All Chapters of ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันรุ่งขึ้นครอบครัวเหอก็ยังคงใช้ชีวิตกันเหมือนอย่างเคยเพราะหลังจากที่แยกบ้านออกมาจากบ้านใหญ่พวกเขาก็ยังไม่ได้ทำสิ่งใดเป็นเรื่องเป็นราวเลย เพราะฉะนั้นวันนี้หลังจากที่ทุกคนทานข้าวเช้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเหอฟ่านชิงจึงได้เอ่ยชวนพี่ชายทั้งสองไปที่ลำธารหลังบ้านตามเดิมเพื่อจับปลาไปขายในตัวเมืองซึ่งพวกของเหอฟ่านชิงก็ได้ปลามาเพิ่มอีกเกือบสิบตัว พอรวมกับปลาของเมื่อวานก็ได้ราว ๆ ยี่สิบกว่าตัว เมื่อมองดูพระอาทิตย์ก็เห็นว่าล่วงเลยเข้าปลายยามเฉิน (07.00-08.59 น.) สามพี่น้องสกุลเหอก็ได้กลับมาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดที่แห้งจากนั้นก็พากันออกเดินทางเข้าไปยังตัวเมืองในทันทีด้วยเด็กสาวต้องการที่จะประหยัดค่าเดินทางนางจึงได้เลือกใช้วิธีเดินเท้าแทนที่จะนั่งเกวียน อีกทั้งไม่ได้มีเพียงแค่พวกเขาที่เดินทางเข้าเมือง มีทั้งชาวบ้านใกล้เคียงหรือชาวบ้านหมู่บ้านเป่าหนิง บางครอบครัวก็เลือกใช้การเดินทางด้วยเท้าเข้าไปแทนการนั่งเกวียน สามพี่น้องสกุลเหอเองก็เป็นอีกกลุ่มหนึ่งในเหล่าชาวบ้านที่เดินทางเข้าเมือง เพียงแต่จะแปลกหน่อยก็เพราะที่ด้านหลังของชายหนุ่มทั้งสองนั้นที่ตะกร้าคนละใบที่ไม่รู้ว่าด้านในนั้นใส่อะไรเอาไ

ช่วงปลายยามอู่ (11.00-12.59 น.) ในที่สุดสามพี่น้องสกุลเหอก็พากันกลับมาถึงบ้านของพวกเขา เหอฟ่านชิงจึงได้เอ่ยถามบิดาและมารดาของตนที่ในวันนี้นางได้ให้พวกท่านช่วยกันตีนุ่นเพื่อใช้สำหรับทำผ้านวมและฟูกนอนรอระหว่างที่พวกเขาสามพี่น้องไปขายปลาในตัวเมือง"ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านทานมื้อเที่ยงกันหรือยังเจ้าคะ?""ยังเลยลูก พ่อเจ้าบอกจะรอพวกเจ้าก่อนค่อยทานพร้อมกันน่ะ" นางมี่ซือเป็นผู้เอ่ยตอบคำถามของบุตรสาวพร้อมทั้งรอยยิ้มบางเบาที่ประดับบนใบหน้าสวย"เช่นนั้นเดี๋ยวข้าจะรีบไปทำมื้อเที่ยงให้ทุกคนทานกันนะเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงรีบเอ่ยบอกทั้งสี่คนก่อนที่นางจะเดินตรงไปยังครัวแล้วจัดการทำมื้อเที่ยงอย่างง่ายพียงอย่างสองอย่างจากนั้นคนบ้านเหอก็ได้ร่วมกันทานมื้อเที่ยงอย่างพร้อมเพรียงกัน อาจจะด้วยเครื่องปรุงหลาย ๆ อย่างยังไม่ครบทำให้อาหารที่เหอฟ่านชิงทำนั้นยังคงมีรสชาติธรรมดา ๆ ไม่ได้อร่อยมากมายจึงยังไม่ได้สร้างความแปลกใจให้กับทุกคนหลังจากที่ทานมื้อเที่ยงกันเสร็จเรียบร้อยเหอฟ่านชิงก็บอกให้พี่ชายทั้งสองไปยังป่าไผ่เพื่อเริ่มตัดไม้ตามขนาดที่นางได้สั่งเอาไว้ เพื่อจะนำมาสร้างบ้านในวันต่อ ๆ ไป ส่วนเหอฟ่านชิงเองก็ได้เดิน

