All Chapters of ว่างจากศึกรบมาจัดหนักศึกรัก : Chapter 41 - Chapter 49

ตอนพิเศษ ยังอยากจะก่อศึกรบ ตวนมู่เจียวซึ่งแนบหูเข้ากับประตูเอ่ยบอกเสียงเบา“เจรจาหรือ คงต้องการสังหารเสียมากกว่า เจตนาให้ผู้นำทั้งสามมาพร้อมกันเพียงนั้น” เสาซิงอีซึ่งแม้จะเป็นเพียงแม่ครัวแต่ด้วยได้ฟังเรื่องเล่าจากลูกค้าขี้เมามามากจึงพอรู้เท่าทัน“คงไม่ได้ต้องการสังหารแค่พวกเขา หลังจากนั้นพวกเราก็คงไม่เหลือรอดเช่นกัน” ตวนมู่เจียวเสริมขึ้นซุนหลี่ฮว่าได้ฟังแล้วยิ่งหวั่นวิตก ใบหน้าซีดขาวมองสองสาวเดินวนไปวนมาทั้งปีนป่ายหาลู่ทาง“เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่โดนมัดมือมัดเท้าเล่า” บุตรสาวเจ้าเมืองไม่เข้าใจและยังคงหยิ่งยโสไม่ยอมเอ่ยปากร้องขอให้พวกเขาช่วยแก้มัดให้ตนเอง“มัดสิ เพียงแต่พวกเราใช้มีดเล็กตัดออก อีกครู่หากพวกมันเข้ามาก็ต้องแสร้งโดนมัดเช่นเดิม เจ้าอย่าได้กระโตกกระตากไปเล่า” เสาซิงอีชูมีดเล็กที่ฉวยเก็บซ่อนไว้ได้“หน้าต่างของห้องนี้ถูกปิดตาย มีเพียงทางเดียวคือปืนขึ้นด้านบนหลังคาแล้วลอดตัวออกไป” ตวนมู่เจียวซึ่งชอบเล่นซุกซนตั้งแต่เด

ตอนพิเศษสอง พวกข้าอยากก่อเพียงศึกรักเขาดื่มดำรสชาติความหอมหวาน ห่อปากดูดเม้มเม็ดติ่งเสียวแล้วละเลงลิ้นบดคลึงหยอกเย้าจนร่างบางดีดดิ้นเสาซิงอีเสียวซ่านจนแอ่นเนินโหนกขึ้นสูง เดี๋ยวนี้หญิงสาวรู้จักการปรนเปรอด้วยการกดมือให้ปลายลิ้นอุ่นร้อนซอกซอนเข้าไปให้ลึกที่สุด“อ้า...”เสียงแห่งความพึงพอใจเมื่อร่องฉ่ำน้ำถูกเลียหมุนควานด้วยความช่ำชอง ปลายลิ้นหนาซอกซอนสอดส่ายช่องทางสีหวานจนหญิงสาวเสียวสะท้านแอ่นกายจนเต้าทรวงกระเพื่อมไหว ทั้งเนื้อทั้งตัวหายใจหอบแรงร่องกลีบดอกไม้งามเต็มไปด้วยน้ำลายปะปนไปกับน้ำหวานใส ยิ่งถูกเลียละเลงลิ้นน้ำใสยิ่งไหลหลั่งจนเจิ่งนองความเชี่ยวชาญของเถิงฮวนสร้างความหวามไหวไปทั่วช่องท้องจนส่งหญิงสาวให้กรีดร้องไปสู่ฝั่งฝันก่อนหนึ่งคราเมื่อเมียรักสมใจย่อมเป็นเวลาของความแข็งใหญ่ซึ่งนาบรออยู่กลางลำตัวได้ลุกขึ้นผงาดรองแม่ทัพหนุ่มชักความเป็นชายออกมาเตรียมพร้อม สายตามองท่อนกายใหญ่โตอันปูดโปนเต็มไปด้วยเส้นเลือดอย่างภาคภูมิส่วนปลายอันมีน้ำใสเยิ้มพร้อมทะลุทะลวงถูกจั

