Alle Kapitel von ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง: Kapitel 41 – Kapitel 50

"หึ...ช่างไม่เจียมตัวเสียจริง เจ้ายังกล้ามาเอ่ยเรียกข้ากับท่านพ่ออย่างสนิทเช่นนี้อยู่อีกรึ" เหอซือจิ้นเอ่ยตอบกลับเหอฟ่านชิงด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูถูกอย่างไม่ปิดบัง"อาจิ้นลูกพ่อ เจ้าอย่าลดตัวลงไปพูดคุยกับพวกกาฝากที่ถูกขับออกจากสกุลของเราอีกเลย มันจะเป็นเสนียดเสียเปล่า ๆ "ส่วนเหอซือไฉเองก็เอ่ยคำพูดที่ทำให้คนฟังอย่างเหอฟ่านชิงถึงกับอยากจะถอดรองเท้าฟาดเข้าไปที่ปากของสองพ่อลูกนี้ให้รู้แล้วรู้รอดไปเสีย"จริงด้วยขอรับท่านพ่อ ดีจริง ๆ ที่บ้านของเราจะไม่ต้องมีพวกตัวภาระพวกนี้มาคอยเกาะแกะเป็นปลิงเหมือนแต่ก่อน"เหอซือจิ้นยังคงพูดจาดูถูกครอบครัวของเด็กสาวตรงหน้าราวกับว่าผู้ที่กำลังพูดถึงอยู่นั้นไม่ใช่อาแท้ ๆ ของตนเองเหอฟ่านชิงที่อดทนต่อคำพูดดูถูกเหยียดหยามครอบครัวของตนเองจนต้องจิกเล็บลงไปที่ฝ่ามือเพื่อเตือนสติว่าอย่าทำอะไรวู่วาม ไว้ค่อยคิดหาทางเอาคืนสองพ่อลูกนี้วันหลัง"ข้าเพิ่งจะได้เปิดหูเปิดตาก็วันนี้นี่เอง ว่าผู้ที่ได้รับการอบรมสั่งสอนจากเหล่าอาจารย์ที่สถานศึกษาสูงส่ง แต่กลับชอบพูดจาราวกับสตรีชาวบ้านร้างตลาดเสียอย่างนั้น"แต่แล้วจู่ ๆ เสียงของคนข้างกายนางก็ดังขึ้นพร้อมทั้งจ้องมองไปยังสองพ

หลังจากทีเหอหานตงได้มาอาศัยอยู่กับครอบครัวของบุตรชายคนเล็กได้สองวัน ในที่สุดพายุหิมะก็ตกลงมาอย่างหนัก สร้างความเสียหายให้กับพืชสวน ไร่นาเป็นวงกว้าง อีกทั้งหิมะยังคงตกหนักติดต่อกันเป็นเวลากว่าสองเดือน กว่าที่พายุหิมะที่ตกลงมาอย่างหนักนั้นจะหยุดลง แต่ก็ยังคงหลงเหลือพวกเกล็ดหิมะที่ทับถมกันเป็นชั้นหนามากยังคงไม่สามารถเดินทางหรือสัญจรไปมาได้ แต่สำหรับชาวบ้านหมู่บ้านเป่าหนิงแล้วนั้นกลับยังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสบายดี ด้วยพวกเขาทุกหลังคาเรือนนั้นได้เตรียมพร้อมสำหรับการรับมือเกี่ยวกับพายุหิมะในครั้งนี้มาก่อนแล้วแต่ก็ยังคงมีอยู่อีกหนึ่งครอบครัวที่กว่าจะผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปได้ก็เกือบจะต้องอดตายด้วยไม่ได้สนใจคำเตือนที่ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวที่เอ่ยเตือนอย่าคนสกุลเหอบ้านใหญ่ที่ในตอนนี้ต่างก็มีสภาพที่ดูย่ำแย่เป็นอย่างมากผิดกับเหอหานตงที่ได้ไปอาศัยอยู่กับเหอฟ่านชิง ชายชรานั้นนอกจากจะไม่ค่อยรู้สึกเหน็บหนาวจากสภาพอากาศที่เลวร้ายเหมือนอย่างทุกปีแล้วนั้น เขากลับยังรู้สึกว่าร่างกายของตนเองนั้นดูจะอบอุ่นและแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมเป็นอย่างมาก เป็นเพราะหลานสาวคนเล็กที่ทั้งทำอาหารและชงน้ำชาสมุนไพรให้เขาได้ดื่ม

"คะ..คุณหนูเซี่ยหวั่นเอ๋อร์!"เหอฟ่านชิงกับหยางหลิงเอ่ยเรียกชื่อของเจ้าของประโยคคำถามเมื่อสักครู่นี้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะเอาความเรื่องที่นางทั้งสองได้เอ่ยถึงอีกฝ่ายลับหลัง"อ้อ..ขอโทษพวกเจ้าทั้งสองด้วย ข้าไม่ได้มีเจตนาจะทำให้เจ้าทั้งสองตกใจเช่นนี้"เซี่ยหวั่นเอ๋อร์เอ่ยบอกกับหญิงสาวที่แต่งตัวอย่างเช่นชาวบ้านธรรมดาด้วยน้ำเสียงหวานใส"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ว่าแต่เมื่อครู่นี้คุณหนูเซี่ยเอ่ยกับพวกข้าว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ"เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบกลับหลังจากที่กลับมาเป็นปกติได้แล้ว"ข้าถามพวกเจ้าว่าสบู่ที่เจ้าพูดมาเมื่อครู่นี้ยังมีอยู่อีกหรือไม่ แล้วมันจะสามารถรักษาใบหน้าของข้าให้หายได้จริง ๆ นะหรือ"เซี่ยหวั่นเอ๋อร์เอ่ยบอกกับหญิงสาวตรงหน้าพร้อมทั้งสำรวจอีกฝ่าย ตั้งแต่หญิงสาวคนแรกที่เป็นผู้เอ่ยสนทนากับตนเองในตอนนี้นั้น เป็นหญิงสาวรูปร่างผอมบาง สูงพอ ๆ กับนาง ส่วนใบหน้านั้นดูแล้วถือว่างดงามไม่น้อย แต่ที่นางสนใจมากที่สุดคงจะเป็นผิวของนางที่ดูจะขาวใส เนียนละเอียดเป็นอย่างมาก นั่นก็คงจะเป็นเพราะสบู่ที่พวกนางเอ่ยถึงอย่างแน่นอนส่วนหญิงสาวอีกนางก็ไม่ต่างจากคนแรก เพียงแค่อีกฝ่ายกลับมีใบหน

"โห ชิงชิงเจ้าทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตายิ่งนัก"หยางหลิงเอ่ยขึ้นหลังจากที่หลานสาวท่านเจ้าเมืองจากไปแล้วด้วยความชื่นชมในตัวของหญิงสาวข้างกายเป็นอย่างมาก"หลิงหลิงเจ้ายังอ่อนหัดนัก ฮ่า ฮ่า"เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับสหายอย่างหยอกล้อ ก่อนที่นางจะส่งเสียงหัวเราะชอบใจออกมาอย่างมีความสุข"ชิงชิง เจ้ามันร้ายกาจ!"หยางหลิงเอ่ยต่อว่าสหายของตนอย่างไม่จริงจังนัก ด้วยพวกนางในตอนนี้มีความสนิทสนมกันยิ่งกว่าแต่ก่อนมากนัก อีกทั้งหญิงสาวตรงหน้ายังเป็นถึงว่าที่พี่สะใภ้ในอนาคตของนางอีก นางจึงคิดว่าช่างเป็นโชคดีของพี่ชายนางยิ่งที่ได้หญิงสาวตรงหน้าเป็นคู่หมั้นเช่นนี้"เอ้าละ ๆ พวกเรารีบไปซื้อข้าวของกันเถิด เดี๋ยววันนี้ข้าจะพาเจ้าไปเลี้ยงข้าวดีหรือไม่"เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับสหายของตนเองหลังจากที่ได้ทำการหยอกล้อกันพอประมาณแล้ว เพราะนางยังมีของจำเป็นที่ต้องไปเดินซื้ออยู่อีกไม่น้อย ซึ่งร้านต่อไปที่เหอฟ่านชิงจะไปก็คือร้านขายพวกต้นไม้ นางต้องการไปตามหาต้นว่านหางจระเข้เพื่อนำมาเป็นส่วนผสมในการทำสบู่สูตรใหม่ของตนเอง"ได้ ๆ ว่าที่พี่สะใภ้ข้าตามใจเจ้าอยู่แล้ว"หยางหลิงเอ่ยตอบหญิงสาวข้างกาย อีกทั้งยังจงใจเอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยส

ใบหน้าของเหอฟ่านชิงถึงกับเห่อร้อนขึ้นมาหลังจากที่ตีความหมายในคำพูดของชายหนุ่มได้แล้ว ภายในใจของนางเกิดความรู้สึกหวั่นไหวทุกครั้งที่อีกฝ่ายแสดงออกถึงความรู้สึกที่มีให้กับตนเอง อาจจะเพราะในยุคนี้การจีบกันของชายหนุ่มหญิงสาวจะดูเรียบง่าย ไม่ได้หวือหวาหรือว่าโรแมนติกเหมือนกับโลกก่อน แต่นางกลับชอบที่จะถูกอีกฝ่ายเกี้ยวพาแบบนี้มากกว่า เพราะมันแสดงให้เห็นถึงความจริงใจ เชื่อมั่น และน่าชื่นชมจึงไม่แปลกที่นางจะรู้สึกหวั่นไหวกับการกระทำที่ตรงไปตรงมาของบุรุษตรงหน้าของนางในตอนนี้"อะ..เอ่อ..เช่นนั้นพี่หยางฉีก็รอข้าสักครู่ก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะเข้าไปเขียนหนังสือสัญญาซื้อขายและเข้าไปนำสบู่ตามจำนวนที่ท่านต้องการออกมาให้"เหอฟ่านชิงรู้สึกว่าใบหน้าของตนเองนั้นร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะไหม้จึงได้รีบเอ่ยขอตัวเข้าไปจัดการกับความรู้สึกของตนเองให้กลับมาเป็นปกติดีเสียก่อนนางจึงได้เอ่ยข้ออ้างในการปลีกตัวออกไปจากสถานการณ์ตรงหน้าในทันทีพร้อมกับรีบพาร่างของตนเองหายเข้าไปด้านในตัวบ้านก่อนจะตรงไปยังห้องนอนด้วยความเร็วดุจแสงจนชายหนุ่มนั้นเอ่ยรั้งเอาไว้ไม่ทัน หยางฉีทำได้เพียงเอ่ยพึมพำกับตนเองเบา ๆ อย่างมีความสุข"ช่างน่าร