"อ่ะ....ขออภัยเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงที่ถูกชนจนร่างผอมบางเซถอยหลังไปสองก้าวถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจอีกทั้งยังไม่ลืมที่จะเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายตามความเคยชิน"ชิงชิงเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ท่านพี่ท่านเดินชนเพื่อนของข้าแล้วเจ้าค่ะ" หยางหลิงที่ได้ยินเสียงร้องของเหอฟ่านชิงจึงได้หันหลังกลับมาดูก่อนจะพบว่าเพื่อนสาวของตนนั้นได้เดินชนเข้ากับพี่ชายของนางจากมุมเลี้ยวตรงทางแยกของบ้านพอดี ด้วยความเป็นห่วงหยางหลิงรีบเข้าไปดูเพื่อนขอตนเองพร้อมกับเอ่ยถามอีกฝ่าย แต่เมื่อนึกขึ้นได้เด็กสาวจงได้หันไปเอ่ยกับผู้เป็นพี่ชายเพียงคนเดียวในทันทีเช่นกัน"พี่ไม่ได้ตั้งใจพอดีไม่ทันได้มองนึกว่าเจ้าเดินมาคนเดียวเหมือนทุกครั้ง" ชายหนุ่มคนเดิมที่เหอฟ่านชิงเคยพบเจอเมื่อครั้งที่แล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย"อ่า...หลิงหลิงข้าไม่เป็นไรเจ้าอย่าได้คิดมากไปเลย ข้าต้องขอโทษท่านด้วยนะเจ้าคะที่เดินไม่ได้ดูทางเพราะมัวแต่ก้มหน้า" เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสีหน้าขอโทษ"ไม่เป็นไร แล้วทำไมเจ้าทั้งสองถึงได้เปียกปอนเช่นนี้กัน รีบไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถิด" หยางฉี บุตรชายคนโตของหยางเฟิง อายุ 18 ปีมีนิสัย นิ่งขรึม พูดน้อ

ช่างปลายยามเหม่า (05.00-06.59 น.)วันรุ่งขึ้นหยางฉีก็มารับเหอฟ่านชิงตรงตามเวลาที่เขาได้เอ่ยบอกกับเด็กสาวเอาไว้ ซึ่งคนบ้านสกุลเหอเองก็พากันออกมายืนส่งเด็กสาวที่ทำราวกับว่านางนั้นจะไปออกรบอย่างไรอย่างนั้น อีกทั้งบิดามารดายังเอ่ยฝากฝังให้ชายหนุ่มช่วยดูแลนางให้อีกด้วยนั้นทำให้เหอฟ่านชิงต้องเอ่ยขอโทษชายหนุ่มหลังจากที่พากันออกเดินทางเพื่อขึ้นเขาอย่างรู้สึกเกรงใจที่ต้องมาเสียเวลาเพราะคนในครอบครัวของตัวเอง"เอ่อ..ข้าต้องขอโทษท่านด้วยนะเจ้าคะที่ทำให้เสียเวลาเพราะครอบครัวของข้าเป็นห่วงข้ามากจนเกินไป""อืม...พวกท่านย่อมต้องเป็นห่วงบุตรสาวกับน้องสาวเพียงคนเดียวอยู่แล้ว เจ้าอย่าได้เก็บไปใส่ใจข้ามิได้คิดมากถึงเพียงนั้น" หยางฉีที่กำลังเดินนำเหอฟ่านชิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีท่าทีถือสาอย่างที่เขาเอ่ยมา"ขอบคุณพี่หยางฉีมากเจ้าค่ะ" เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ติดใจอย่างที่พูดจริง ๆ เหอฟ่านชิงจึงได้เอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายอย่างจริงใจอีกครั้ง"อืม.." เสียงตอบรับเพียงสั้น ๆ จากชายหนุ่มทำให้เหอฟ่านชิงเงียบเสียงลงอย่างรู้หน้าที่ อีกทั้งในตอนนี้พวกเขาทั้งสองต่างก็พากันเดินเข้ามาถึงยังเขตป่าชั้นกลางแล้วจึงเป็นการดีที่จะไม่ส่

ซ่า! ซ่า! ซ่า! เสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนักทำให้เหอฟ่านชิงกับหยางฉีต้องติดฝนกันอยู่ภายในถ้ำที่ทั้งสองวิ่งมาหลบฝนกัน จนในตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบสองชั่วยามแล้วแต่ยังคงไม่มีวี่แววว่าฝนลูกนี้จะหยุดลงเลยแม้แต่น้อยอีกทั้งนางยังรู้สึกว่ามันจะตกแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสียมากกว่าแถมอากาศภายในถ้ำนั้นทั้งอับชื้นและหนาวเย็นจากฝนที่ตกลงมา เมื่อเหอฟ่านชิงคิดว่าฝนนี้คงตกอีกนานนางจึงได้ลุกขึ้นจากที่นั่งที่อยู่บริเวณปากถ้ำไปยังจุดที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ ก่อนจะเอ่ยบอกกับหยางฉีด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยตอนนี้นางนั้นเริ่มรู้สึกหนาวขึ้นมานั่นเอง"พี่หยางฉีข้าจะไปเดินดูกิ่งไม้เพื่อมาจุดกองไฟก่อนนะเจ้าคะ เพราะดูท่าแล้วฝนนี้คงจะตกจนถึงรุ่งเช้าเป็นแน่""ไม่ต้องหรอก เจ้ารอข้าอยู่ที่นี้แหละเดี๋ยวข้าไปหาเอง"หยางฉีเองก็พอจะมองออกว่าเด็กสาวตรงหน้านั้นคงจะทนต่ออากาศที่เริ่มหนาวเย็นลงไปเรื่อย ๆ ไม่ไหวแล้วถึงได้ต้องการที่จะออกไปหาไม้มาก่อกองไฟ เขาจึงได้เป็นฝ่ายอาสาไปเองด้วยเขานั้นคุ้นชินกับถ้ำแห่งนี้มากกว่าอีกฝ่าย"เจ้าค่ะ ท่านก็ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ"เหอฟ่านชิงตอบรับคำอย่างว่าง่าย จากนั้นจึงได้เอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน