หย่าพ่ายรัก のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ดาหลาหัวเราะเยาะตัวเอง นึกหยันที่กล้าหวังว่าพายุจะฟังคำอธิบายจากเธอบ้าง “ลืมไปว่าสำหรับพี่ ผู้หญิงที่ชื่อหลินสุดจะประเสริฐ เอาเถอะค่ะ พี่จะมองพายยังไงก็ช่าง แต่เรื่องลูก พายไม่มีวันยอมเด็ดขาด พายขอสิทธิ์ในการได้ดูแลลูก”“น้ำหน้าอย่างเธอน่ะเหรอจะดูแลลูก เฮอะ!”“พายไม่ได้ร่ำรวย แต่พายจะดูแลลูกให้ดีที่สุด”“ดูแลยังไง?” พายุมองสภาพหญิงสาวตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยถ้อยคำดูแคลน “ให้ลูกคิดว่าแม่ตายไปซะยังจะดีกว่ารู้ว่ามีแม่สารรูปอย่างเธอ”แล้วแม่ของลูกแบบไหนที่พายุต้องการ อ้อ! แบบปรียาดาสินะ “พี่ด่าว่าพายชั่วพายเลว พายยังเข้าใจได้ แต่ทำไมคะ ทำไมต้องทำกับพายกับแพนเตอร์อย่างนี้ด้วย หรือคิดว่าถ้าไม่มีพาย ผู้หญิงที่พี่รักจะกลับมา พี่เลิกฝันเถอะค่ะ ยายคุณหลินไม่ต้องการพี่พอๆ กับที่พี่อยากให้พายไสหัวไปให้ห่างๆ นั่นแหละ พายมันโง่ที่รักพี่ แต่พี่เองก็ไม่ได้ฉลาดไปกว่าพายถึงได้ปล่อยให้ตัวเองจมปลักอยู่กับผู้หญิงอย่างยายหลิน”“พาย! ถ้าไม่รู้อะไรก็อย่าพูด ผู้หญิงไร้สามัญสำนึกอย่างเธอไม่มีสิทธิ์มาด่าว่าพี่โง่” ไม่สิ! เขามันโง่เหมือนอย่างที่ดาหลาพูดน่ะถูกต้องแล้ว “แพนเตอร์ไม่น่ามีแม่อย่างเธอเลยจริงๆ”“พี่จะพู

ริมฝีปากอวบอิ่มพยายามฝืนยิ้มให้ทุกคนที่มองอยู่ “พายโอเค”“คุณพายุก็เหลือเกิน รู้ทั้งรู้ว่าพายบาดเจ็บ ยังจะให้ไปจากที่นี่อีก ใจดำยิ่งกว่าตอตะโก เอางี้ไหมพาย แกไปอยู่บ้านพี่ก่อน หายแล้วค่อยหางาน อย่าไปทำงานที่ไร่ศิราเลย”“นอกจากไร่ศิรา ไม่มีที่ไหนที่เปิดรับสมัครพนักงานแล้วมีที่พักให้แล้วพี่ครีม ถ้าให้พายเช่าห้องอยู่ พายไม่ไหวกับค่าใช้จ่าย” ความจริงดาหลาอยากย้ายกลับกรุงเทพจะได้อยู่ใกล้ลูก แต่เพราะข้อจำกัดเรื่องเงินจึงต้องรีบคว้างานที่พอหาได้เอาไว้ก่อน ระหว่างรองานที่นู่น อย่างน้อยก็ยังมีรายได้เข้ากระเป๋าบ้าง ไม่ใช่เงินเก็บในบัญชีร่อยหรอลงทุกวัน พิพัฒน์กำลังโต ลูกต้องใช้เงิน จริงอยู่ที่พายุร่ำรวย แต่อนาคตใครบอกได้บ้างว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่มี.. เพราะอย่างนั้นเธอจึงต้องเตรียมพร้อมเอาไว้พนักงานลูกจ้างที่รับเงินเดือนจากเจ้านายเหมือนกันทำไมจะไม่เข้าใจดาหลา กนกนุชหันมองนุจรีย์ ผู้จัดการแผนกต้อนรับได้แต่ส่ายหน้า“แกอยู่ของแกมาตั้งหลายเดือนไม่เห็นเป็นไร คุณพายุมาไม่กี่วันไล่แกออกซะงั้น เวรกรรมของแกจริงๆ เลยยายพาย คุณพายุก็ไม่รู้อะไร เป็นตั้งผู้บริหารองค์กรใหญ่แต่ใจแคบ ไม่มีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น

