All Chapters of รักแท้หรือแค่ไม่มีใคร: Chapter 81 - Chapter 90

แต่มันเป็นคืนที่ทั้งคู่กลับมาเข้าใจกัน…จริงๆ อีกครั้งที่หน้าห้องพัก วันวิสาข์แตะแขนแม่พลางกระซิบถาม “หนูว่าคืนนี้เรากลับกันก่อนดีไหมคะแม่” เธอเห็นท่าทางของคนในห้องน่าจะต้องการเวลาส่วนตัว มัทรียิ้มนิดๆ ขณะที่หันมามองลูกสาว “นั่นสิ แม่ว่าปล่อยเขาปรับความเข้าใจกันเองน่าจะดีกว่า เราค่อยมาพรุ่งนี้นะวันใหม่” จากที่จะมาเปลี่ยนกับลูกชายให้มาวัชร์ได้ไปนอนพัก แต่นางคิดว่าการที่เขาได้อยู่กับล‍ลิ‍นาในห้องนี้ อาจจะเป็นการพักผ่อนที่ดีที่สุดในเวลานี้ก็ได้ ให้ความรักเยียวยาความเหนื่อยและความกังวลที่ผ่านมาให้หายไปสองสาวสองวัยผละจากประตูและเดินไปเงียบๆ ตามทางเดินเพื่อกลับบ้านในคืนนี้ คุยกันด้วยความสบายใจที่กลับมาเยือนพวกเขาอีกครั้งรุ่งเช้า มาวัชร์ยังอยู่ข้างเตียงเดิม เขาไม่ได้แตะโทรศัพท์นอกจากรับสายแม่กับพอภัทรสั้นๆ เพื่อจัดการเรื่องจำเป็นและปิดทุกอย่างที่เหลือพยาบาลเข้ามาตรวจ ล‍ลิ‍นายังต้องนอนพักนิ่งๆ หมอสั่งงดเครียด งดเดิน งดทำอะไรหนัก และให้สังเกตอาการตลอดเวลามาวัชร์ฟังทุกคำอย่างตั้งใจ จำทุกคำราวกับมันเป็นบันทึกสำคัญที่สุดในชีวิต หลังพยาบาลออกไป ล‍ลิ‍นามองเขานิ่งๆ

ช่วงบ่ายบรรยากาศในโรงพยาบาลยังคงเป็นปกติ มีแพทย์เจ้าของไข้และพยาบาลเข้ามาตรวจเช็กอาการของล‍ลิ‍นาเป็นรอบๆ ทั้งวัน เธอนอนพักมากขึ้น อาการตึงท้องยังมีบ้างเป็นระยะ แต่หมอบอกว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ต้องเฝ้าระวัง ไม่ได้แย่ลงมาวัชร์ลุกไปคุยงานกับพอภัทรผ่านโทรศัพท์สั้นๆ ไม่เกินห้านาที ก่อนจะกลับมานั่งเฝ้าเหมือนเดิมเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะมีเสียงคุ้นหูดังเข้ามา“ลิล... หนิงมาแล้ว”นีนนาราโผล่หน้ามาก่อนเจ้าตัวจะเดินเข้ามาทั้งตัวในชุดเรียบๆ แต่ยังดูดีตามแบบฉบับของเธอ ข้างๆ กันคือเด็กหญิงตัวเล็กในชุดน่ารักจนน่าหยิก ผมมัดจุกเล็กๆ สองข้าง ดวงตากลมโตมองไปทั่วห้องอย่างสงสัย“น้าลิล” เด็กหญิงเรียก “หนูมาด้วยนะคะ” เด็กหญิงพูดเสียงใสล‍ลิ‍นาหัวเราะเบาๆ ทั้งที่ยังอ่อนแรง “สวัสดีค่ะนาเนียร์คนสวยของน้าลิล”นีนนารายิ้มออกเมื่อเห็นว่าล‍ลิ‍นายังดูไม่แย่มาก เธอเดินเข้ามาใกล้เตียงแล้วก้มตัวลงถามล‍ลิ‍นา“แล้วอาการเป็นยังไงบ้างลิล หนิงตกใจหมดเลยตอนรู้จากพี่วันใหม่ว่าลิลมาแอดมิต”“ท้องแข็งน่ะเลยตกใจ หมอบอกว่าเครียดมากไปแต่ตอนนี้ลิลดีขึ้นแล้วหนิง” ล‍ลิ‍นาตอบตามตรง ก่อนจะเหลือบไปมองเด็กน้อย“วันนี้

“จะมาบอกว่านายต้องเซ็นเอกสารย้อนหลังให้เบสท์ฟาร์มาด้วย เรื่องเวชภัณฑ์ที่ส่งไปหาดใหญ่ กำลังให้คนทำหนังสือแยกออกเป็นชุดของแจกกับของที่ขายให้ในราคาพิเศษ” เพราะว่ามาวัชร์เป็นคนดีลข้อเสนอนี้กับเขาและเป็นคนรับของหน้างานตัวจริงจึงจำเป็นต้องมาตามเอกสารกันย้อนหลัง“อ้อ ได้เลยพี่ให้เลขาส่งมาได้เลย แล้วที่ว่ามาธุระที่นี่ มีอะไรสำคัญจนพี่ต้องมาเองเหรอ” มาวัชร์ถามเรื่องที่สงสัย รพ.โชติภิวรรธมีการติดต่อเชิงธุรกิจกับเบสท์ฟาร์มาอยู่แล้ว เพราะธามเป็นเจ้าของสินค้ายาและเวชภัณฑ์สำคัญหลายรายการแต่ปกติเขาไม่เคยมาด้วยตัวเอง“มาคุยเรื่อง MOU ความร่วมมือที่ต่อยอดจากเหตุการณ์น้ำท่วมนั่นล่ะ” ธามตอบด้วยท่าทางสบายๆ “พวกอาหาร MRE กับพวกอุปกรณ์กู้ชีพรุ่นใหม่ๆ” ล‍ลิ‍นาที่นั่งพิงหมอนอยู่บนเตียงเงียบไปเล็กน้อย เธอไม่เคยอยู่ในวงสนทนาธุรกิจของคนระดับนี้มาก่อนจริงๆ ที่ผ่านมาเธอเป็นคนหลังบ้าน เป็นคนที่ทำงานในฐานะเลขาและคนสนิทของผู้บริหาร ไม่ใช่คนที่ต้องออกความเห็นในระดับนโยบายองค์กรแต่พอเธอได้ฟังคำว่า MOU ความรู้สึกอย่างหนึ่งก็แล่นผ่านเข้ามา มันเหมือนเห็นโลกของมาวัชร์ชัดขึ้นกว่าเดิม โลกที่เขาแบกไว้โลกที่เข

