู้นำเผ่าเล็กๆของเจ้า” ถ้อยคำหยิ่งยโสโอหังของแม่ทัพหนุ่มทำให้ตวนมู่เจียวต้องคิดหาทางอื่น“ป่านนี้เรื่องคงถึงหูเพื่อนของข้าแล้ว ถึงจะเป็นหญิงต่างเผ่าแต่ข้าก็มีเพื่อนในตัวเมืองหลายคน ท่านไม่กลัวว่าพวกเขาหรือข้าจะนำความไร้เหตุผลของท่านไปฟ้องท่านเจ้าเมืองหรือ เป็นถึงแม่ทัพผู้หาญกล้ากับฉุดคร่าสตรีอ่อนแอไร้ความผิด”“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไร้ความผิดหรือ หากสายลับต่างเผ่าเช่นเจ้าจะกล้าเข้าจวนไปฟ้องเจ้าเมือง เช่นนั้นข้าจะได้นำหลักฐานที่มีในมือไปฟ้องด้วยพร้อมกัน ดูสิว่า โทษของเจ้าหรือข้าผู้ใดจะหนักหนากว่ากัน”ถ้อยคำที่โยวหย่งคังเอ่ยออกมาทำให้

ตอนที่ห้า ไม่เข้าไปไม่ได้หรือ ถึงยามนี้ตวนมู่เจียวจึงพึ่งนึกได้ชะโงกหน้ามองความใหญ่โตก่อนจะอ้อนวอนเสียงแหบแห้ง“ไม่เข้าไปไม่ได้หรือ แท่งเนื้อของท่านใหญ่เกินไป ช่องทางของข้าเล็กมาก ข้าต้องตายแน่ๆ”“ฮ่า ฮ่า ไม่เคยมีสตรีคนใดต้องตายเพียงการสอดใส่ เจ้าลองคิดดู หญิงคณิกาล้วนโดนแท่งเนื้อตั้งมากสอดใส่ทุกคืนยังไม่มีนางใดถึงตาย”ตวนมู่เจียวคิดตาม แม่ทัพผู้นี้คงรู้ดีว่านางเข้าออกหอคณิกาอยู่บ่อยคราจึงเปรียบเทียบให้เห็นภาพ“แต่ของผู้อื่นไม่ใหญ่เท่านี้” ตวนมู่เจียวยังหาทางหลีกเลี่ยง“เจ้ารู้ได้อย่างไร ช่างสอดรู้สอดเห็นนัก” โยวหย่งคังส่ายหัวให้กับหญิงสาวเบื้องล่างมือหนายังคงจับท่อนกายบดคลึงไปกับติ่งเกสรพลางวนเวียนหลอกล่อร่องบุปผาอันฉ่ำชื้น เมื่อหญิงสาวเคลิ้มไหวได้ที่จึงลงมือแยงแหย่หัวบานใหญ่เข้าไปทีละน้อย“โอ๊ย!...ฮือๆๆๆ” ตวนมู่เจียวหลั่งน้ำตาอย่างไม่กักเก็บเมื่อรู้สึกได้ถึงความปวดร้าวราวจะฉีกขาดในช่องทางคับแคบ“อย่าดิ้น อีกครู่เดียว” ชายหนุ่มหยุดรอครู่หนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงจุมพิตหวานเพื่อเรียกความสนใจ เมื่อปากบางโรมรันพัวพันอย่างลืมตัวจึงดันแท่งยาวใหญ่เข้าไปอย่างยากลำบาก“ช่องทางของเจ้าบีบรัดจนแท่