“ไม่ใช่ปัญหาของผม” นอกจากเขา ดาหลาคงใช้ใบหน้าใสซื่อหลอกลวงคนอื่นไปทั่ว เลขาที่รู้หน้ามาตลอดว่าอะไรต้องทำ และสิ่งใด ‘ไม่ควรทำ’ ถึงได้ออกปากในเรื่องที่รู้ว่าถ้าพูดออกมาอาจทำให้ตนเดือดร้อน“คุณพายุครับ แผลที่เท้าน้องพาย..”คำว่า ‘น้องพาย’ ทำให้ผู้ชายนิ่งขรึมเดือดดาลจนไม่อาจเก็บอารมณ์ พายุตวัดสายตามองเลขา ธนกรคงเป็นอีกคนที่หลงเสน่ห์ผู้หญิงมากเล่ห์ร้อยมารยาอย่างดาหลา “ถ้าคุณเป็นห่วงผู้หญิงคนนั้นมาก จะลาออกแล้วไปทำงานกับเธอ ผมก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าไม่อยากตามกันไปก็หุบปากซะ”“ขอโทษครับ” ครั้งแรกกระมังที่ถูกพายุตวาดใส่ตั้งแต่ทำงานกับผู้บริหารหนุ่มมาดาหลาไม่สมควรได้รับความสงสารจากใคร เจ้าหล่อนจอมปลอม หลอกลวง “อย่าพูดถึงเธอให้ผมได้ยินอีก”“ครับ”“เรียกผู้จัดการรีสอร์ตมาพบผมด้วย” เขาคงไม่กลับมาที่นี่สักพัก อย่างมากแค่ส่งธนกรมาตรวจตราความเรียบร้อยว่าทุกอย่างเข้าที่เข้าทางพร้อมให้บริการนักท่องเที่ยวเต็มที่หรือยังปรารถนาความสงบ ทว่าหวาดกลัวความเงียบงัน การอยู่คนเดียวเป็นสิ่งที่พายุไม่อยากพบเจออีก“แม่ครับ ฮึกๆ พาผมไปด้วย” เด็กชายพายุวัยห้าขวบวิ่งตามแม่ ร้องไห้งอแงเพราะกลัวถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว “ให้ผ

“ยังไงแม่ก็จะหาทางไปอยู่ใกล้ลูกให้ได้” พิพัฒน์อยู่กับพายุย่อมมีอนาคตที่สดใสกว่า นั่นเป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ แต่ไม่ได้หมายความว่าแม่อย่างเธอจะไม่พยายามทำอะไรเพื่อลูก“จะเป็นแม่ที่ดีได้ต้องมีเงินเท่านั้นเหรอคะ” “แล้วคนอย่างเธอให้อะไรลูกได้บ้าง อย่าบอกว่าความรัก” ใช่แล้วล่ะ.. แม่อย่างเธอมีความรักให้ลูก แม้จับต้องไม่ได้ มองไม่เห็น แต่มีอยู่จริงแน่นอนเบาะนอนแบบพับสภาพซอมซ่อขนาดสามฟุตคือที่รองแผ่นหลังของพนักงานคนเดียวแห่งไร่ศิรา ศิราที่แปลว่าลำธาร ทว่าน้ำใจคนที่นี่กลับแห้งเหือดเหลือเกิน แม้กระทั่งหมอนใบเดียวยังไม่มีให้ เจ๊เงาะบอกว่าให้เธอใช้กระเป๋าหนุนแทนหมอน หรือถ้าอยากได้หมอนก็ให้ไปซื้อเองในตลาด ห้องพักเป็นสวัสดิการอย่างเดียวของที่นี่ ส่วนที่นอน พนักงานคนก่อนหน้าทิ้งเอาไว้ ไม่ใช่ของเจ้าของไร่“เมื่อไหร่แกจะได้งานที่กรุงเทพสักทีนะพาย” เจ้าของแววตาโศกมองไปรอบห้องที่ไม่มีแม้กระทั่งหน้าต่างแล้วยิ้มขื่น จู่ๆ ดาหลาก็น้ำตาไหลออกมา บางช่วงเวลาของชีวิตถูกลบหายไปจากความทรงจำ อะไรที่อยากจำกลับจำไม่ได้ ต่างกัน เรื่องราวที่ต้องการให้เลือนหายกลับสลักลึกตรึงแน่นในหัวใจ ไม่ว่าพยายามลืมแค่ไหน สุดท้

ทุกการกระทำย่อมมีผลตามมาเสมอ หลังจากมีคนรู้เรื่องว่าเธอมีความสัมพันธ์กับประธานบริษัทซึ่งมีคนรักอยู่แล้ว สายตาแทบทุกคู่ที่มองมาล้วนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง รังเกียจ เหยียดหยันถ้อยคำดูหมิ่น การก่นด่าจากทั้งคนรู้จักและคนที่ไม่รู้จักโถมเข้ามา เธอถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงหน้าไม่อาย และแน่นอนว่าทุกคนที่รู้เรื่องต่างสงสารปรียาดาที่ถูกมองว่าเป็นเหยื่อ“คุณหลินคะ พายขอโทษ” เธอยกมือไหว้คนรักของผู้ชายที่มีความสัมพันธ์ด้วย สำนึกผิดจากใจจริง และจะไม่กระทำผิดซ้ำอีก “พายจะลาออกค่ะ คุณหลินไม่ต้องห่วงนะคะ พายจะไม่ยุ่งกับคุณพายุอีก” ธารน้ำตาไหลหลั่งเป็นทาง ปรียาดาแสร้งแสดงว่าตนเจ็บปวดปานขาดใจ ทั้งที่ข้างในดีใจหนักหนาเพราะอีกไม่นานจะคว้าสิ่งที่ต้องการมาไว้ในมือได้สำเร็จโดยไม่ต้องเสียอะไรไป “พี่จะโทษพายคนเดียวได้ยังไง เรื่องแบบนี้ตบมือข้างเดียวดังที่ไหน” “เรื่องนี้พี่พายุไม่ผิด พายเองที่ผิด พายอยากขอโอกาสให้พี่พายุได้ไหมคะคุณหลิน” เธออ้อนวอนปรียาดาด้วยไม่อยากเป็นต้นเหตุทำให้รักของพายุต้องจบลง เธอไม่อยากให้ชายหนุ่มเสียใจ“พี่ตัดสินใจดีแล้วพาย พี่จะเลิกกับพายุ” รักยาวนานหลายปีของพายุกับปรียาดาจบลง ดาหลาถ