บททั้งหมดของ ว่างจากศึกรบมาจัดหนักศึกรัก : บทที่ 31 - บทที่ 40

49

ตอนที่ยี่สิบหก ตื่นตระหนก2

ตอนที่ยี่สิบหก ตื่นตระหนก ตวนมู่เจียวไม่อยากเปิดอ่านจดหมายที่ส่งมาอีกฉบับ แต่ความอยากรู้อยากเห็นมีมากกว่าจึงเปิดออกด้วยใจเต้นระทึกบังคับให้ข้าบอกจุดอ่อนของแม่ทัพโยวหรือบ้าไปแล้ว เขาเป็นสามีของนาง เหตุใดนางต้องบอกด้วยคิดจะใช้ความเป็นบิดามาบังคับหรือ เชอะ บิดาที่ไม่เคยใส่ใจเลี้ยงดู ไม่เคยเหลือบแลแม้มารดานางจะเสียชีวิต แล้วยังมุ่งมั่นแต่ผลประโยชน์ของตนเอง เอาชีวิตของผู้อื่นมาข่มขู่บิดาเช่นนี้ นางไม่อาจยอมรับตวนมู่เจียวตัดสินใจเผาจดหมายทิ้งและไม่สนใจอีกครา แต่ในใจยังคงถูกกวนเป็นตะกอนขุ่นอดครุ่นคิดไม่ได้ ผ่านไปเพียงสองวัน เถิงฮวนก็วิ่งมาโวยวายแล้วควบม้าขี่ออกไปรวดเร็วปานพายุหมุนตวนมู่เจียวซึ่งยังยืนตะลึงถูกโยวหย่งคังรวบตัวอุ้มขึ้นม้าแล้วขี่ไปทางร้านอาหารของเสาซิงอีทันทีที่เห็นเพลิงลุกไหม้ท่วมร้าน ตวนมู่เจียวจึงเพิ่งได้สติและตะเกียกตะกายจะวิ่งเข้าไป“อีอี อีอี” หญิงสาวร้องห่มร้องไ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ยี่สิบเจ็ด เหตุใดเพิ่งบอก

ตอนที่ยี่สิบเจ็ด เหตุใดเพิ่งบอกเสาซิงอีฝืนยิ้มแย้มแม้ในใจจะยังคงหดหู่ร้านนั้นแม้จะเล็กแต่เป็นความทรงจำของนางกับบิดา ในเมื่อไม่มีอยู่แล้ว เช่นนั้นก็เพียงจดจำไว้ในใจก็เพียงพอ เสาซิงอีวางแผนการก่อสร้างและออกแบบร้านใหม่ด้วยตนเอง โดยมีตวนมู่เจียวออกไปช่วยเลือกซื้อข้าวของเพื่อใช้ในร้านของเสาซิงอีทุกวันหญิงสาวยังช่วยติดต่อประสานงานจัดหาสิ่งของต่างๆโดยอาศัยบารมีของแม่ทัพผู้สามี ในขณะที่เสาซิงอีอยู่โยงเฝ้าการก่อสร้างโดยมีเถิงฮวนวนเวียนอยู่ไม่ไกล วันนี้สองสาวนัดพบกันในยามบ่ายด้วยตวนมู่เจียวต้องไปตรวจนับรับถ้วยชามจากโรงหลอมกระเบื้องมาเก็บไว้ที่ร้าน แต่รออยู่นานกลับไร้วี่แววจนเสาซิงอีผุดลุกผุดนั่งด้วยความร้อนใจ“เจ้าจะเดินไปเดินมาเช่นนี้หรือ ข้าเวียนหัวนัก” เถิงฮวนซึ่งมานั่งรอเป็นเพื่อนถึงกับส่ายหัว“นานเกินไปแล้ว เหตุใดเจียวเจียวยังไม่มา”“อาจติดขัดเรื่องใด เจ้าใจเย็นก่อน”ผ่านไปกว่าชั่วยามจนเถิงฮวนเองก็เริ่มร้อนใจ เมื่อโยวหย่งค
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ยี่สิบแปด พวกเราอยู่ที่ใด

ตอนที่ยี่สิบแปดพวกเราอยู่ที่ใด“ไม่อยากเชื่อว่าเจ้าคือจุดอ่อนของเขาจริงๆ แม่ทัพโฉดอย่างเขาถึงกับหลงใหลสตรีนางหนึ่งแล้วยอมตามมาช่วยด้วยตัวคนเดียวเชียวหรือ ช่างน่าขันนัก ฮ่า ฮ่า”“เขาไม่ได้ตามมาช่วยข้า เพียงอยากฆ่าล้างพวกเจ้าให้สิ้นซากต่างหาก” ตวนมู่เจียวแก้เหตุผลให้ดีขึ้น“เขามาเพียงคนเดียวจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร เด็กน้อย ฮ่า ฮ่า ฮ่า โยวหย่งคังอย่ามัวแต่หลบซ่อนตัว ออกมารับความตายอย่างกล้าหาญเถอะ ไม่ต้องกลัวจะเหงา ข้าจะส่งบุตรสาวโง่เง่าคนนี้ไปพร้อมกัน ดีหรือไม่”“เจ้า ยังเรียกตนเองว่าเป็นคนอีกหรือ” โยวหย่งคังโมโหโทโส เมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของตวนมู่เจียวจึงยิ่งรู้สึกสงสารแม่ทัพหนุ่มมองซ้ายมองขวาหาทางหนีทีไล่เพื่อช่วยเหลือภรรยาและตนเองขณะยังคงเจรจาพาทีเพื่อดึงความสนใจจากชายตรงหน้า“เหตุใดต้องเสียสละชีวิตของตวนมู่เจียว นางเป็นบุตรสาวของเจ้ามิใช่หรือ”“ข้ายอมสละทุกอย่างเพื่อสังหารเจ้า หากมิใช่เพราะเจ้าองค์ชายของพวกเราก็คงไม่สิ้นชีวิตจ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ยี่สิบเก้า โดยเฉพาะส่วนนี้ (NC)

ตอนที่ยี่สิบเก้า โดยเฉพาะส่วนนี้  พวกเขาแทบกระโดดกอดกันก่อนโยวหย่งคังจะหันไปรับดาบที่ฟาดฟันลงมาหลายทางจนโดนดาบเฉี่ยวเนื้อแทบขาดไปหลายแผล“รักกันจริง เช่นนั้นก็ตายไปด้วยกันเถอะ”ถ้อยคำอาฆาตมาดร้ายก่อนดาบทั้งหลายจะกลุ้มรุมฟันเข้าใส่ร่างของโยวหย่งคังซึ่งยืนบังตวนมู่เจียวจนมิดตวนมู่เจียวทนมองไม่ไหวดึงร่างสูงให้เอนไปด้านหลังแล้วกระโดดลงจากหน้าผาไปด้วยกันในเมื่อต้องตาย เช่นนั้นก็ขอตายด้วยตนเอง ดีกว่าต้องถูกพวกเขาเชือดเนื้อเถือหนังจนไม่เหลือสภาพหญิงสาวพยายามโอบร่างสูงเอาไว้ในขณะที่โยวหย่งคังซึ่งยังพอมีสติโอบแน่นกว่าเพื่อใช้ร่างของตนเองป้องกันภรรยาสาวเช่นกันร่างทั้งสองกระแทกชะง่อนหินจนลดแรงตกลงก่อนจะหล่นลงในแม่น้ำใหญ่ด้านล่างตวนมู่เจียวว่ายน้ำไปลากร่างที่ทั้งหนาและหนักของโยวหย่งคังไป ด้วยทันทีที่ตกถึงน้ำเขาก็สลบแน่นิ่งทั้งเลือดที่ไหลออกจากปากแผลช่างมากมายนักหญิงสาวเหนื่อยหอบแต่ไม่อาจหยุดพักด้วยเกรงว่าคนพวกนั้นจะตามลงมาทำร้าย ร่างเล็กประคองร่า
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่สามสิบ ตามหา (NC)

