All Chapters of ว่างจากศึกรบมาจัดหนักศึกรัก : Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่แปด ปล่อยเพื่อนของข้า ตวนมู่เจียวตื่นขึ้นกินอาหารซึ่งส่งกลิ่นหอมอย่างหิวโหยโดยไม่รับรู้รสชาติก่อนจะเช็ดเนื้อตัวจากคราบคาวซึ่งยังหลงเหลือเปรอะเปื้อนไปทั่วกายโอ๊ย...หิวแทบตาย หากนางไม่ขาดใจตายก็คงตายเพราะความหิวเฮ้อ...คงเพียงพอแล้วกระมัง ดูสิ ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่เหลือสภาพมีแต่ร่องรอยเขียวช้ำเขากินนางไปมากครั้งเพียงนี้ คงสมใจแล้วอีกเดี๋ยว นางคงได้กลับบ้านเสียทีตวนมู่เจียวช่างคิดดีเกินไป ยังไม่ทันไรโยวหย่งคังก็ก้าวเท้าเข้ามาเขาปล่อยให้นางตายใจด้วยการโอบกอดร่างบางแล้วหลับไปด้วยกัน ก่อนจะลุกขึ้นบรรเลงศึกรักในช่วงเย็นด้วยความคึกคักหลังจากได้พักจนเต็มอิ่มความเร่าร้อนดำเนินไปจนถึงค่ำก่อนที่ตวนมู่เจียวจะร้องขอชีวิตแล้วหลับพับไปอีกคราโดยยังไม่ทันได้รับรู้ว่ามีผู้ใดได้เข้ามาในจวนแม่ทัพบ้าง          ทหารยามซึ่งอยู่โยงย่อมไม่กล้ายุ่งเรื่องภายในเรือนของแม่ทัพ พวกเขาเพียงมองหน

ตอนที่สิบ ทำอย่างไรดี เสาซิงอีสะดุ้งวาบทันทีที่มือหนาสอดแหวกสาบเสื้อเพื่อล้วงควักซาลาเปาก้อนใหญ่ออกมาคลึงเคล้นเตรียมกัดกินหญิงสาวผลักร่างสูงใหญ่เต็มแรงพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ทั้งปากและมือที่สั่นเทา“พวกเจ้าล้วนบ้ากาม ฮือๆๆๆ เป็นรองแม่ทัพช่างใหญ่โตนักหรืออย่างไร คิดพร่าสวาทหญิงสาวดีงามเช่นพวกเราก็กล้าลงมือกระทำอย่างอุกอาจ แม้ข้าจะไม่ใช่คุณหนูน้อยบุตรสาวขุนนางใหญ่แต่ก็ไม่ใช่หญิงกลางเมืองที่คิดจะย่ำยีอย่างไรก็ได้ข้าจะฟ้องร้องเขียนคำประจานพวกเจ้าให้ชาวบ้านได้ล่วงรู้ความชั่วช้า เชอะ ทหารกล้าหรือกล้าเพียงฉุดคร่าพรหมจรรย์สตรี ยังกล้าเรียกตนเองเป็นชายชาติทหารได้อย่างไร ฮือๆๆๆ”เสาซิงอีร้องห่มร้องไห้ใช้น้ำตาเป็นเครื่องมือเพื่อหยุดยั้งความรุนแรงเถิงฮวนโดนต่อว่าจนละอายยิ่งเห็นน้ำตาร่วงหล่นเป็นสายจากใบหน้างามจึงก้มหน้าสำนึกผิด“ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเจ้า เมื่อครู่เพียงคิดจะปิดปากไม่ให้เจ้าส่งเสียงดังเท่านั้น”“ชิ จุมพิตข้าจนปากบวมเช่น

ตอนที่สิบเอ็ด ลืมตัวตวนมู่เจียวนอนหลับพักผ่อนราวคนตายตลอดหนึ่งวันกับหนึ่งคืนจนร่างกายฟื้นฟูขึ้นบ้าง จากนั้นจึงลุกขึ้นมาหาของกินและนั่งคิดเจ็บใจด้วยถูกพร่าสวาทโดนไม่ทันได้ตั้งตัว ที่สำคัญคือของทำมาหากินถูกยึดไปหมดเฮ้อ...จู่ๆก็ต้องเสียเงินเสียทองหาซื้อเกวียนกับไหสุราใหม่ยังดีที่เขาไม่ได้ใส่ใจเงินทองซึ่งยัดซ่อนไว้ในเสื้อผ้า นางจึงนำกลับมาได้ทั้งหมดเหนื่อยอ่อนเพียงนี้ทั้งยังต้องจัดการข้าวของ พักอีกสักเดือนค่อยนำสุราออกไปขายอีกครั้งดีกว่า  ตวนมู่เจียวคงไม่คิดว่าโยวหย่งคังไม่ยอมอดทนรอนานเพียงนั้นทันทีที่ตื่นขึ้นและควานหาได้เพียงความว่างเปล่า แม่ทัพหนุ่มรีบสวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งค้นหาไปรอบจวน เมื่อไม่พบแม้แต่เงาของหญิงสาวจึงตะโกนเรียกทหารมาซักไซ้“ของสิ่งใดหายหรือ อาคัง จึงส่งเสียงดังแต่เช้า”เถิงฮวนเดินหาวเข้ามาสอบถาม“คนทั้งคนกลับปล่อยให้หายออกไปจากจวนได้ ช่างหละหลวมนัก หากเป็นไส้ศึกหรือมือสังหาร ป่านนี้คงนอนตายเกลื่อนจวนแล้ว”

ตอนที่สิบสาม ปล่อยข้าโยวหย่งคังกระโดดทีเดียวลงมายืนด้านล่างอย่างงามสง่า แต่มืออันแข็งแกร่งกลับไม่ยอมปล่อยตวนมู่เจียวซึ่งถูกจับให้ยืนแนบข้างทั้งยังโอบกอดเอาไว้แน่นหญิงสาวดิ้นรนพยายามปลดมือใหญ่ซึ่งแข็งราวหินให้ออกจากร่างของตนเองโดยไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาช่วยเหลือ“ปล่อยข้านะ ที่นี่คือบ้านของข้า ไม่ใช่เมืองซือซาน ไม่ใช่ดินแดนแคว้นเฉียว เจ้าไม่ใช่แม่ทัพของพวกเรา ไม่อาจมาจับกุมข้าไว้เยี่ยงนี้”หัวหน้าเผ่าซึ่งเพิ่งมาถึงเดินแหวกผู้คนเข้ามาเมียงมองเหตุการณ์ก่อนจะเอ่ยถาม“ท่านผู้นี้ มีเรื่องใดหรือ” อ้าว...หัวหน้าเผ่า เห็นอยู่ว่าเขาจับตัวนางไว้ กลับไปเอ่ยถามอย่างนุ่มนวลเช่นนั้น ตวนมู่เจียวค้อนขวับให้กับหัวหน้าเผ่าของตนเองซึ่งไม่ได้สนิทสนมกัน นางอยู่ในเผ่าแห่งนี้อย่างเงียบเหงาแทบไม่ได้คบค้าสมาคมกับผู้ใดพวกเขาเองก็รังเกียจมารดาของนางซึ่งตั้งครรภ์โดยไร้สามีทำให้เสียชื่อเสียงของสตรีในเผ่าจึงไม่ยุ่งเกี่ยวสุงสิง ชีวิตที่ผ่านมาเรียกได้ว่าต่างคนต่างอยู่

ตอนที่สิบห้า เบาหน่อยได้หรือไม่ ไม่นานหญิงสูงวัยในเผ่าก็หอบเสื้อผ้ามาช่วยตวนมู่เจียวแต่งกาย โยวหย่งคังถูกพาไปอีกทางเพื่อเปลี่ยนชุดแต่งกายเช่นกันเมื่อได้เวลาสองบ่าวสาวจึงถูกพาไปกลางลานกว้างซึ่งจัดเตรียมงานพิธีเอาไว้อย่างพร้อมสรรพเพียงมีเงินทองจับจ่าย ไม่ว่าเวลาจะเหลือน้อยเพียงใดทุกสิ่งย่อมเสกได้ราวเนรมิตตวนมู่เจียวและโยวหย่งคังทำพิธีเซ่นไหว้ทวยเทพและผีฟ้าตามคำแนะนำก่อนจะคารวะหัวหน้าเผ่าซึ่งเป็นตัวแทนญาติผู้ใหญ่และคำนับซึ่งกันและกันตามลำดับจากนั้นจึงเป็นการร่ายรำโดยหญิงสาวในเผ่าและฉลองต่อด้วยการร่ำสุราครื้นเครงแม่ทัพโยวนั่งหน้าเคร่งอยู่ข้างหัวหน้าเผ่า เพียงยกจอกสุรารับการคำนับยินดีเป็นระยะแต่ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้หรือเย้าหยอกกลั่นแกล้งตวนมู่เจียวถูกพามานั่งรอในห้องนอนของตัวเอง เมื่อเบื่อหน่ายจึงลุกขึ้นเดินวนไปวนมาด้วยยังคิดไม่ตกนางแต่งงานกับเขาแล้วจริงหรือจู่ๆก็กลายเป็นสตรีมีเจ้าของ ต้องย้ายเข้าไปอยู่ในจวนแม่ทัพอย่างกะทันหัน ทั้งยังได้สถานะเมียเดียว ตวนมู่เจียวจึง