Alle Kapitel von ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง: Kapitel 31 – Kapitel 40

"เช่นนั้นก็เอาตามที่เจ้าว่ามาก็แล้วกัน พ่อเชื่อว่าเจ้าคงจะคิดไตร่ตรองมาอย่างดีที่สุดแล้ว"เหอหลวนซานเองก็รู้สึกเห็นด้วยกับความคิดของบุตรสาว ด้วยเขาเองก็เป็นห่วงในเรื่องนี้เช่นเดียวกัน ดังนั้นเมื่อบุตรสาวของเขาสามารถหาทางออกสำหรับปัญหาในเรื่องนี้ได้เขาจึงได้เอ่ยสนับสนุนในทันที"เจ้าค่ะท่านพ่อ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ข้าจะพาพี่ใหญ่กับพี่รองไปช่วยกันจับปลาเพื่อมาทำเป็นปลาตากแห้งเอาไว้สำหรับเป็นอาหารสำหรับหน้าหนาวนี้นะเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับบิดาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอย่างมีความสุข"ได้ เจ้าไปเถิด" จบคำของบิดาเหอฟ่านชิงก็ได้เดินไปหาพี่ชายทั้งสองของตนเองที่ในตอนนี้กำลังช่วยมารดาแยกนุ่นที่แกะเปลือกเสร็จเรียบร้อยใส่ลงกระสอบอยู่หลังกระท่อม"พี่ใหญ่ พี่รอง พวกเราไปจับปลามาทำอาหารแห้งกันเถิด ข้าต้องการทำปลาตากแห้งเอาไว้สำหรับเป็นอาหารในช่วงฤดูหนาวเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงหลังจากที่เดินมาถึงด้านหลังของพี่ชายทั้งสอง นางก็ได้เอ่ยบอกกับชายหนุ่มทั้งสองในทันที"ได้ ๆ เจ้ารอพวกพี่สักครู่นะ"เป็นเหอชงหยวนที่เอ่ยตอบกลับน้องสาวของเขา จากนั้นชายหนุ่มทั้งสองก็เร่งมือทำงานจนในที่สุดนุ่นก็ถูกเก็บจนเสร็จเรียบร้อยในเ

"พวกเราลองตามเขาไปดูหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ" ไม่รู้ว่าเพราะเหตุในเหอฟ่านชิงจึงได้รู้สึกราวกับว่าถ้านางไม่ตามชายหนุ่มเมื่อครู่ไปจะพลาดสิ่งสำคัญไปอย่างนั้น เพราะฉะนั้นเด็กสาวจึงได้เอ่ยถามพี่ชายทั้งสองของตนเอง"จะตามไปทำไมกัน เขาต่างหากที่ผิดหาใช่พวกเรานะน้องเล็ก" แต่เหอชงอี้ที่รู้สึกเจ็บบาดแผลที่เขาบวกกับไม่ค่อยจะพอใจที่อีกฝ่ายเกือบทำให้น้องสาวของตนได้รับบาดเจ็บจึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยินดี"แต่พี่รองเจ้าคะ ข้ามีความรู้สึกว่าถ้าไม่ตามเขาไปข้าอาจจะพลาดบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญกับพวกเราก็ได้นะเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงที่เห็นท่าทางไม่ยินยอมของพี่ชายคนรองก็จำเป็นจะต้องเอ่ยบอกกับชายหนุ่มอย่างตรงไปตรงมาในที่สุด"เจ้าเพียงแค่คิดมากไปกระมังน้องเล็ก" แต่เหอชงอี้ก็ยังคงเอ่ยกับเด็กสาวอย่างไม่ยินยอม"เช่นนั้นท่านพี่ทั้งสองก็รอข้าที่นี่ก่อน เดี๋ยวข้าจะตามไปดูเขาก่อนดีหรือไม่" เมื่อเห็นว่าพี่ชายของตนไม่ยินดีที่จะไปกับตนเองเหอฟ่านชิงจึงได้เสนอทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้แทน"จะได้อย่างไรกัน เจ้ารองถ้าเจ้าไม่อยากไปก็ไปรอพวกเราที่หน้าประตูเมืองก่อน ส่วนข้าจะไปกับชิงเอ๋อร์เอง" แต่มีหรือที่เหอชงหยวนจะกล้าปล่อยให้น้องสาวของเข