ตอนที่สามสิบ  ตามหา พูดจบหญิงสาวก็ย่อกายลงอ้าอมแท่งเนื้อในมือพลางห่อปากครอบลำหนาเอาไว้แน่น เรียวลิ้นเล็กเรียนรู้ที่จะกระดกวนทักทายปลายหัวหยักก่อนจะไล่เลียรอบท่อนแข็งจนเปียกชื้นอ้า...เพียงนางสัมผัสโดยรอบยังเสียวเพียงนี้ น้องเจียว ข้ายอมถูกเจ้ารังแกทั้งคืน โยวหย่งคังคิดพลางดันแท่งเนื้อให้ลึกเข้าไปอีก แม้ตวนมู่เจียวจะอ้าปากอย่างกว้างที่สุดแต่ความใหญ่ยาวทำให้เข้าลึกจนสุดได้เพียงลำคอด้านใน“ไอ่อ้องอันเอ้าอา”ปากเล็กพยายามพูดบอกทั้งดูดเข้าดูดออกเป็นจังหวะเพื่อคลายความอึดอัดในโพรงอุ่นเมื่อเห็นสามียืนนิ่งเงยหน้ารับการปรนเปรอ ตวนมู่เจียวจึงผงกหัวรัวเร็วใช้ลิ้นดูดดุนความบานใหญ่ เรียกเสียงครางแหบพร่า ซ่านกระเส่าใบหน้าหวานเงยขึ้นมองใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมานของสามีแล้วช่างสมใจนักที่ผ่านมาเขามักลงลิ้นเลียจนนางดิ้นพล่าน วันนี้เป็นโอกาสให้นางเอาคืนบ้างแล้วหญิงสาวรุกไล่เลียดูดท่อนเนื้ออันเต็มไปด้วยเส้นเลือดจนเชิดชี้แข็งแน่นแทบกดไม่ลงบ่งบอกตัณหาอันรุ่มร
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่สามสิบเอ็ด ปลอบโยน (กรุบกริบ)

ตอนที่สามสิบเอ็ด ปลอบโยน รองแม่ทัพเถิงฮวนสั่งการให้ทหารออกตามหาแม่ทัพของตนอย่างขะมักเขม้นโดยมีเสาซิงอีที่ได้ข่าวร้องขอติดตามมาด้วย“ข้าจะว่าง่ายไม่งอแง เชื่อฟังเจ้าทุกอย่าง ให้ข้าตามไปด้วยเถิด”“เชื่อฟังทุกอย่างจริงนะ”“อืม...จริง”รองแม่ทัพตัดสินใจให้แม่ครัวสาวติดตามไป ด้วยรู้ว่าสองสาวรักใคร่ห่วงใยกันดุจพี่น้องการเดินทางในป่าไม่สุขสบายอย่างที่คิด ผ่านไปเพียงสองวันเสาซิงอีก็อ่อนล้าโรยแรงเถิงฮวนใจร้อนรุ่มอยากตามหาแม่ทัพของตนเองให้พบแต่อีกใจก็เป็นห่วงหญิงสาวซึ่งแม้ใจจะยังสู้แต่ร่างกายกลับถดถอย“พวกเราไปพักที่ลำธารด้านนั้นก่อนเถิด”รองแม่ทัพหนุ่มตัดสินใจสั่งให้ทหารกระจายกำลังออกตามหาพลางส่งข่าวทางสัญญาณเป็นระยะ“ข้าขอโทษที่เป็นตัวถ่วง ข้าเพียงห่วงเจียวเจียว ข้า...ฮือๆๆๆ” เสาซิงอีสะอึกสะอื้นด้วยไม่คิดว่าตนเองจะเอาแต่ใจจนเป็นเหตุให้การค้นหาล่าช้า“ช่างเถอะ พวกเราปูพรมค้นหาเช่นนี้ อีกไม่กี่วันคงพบ เ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่สามสิบสอง หวานยิ่ง (NC)

ตอนที่สามสิบสองหวานยิ่ง“พวกเรารีบออกจากป่าก่อนเถิด” แม่ทัพหนุ่มไม่คลายความกังวลจนกระทั่งรองแม่ทัพคู่ใจบอกว่าได้สังหารคนร้ายจนสิ้นซากแล้ว“พวกเขาตายกันหมดเลยหรือ”“ใช่ ก่อนตายยังคงปากดีข้าจึงฟันจนเละไม่เหลือสภาพ” เถิงฮวนยืนยันด้วยยังคงแค้นใจเพียงได้ฟังตวนมู่เจียวก็มีสีหน้าเศร้าสลดชายที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาของนางสิ้นชีพแล้วหรือ แม้จะไม่ผูกพันทั้งยังคับแค้น แต่อย่างไรเขายังได้ชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิด เป็นเจ้าของน้ำเชื้อซึ่งทำให้นางก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาและเป็นญาติเพียงคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ของนาง บัดนี้ นางได้ชื่อว่าตัวคนเดียวอย่างแท้จริงแล้วสินะ โยวหย่งคังตรงเข้าโอบร่างน้อยเป็นเชิงปลอบก่อนจะนั่งลงวางแผนการเดินทางเพื่อกลับเข้าด่านให้ถูกทิศทางเมื่อไม่ต้องกังวลเรื่องโดนไล่ล่า พวกเขาจึงเดินทางอย่างเอ้อระเหย ทั้งแข่งขันกันไล่ล่าสัตว์ป่าเพื่อทำเป็นอาหาร ทั้งแวะพักอาบน้ำชำระล้างร่างกายตามลำ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่สามสิบสาม ดีเหลือเกิน (NC)

ตอนที่สามสิบสาม ดีเหลือเกินเสาซิงอียืนพิงกำแพงถ้ำอันเย็นเฉียบด้วยขาสั่นระริก จุดอ่อนไหวของนางทั้งบนและล่างถูกกระตุกจนร้อนระอุร่างเล็กหอบหายใจถี่ หลับตาพริ้มรับความสุขสบายซึ่งทะลักเข้ามาโดยเฉพาะยามนิ้วมือหนาพากันบดขยี้ยังติ่งเร้นลับกลางกายสาวอื้อ...ดีจัง รู้สึกดีกว่าทำเองมากนักส่วนกลางกายสาวแอ่นเด้งเปิดทางให้เถิงฮวนล้วงควานน้ำหวานใสนำความไหลลื่นชักนำนิ้วมือทั้งหลายช่วยกันคลึงเคล้นสอดใส่ในร่องดอกไม้อันคับแคบเสาซิงอีถูกเล้าโลมมากกว่าทุกคราจึงล่องลอยราวอยู่ในห้วงฝัน ความเสียวซ่านในช่องทางสีหวานกับคำหวานอันชวนให้เคลิ้มไหวเพิ่มความกระสันซ่านจนสาวน้อยไม่เอื้อนเอ่ยคำห้ามปรามเถิงฮวนเร่งนิ้วมือชักพาน้ำใสให้ไหลนองก่อนเสียงกรีดร้องของเสาซิงอีจะดังออกมาพร้อมน้ำที่เจิ่งนองในร่องกลีบแดงหญิงสาวยืนหอบ กำมือแน่นด้วยแรงตอดรัดด้านในยังคงรัวแรง กว่าชายหนุ่มจะดึงนิ้วมือออกพร้อมยัดใส่ปากของตนเอง เสาซิงอีก็ผ่อนคลายลงแล้ว“หวานยิ่ง”สายตาหิวโหยพร้อมลิ้นที่แลบเลียนิ้วม
อ่านเพิ่มเติม

บทส่งท้าย

บทส่งท้ายร่างบางสั่นเกร็ง จิกขา กำไหล่หนาไว้แน่น กรีดร้องดังยาวเพื่อส่งตนเองขึ้นสู่สวรรค์พบความสุขสมเป็นคราแรกเถิงฮวนหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเพื่อทอดเวลาให้หญิงสาวได้เข้าถึงความสุขอันล้นปรี่ จากนั้นร่างกายท่อนล่างซึ่งยังคงฝังอยู่ในร่องกลีบของนางจึงขยับเข้าออกรัวแรงแท่งแข็งใหญ่เข้าจนสุดออกจนสุดทุกครา ตอกกระหน่ำแทงลงไปจนหญิงสาวหัวสั่นหัวคลอนผ่านการจู่โจมไม่นาน รองแม่ทัพหนุ่มย่อมสัมผัสความสุขเกษมอย่างที่ใฝ่หาพร้อมหลั่งน้ำข้นขาวออกมาจนล้นร่องอ้า...ช่องทางของนางช่างคับแน่นนุ่มนวลทำให้เขาประทับใจนัก“ขออีกคราเถิด” เถิงฮวนออดอ้อนพลางจับร่างบางให้หันหลังแล้วลูบไล้ไปทั่วก้นขาวเสาซิงอีแค่ยืนยังแทบไม่อยู่จึงไม่อาจต่อรอง ได้แต่ปล่อยให้แท่งกายสอดใส่เข้ามาอีกคราตามแต่ใจร่างเล็กเพียงโยกไปตามแรงเคลื่อนไหวโดยมีร่างหนาด้านหลังชักนำเถิงฮวนมือหนึ่งโอบเอวคอด มือหนึ่งกอบกุมอกอวบหยุ่นเพื่อคลึงเคล้น แล้วขยับสะโพกโยกท่อนลำเข้าๆออกๆสำรวจไปทั่วร่องดอกไม้งามอ้า...ดีเหลือเกิน เสียวที่สุด
อ่านเพิ่มเติม

ตอนพิเศษ ยังอยากจะก่อศึกรบ

ตอนพิเศษ ยังอยากจะก่อศึกรบ “เจ้าเมืองซุนเรียกประชุมด่วน” รองแม่ทัพเถิงฮวนเดินเข้ามาแจ้งข่าวกับแม่ทัพของตนเอง“มีเรื่องใดหรือ”“หน่วยลาดตระเวนรายงานเข้ามาว่าพบกลุ่มคนต้องสงสัยผ่านด่านเข้ามาเมื่อเช้า แม้จะตรวจตราอย่างเข้มงวดแต่พวกเขามีใบผ่านทางและหนังสือประจำตัวถูกต้องจึงไม่อาจกักตัวไว้ได้”“แล้วพวกเขาน่าสงสัยอย่างไร” โยวหย่งคังเสียงเข้ม“พวกเขาล้วนเป็นชายฉกรรจ์อยู่ในวัยไม่เกิน30 ทยอยเข้ามาเป็นกลุ่ม กลุ่มละ4-5คน เมื่อเข้ามาในเมืองก็เอาแต่ฝังตัวอยู่ตามร้านดื่มกินหรือหอคณิกา ไม่มีทีท่าจะติดต่อกับผู้ใด”“อืม...จัดคนเฝ้าติดตามแล้วหรือยัง”“เรียบร้อย แต่เจ้าเมืองซุนกังวลใจจึงคิดเรียกพวกเราไปปรึกษาหารือ”“อืม เช่นนั้นไปกัน” โยวหย่งคังเดินไปขึ้นม้าขี่ออกไปอย่างสง่าผ่าเผยพร้อมกับรองแม่ทัพคู่ใจฝ่ายทหารและฝ่ายดูแลจัดการเมืองต่างนั่งลงหารืออย่างคร่ำเคร่งด้วยไม่อยากให้เกิดเรื่องร้าย
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12345
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status