นาเนียร์ทำหน้ามุ่ยทันทีเหมือนโลกถล่ม มาวัชร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ มองภาพนั้นแล้วหลุดหัวเราะเบาๆเขาก้มลงไปอุ้มเด็กหญิงขึ้นมาอย่างคล่องแคล่วกว่าที่ลลินาคิด“งั้นอารุจอุ้มแทนครับ” เขาพูดกับเด็ก นาเนียร์เปลี่ยนจากงอแงเป็นยิ้มทันที แล้วกอดคอเขาแน่นลลินามองแล้วถึงกับนิ่ง “คุณอุ้มเด็กเป็นด้วยเหรอคะ…”มาวัชร์หันมามองเธอด้วยแววตาเหมือนภูมิใจนิดๆ “คอร์สคุณพ่อไงครับ ผมเรียนมาแล้วนะลิล”ลลินาหัวเราะ “ไปคอร์สเดียว…อุ้มได้เลยเหรอคะ”“ต้องได้ครับ” เขาตอบ “อีกไม่กี่วันผมต้องอุ้มลูกผมแล้ว”คำพูดนั้นทำให้ลลินายิ้มแบบคนใจอ่อนแต่ในวินาทีนั้นเอง… เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นจากทีวีหน้าห้องเป็นข่าวย้อนหลังเกี่ยวกับน้ำท่วม ภาพเรือเล็กฝ่ากระแสน้ำ ภาพคนร้องไห้ ภาพไฟฉายกลางความมืด ภาพทีมกู้ภัยที่หายไปช่วงหนึ่งลลินาชะงัก ความรู้สึกเย็นวูบไล่ขึ้นมาที่ต้นคอ ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนคืนที่เธอจับโทรศัพท์แล้วติดต่อเขาไม่ได้หัวใจเต้นแรงและจู่ๆ เธอก็รู้สึก…เจ็บท้อง“อื้อ…” เธอจับท้องตัวเองทันที สีหน้าซีดลงในเสี้ยววินาทีมาวัชร์หันมาทันที “ลิล!”เขารีบวางนาเนียร์ลงให้พยาบาลที่เดินผ่านมาอุ้มต่อ “เจ็บท้อ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