“ลิลคงบอกอะไรมากไม่ได้ค่ะ ถ้าเรื่องส่วนตัวของหนิงยังไงลิลก็ต้องถามเธอก่อนว่าสะดวกให้คุณหมอทราบไหม” เธอพูดตรงไปตรงมา “แต่รวมๆ ลิลบอกได้ว่าปกติหนิงอยู่กับนาเนียร์สองคนค่ะ”ณรัฐหน้าเผือดลง ล‍ลิ‍นาพูดต่อ “ตอนลิลแพ้ท้องหนักๆ เขาก็เข้ามาช่วยหลายอย่าง ช่วยพาไปโรงพยาบาล ช่วยเตรียมของกินให้ บางทีก็ทำอาหารแล้วแบ่งกันหรือมากินด้วยกันค่ะ”ล‍ลิ‍นาเล่าต่ออย่างเรียบๆ เหมือนแค่เล่าชีวิตประจำวัน แต่ทุกคำมันคือเข็มทิ่มเข้าไปในใจของอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ“เราเริ่มสนิทกันเพราะตอนนั้นลิลท้องแล้วลาออก มีเวลาอยู่บ้านมากขึ้น ก็เจอกันบ่อยค่ะ บางทีก็ไปเที่ยวด้วยกันบ้างแต่ส่วนมากก็อยู่แถวบ้านนี่แหละค่ะ”ณรัฐพยักหน้าช้าๆ“แล้ว…” เขาพูดเหมือนจะถามต่อ แต่หยุดเอง เหมือนกลัวคำตอบล‍ลิ‍นามองเขานิ่งๆ ก่อนจะพูดต่อในสิ่งที่เขาน่าจะอยากรู้ที่สุด “ลิลไม่เคยเห็นหนิงมีเพื่อนคนอื่นๆ หรือญาติมาหาค่ะ”เธอพูดเบามาก “ถ้าจะมีก็มีพี่เลี้ยงที่เขาจ้างมาดูน้องนาเนียร์เวลาหนิงไปทำงาน”อากาศในห้องเหมือนอยู่ในเดดแอร์ หมอณรัฐกำมือแน่นส่วนมาวัชร์เห็นทุกอย่างแต่ไม่ได้พูดแทรก เขารู้ว่าความเจ็บของผู้ชายคนนี้…เป็นคนละแบบกับของเขา และเขา

คืนนั้นพวกเขากินข้าวด้วยกันที่โต๊ะเล็กๆ ในครัว ในบ้านที่เงียบสงบ ซึ่งที่นี่จะไม่มีแม่บ้านประจำในตอนกลางคืนเพื่อความเป็นส่วนตัวของเจ้านายมีแค่พ่อบ้านคนหนึ่งตักข้าวให้ภรรยา กับผู้หญิงคนหนึ่งที่เริ่มกินได้มากขึ้นเพราะรู้สึกปลอดภัยมาวัชร์มองล‍ลิ‍นาเงียบๆ ก่อนจะพูดขึ้น “ลิล…”“คะ” เธอเลิกคิ้ว“ตั้งชื่อให้ลูกหรือยังครับ”ล‍ลิ‍นายิ้มทันที เหมือนรอให้เขาถามคำถามนี้มานานมากแล้ว “ชื่อลีล่าไงคะ ชื่อเล่น”มาวัชร์ทวนเบาๆ “ชื่อเล่น... แล้วชื่อจริงล่ะครับ”ล‍ลิ‍นามองเขาแล้วพูดอย่างจริงจังขึ้น “ส่วนชื่อจริง… ลิลอยากให้คุณเป็นคนตั้งค่ะ”มาวัชร์นิ่งไปเหมือนประโยคนั้นไม่ได้เป็นแค่การทำหน้าที่พ่อ แต่เป็น “สิทธิ์” ที่เธอเพิ่งมอบให้เขาอีกครั้ง หลังจากที่เขาเกือบทำมันหลุดมือไปแล้ว“จริงนะ” เขาถามเสียงแผ่วล‍ลิ‍นาพยักหน้า “ค่ะ”“ถ้าผมตั้งแปลกๆ ลิลจะไม่ว่าใช่ไหม” คำถามนั้นทำให้เธอกะพริบตา จากที่ไม่คิดอะไรตอนนี้กำลังจะคิด“ถ้าแปลกมาก… ลิลจะคัดค้านค่ะ” เธอตอบและหวังว่าคำว่าแปลกของเขา คงไม่แปลกจนเกินไปมาวัชร์หัวเราะเบาๆ “ตกลงครับ งั้นเดี๋ยวผมขอเวลาคิดสักสองวัน” เขามองหน้าเธอ แล้วพูดต่อ “ขอบคุ