หลังจากที่การทำสบู่ของเหอฟ่านชิงประสบความสำเร็จนั้น นางก็เริ่มทำสบู่อีกหลายสูตรไม่ว่าจะเป็นสบู่ใบบัวบก ขมิ้นชัน และผงทานาคาออกมาไว้ให้กับครอบครัวของนางได้ใช้กันในชีวิตประจำวัน เพราะในยุคที่นางอยู่นี้ยังไม่มีใครที่สามารถทำสบู่สมุนไพรเช่นนี้ออกมาได้เลยนางยังจำได้ดีว่าในวันที่เด็กสาวนำสบู่ก้อนเหล่านี้ไปให้กับพ่อ แม่ พี่ชายของนางได้ดูและสอนวิธีการใช้ให้กับพวกเขานั้น ทำให้ทุกคนตื่นเต้นและสนใจในสิ่งที่เรียกว่าสบู่เป็นอย่างมาก จนในตอนนี้ครอบครัวเหอบ้านเล็กนั้นต่างก็ติดนิสัยอาบน้ำจะต้องใช้สบู่ที่เหอฟ่านชิงทำขึ้นมาขัดตัวอยู่ทุกวันเป็นประจำไม่เคยขาดจนในตอนนี้ก็ผ่านมาแล้วเกือบสองอาทิตย์ ทำให้ผลลัพธ์จากสบู่สมุนไพรของเด็กสาวเริ่มแสดงออกมา นั่นก็เพราะว่าทั้งใบหน้า ผิวกายที่ดำคล้ำของนางและมารดาในตอนนี้กลับดูกระจ่างใสขึ้นแถมยังรู้สึกว่าผิวนั้นมีความนุ่มละเอียดขึ้นจากเดิมมาก ด้วยสบู่สูตรขมิ้นของนางนั่นเองส่วนบุรุษทั้งสามคนที่ใช้สบู่สูตรผสมผงทานาคาก็ทำให้ผิวกายและผิวหน้าที่ดูหยาบกร้านนั้นรู้สึกคล้ายว่ามันจะลดลง ผิวดูดีขึ้น กระจ่างใสไม่มีตุ่มสิวที่ชอบขึ้นตามใบหน้าและแผ่นหลังของพวกเขาแล้ว แถมกลิ่นตัวย

"ท่านพ่อ....""ท่านปู่....""ตาเฒ่า..."เสียงร้องเรียกชายชราดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำเอาคนทั้งหมดรู้สึกตกใจและแปลกใจไม่ได้ เพราะด้านหลังของชายชรานั้นได้มีพวกชาวบ้านบางส่วนที่เห็นว่านางจางกับนางจูซือเร่งรีบเดินมายังท้ายหมู่บ้านที่เป็นที่อยู่ของบ้านสกุลเหอบ้านเล็กดังนั้นพวกชาวบ้านจึงคิดว่าน่าจะมีเรื่องสนุกให้ได้ชมกันจึงได้เร่งติดตามพวกของนางจางมา และบังเอิญพบเข้ากับเหอหานตงที่กำลังเร่งฝีเท้าเดินทางมายังบ้านท้ายหมู่บ้านแห่งนี้พอดี จนได้ยินคำพูดทุกประโยคของนางจางและลูกสะใภ้คนโตที่เอ่ยออกมาเมื่อครู่นี้ทั้งหมดรวมไปถึงบ้านของเหอหลวนซานที่กำลังถูกผู้เป็นมารดานั้นมาทวงถามหาความกตัญญูทั้ง ๆ ที่ตนเองก็ไม่เคยจะสนใจไยดีในครอบครัวของเขามาก่อน ช่างหน้าด้านเกินไปแล้ว นี่คือความคิดของพวกชาวบ้านที่ได้พบเห็นเหตุการณ์ในวันนี้"ตาเฒ่า ท่านมาได้ยังไงกัน"นางจางที่ได้สติกลับคืนมารีบเอ่ยถามผู้เป็นสามีด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะสู่ดีนัก"ข้ามาได้ยังไงคงไม่สำคัญเท่ากับว่าพวกเจ้ามาทำอะไรกันที่นี่มากกว่ากระมัง"เหอหานตงไม่ได้สนใจในคำถามของอีกฝ่าย แต่เขากลับเลือกที่จะเอ่ยถามภรรยาของตนกลับแทนคำตอบ"ข้าก็มาดูหน้าเจ้า

หลังจากที่เหอฟ่านชิงและครอบครัวได้ทำการย้ายไปอยู่ยังบ้านหลังใหม่แล้วนั้น นางและหยางหลิงก็ได้ไปมาหากันอยู่แทบจะทุกวัน อีกทั้งเหอฟ่านชิงเองก็ยังแบ่งสบู่และแชมพูที่ตนเองทำขึ้นมานั้นให้กัยสหายของตนได้นำไปให้ครอบครัวของหยางหลิงได้ใช้อีกด้วยซึ่งในตอนนี้เวลาก็ผ่านมาแล้วเกือบห้าวันหลังจากที่ฤดูหนาวได้มาเยือนยังหมู่บ้านเป่าหนิง เพียงแต่ก็ยังไม่ได้ถึงขั้นที่ว่าอากาศจะหนาวเหน็บจนไม่สามารถเดินทางไปไหนมาไหนได้ เพื่อคร่าเวลาเหอฟ่านชิงจึงได้หาสิ่งที่นางจะต้องได้ใช้เป็นภาชนะสำหรับการทำสบู่ดังนั้นเด็กสาวจึงได้ร่างแบบแม่พิมพ์ที่คิดว่าต้องการจะให้รูปลักษณ์ของก้อนสบู่ออกมาอย่างที่ต้องการและลายแรกที่นางต้องการจะทำก็คือลวดลายดอกเหมยกุ้ย กับลวดวายดอกโบตั๋นด้วยเหตุนี้เหอฟ่านชิงจึงได้เดินจากบ้านของตนเองมายังบ้านของท่านลุงหยาง เพื่อจะได้มาสอบถามและสั่งทำบล็อกสำหรับเป็นแม่แบบของก้อนสบู่ของตนเองเพียงแต่ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยเรียกคนภายในบ้านประตูบ้านที่ปิดสนิทก็เปิดกว้างออกมา ก่อนที่ร่างหนาจะเดินออกมาจากหลังประตู เพียงแต่นั่นกลับทำให้เหอฟ่านชิงถึงกับยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหลังจากที่เห็นเพียงเสี้ยวใบหน้าของชายห