บทนำเห็นเช่นนั้นโถวหลางจึงลงมือหนักหน่วงขึ้นเพื่อสยบร่างเล็กให้ยอมจำนน“ในเมื่อไม่รู้สำนึก เช่นนั้นข้าจะทำให้สำนึกได้เองว่ายามนี้เจ้ามีค่าแค่เนื้อหนังมังสาที่เอาไว้ใช้ปรนเปรอพวกเราชาวเผ่าถูเจียเท่านั้นในเมื่อไม่ชอบสถานที่ดีดี บนพื้นหินเช่นนี้ก็ดิบเถื่อนดีเช่นกัน มานี่... มาให้ข้าตอกแทงทะลุทะลวงให้สาสมกับที่บิดาของเจ้าสั่งทหารใช้ดาบทะลวงฟันสังหารชาวบ้านหลายครอบครัวจนญาติพี่น้องของข้าสูญสิ้น” เรี่ยวแรงที่กระชากร่างบางลากครูดไปกับพื้นหินบ่งบอกแรงอารมณ์เคียดแค้นที่คุกรุ่นเสื้อผ้าบางส่วนที่ยังเหลือติดกายถูกมือหยาบดึงรั้งกระชากฉีกอย่างเอาแต่ใจท่ามกลางสายตาหื่นกระหายของนักรบหลายคนที่ตามมาทันเพื่อจ้องมองแทนที่จะห้ามปราม พวกเขากลับส่งเสียงยุเร่งความฮึกเหิมทั้งยังมองร่างอรชรบนพื้นหินที่หอบหายใจจนตัวโยนด้วยแววตาหื่นกระหาย“เร็วเข้า หัวหน้า พวกเราอยากลิ้มรสห่านฟ้าสูงศักดิ์ของเผ่าอื่นเต็มทีแล้ว”“แค่ได้เห็นทรวงอกของนาง แท่งกายของข้าก็แข็งตั้งแทบทนรอไม่ไหวแล้ว พวกเจ้าดูสิ ล้นหลามน่ากัดนัก”

ตอนที่สอง ต้องหนีให้รอดโยวหลัวหลันซึ่งกำลังใช้มือสั่นระริกควานหาสิ่งใดก็ได้รอบกายหวังใช้ป้องกันตัว จู่ๆ โดนกระชากแรงจึงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเรียกความสาแก่ใจ“ว้าย!...โอ๊ย!...”“ฮ่า ฮ่า ในเมื่อคิดหนีก็อย่าได้หาว่าข้าไร้ปรานี อยากรู้นักว่าองค์หญิงเผ่าต้าหวังจะมีรสชาติอย่างไร คงมิใช่ว่าถูกทะลุทะลวงมาจนหลวมกว้างแล้วเสแสร้งแกล้งวางท่าให้ต้องเบามือ” มุมปากของโถวหลางยิ้มเย้ยหยัน คว้าข้อมือเล็กพลางกดแขนลงกับพื้นอย่างแรงด้วยต้องการลงโทษที่กล้าคิดหนีหลันหลันในร่างองค์หญิงโดนการจู่โจมอันดุดันไม่ยั้งแรงจนรู้สึกเจ็บแปลบจึงทั้งโกรธทั้งโมโหพยายามดิ้นรนอย่างมีชั้นเชิงในสมองคิดหาทางรอดไม่นะ เธอจะเสียครั้งแรกให้คนอื่นไม่ได้ ต้องเป็นหัวหน้าหรือผู้นำเผ่าเท่านั้นแต่...อีตานี้ก็แรงเยอะเหลือเกิน ดิ้นมากไปก็เจ็บตัวเปล่า ดูสิ กระชากจนเสื้อบาดเป็นแผล แล้วแรงกดยังหนักจนข้อมือแทบแตกปากแดงขบเม้มแน่น หายใจลึกข่มความหวั่นไหว พยายามเค้นสมองระหว่างกวาดมองจนเหลือบเห็นเศษหินซึ่ง

ตอนที่สี่ เหตุใดไม่พานางไปด้วยท่าทางราวพร้อมจะกระโจนใส่ในร่องช่องทางขององค์หญิงต่างเผ่าทำให้มู่หรงเหว่ยต้องใช้น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นเพื่อปรามอีกฝ่ายเอาไว้“ผู้บัญชาการโถวอย่าเพิ่งใจร้อน ถึงอย่างไรนางก็มีศักดิ์เป็นองค์หญิง แม้จะถูกส่งมาเป็นบรรณาการแต่ความหมายย่อมไม่ใช่เพื่อบำเรอกามแก่ผู้ใดหากทำร้ายนางจนบาดเจ็บหรือล้มตาย การศึกระหว่างเผ่าย่อมเจรจาได้ยากยิ่ง” คำพูดที่เน้นชัดเหมือนกำลังขีดเส้นแบ่งฐานะตำแหน่งย่อมกดดันโถวหลางทำให้ออกอาการฮึดฮัดมือขวาของเขาปาดเลือดที่ไหลซิบจากบาดแผลบนหน้าพลางถ่มน้ำลาย“เชอะ ข้าไม่เห็นกลัว เผ่าต้าหวังของนางยามนี้ไร้กำลังรบแล้ว ทั้งผู้ปกครองยังเป็นแค่สตรีกับเด็กน้อย ช่างอ่อนแอยิ่งนัก ข้าเพียงยกทัพไปบุกแค่ไม่กี่วัน รับรองว่าขยี้ให้แหลกดังเช่นมดปลวก ไม่เหลือกระทั่งเศษซากแน่เชอะ...คิดว่าแค่ส่งสตรีนางเดียวมาจะรอดพ้นหรือ?ท่านข่าน ได้โปรดออกคำสั่งให้พวกเราบุกเผ่าต้าหวังเพื่อแก้แค้นด้วยเถิด” ท่าทางกระเหี้ยนกระหือรืออย่างพร้อมจ