Alle Kapitel von ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง: Kapitel 21 – Kapitel 30

เมื่อแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้านั้นเป็นเจ้าก้อนทองจริง ๆ เหอฟ่านชิงก็ไม่รอช้ารีบเดินกลับไปเอามีดมาแกะเจ้าก้อนทองทั้งหมดออกมาจากผนังถ้ำด้วยความรวดเร็วและชำนาญ จนในที่สุดนางก็สามารถแกะเจ้าก้อนหินที่กลายเป็นทองคำออกมาได้จนหมดตามจำนวนมีเจ้าก้อนทองขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียว สี่ก้อนและก้อนที่มีขนาดใหญ่เท่าไข่ไก่ป่าอีกสามก้อน ซึ่งจากที่นางคาดคิดถ้ำแห่งนี้อาจจะเป็นสายแร่ทองก็เป็นได้มันจึงได้มีเจ้าก้อนทองเหล่านี้ผุดออกมา เช่นนั้นนางจะต้องหาเวลาเข้ามาสำรวจใหม่อีกครั้งอย่างแน่นอนเมื่อจัดการกับเจ้าก้อนทองทั้งหมดที่ใช้ผ้าขาวยาวห่อเอาไว้ก่อนจะยัดเข้าไปเก็บไว้ภายในอก เหอฟ่านชิงจึงได้หมุนตัวเดินกลับไปหาชายหนุ่มที่ยังคงหลับสนิทอยู่บริเวณหน้าทางเข้าถ้ำเพื่อรอเวลายามเช้าพวกเขาทั้งสองจะได้ออกจากป่ากันเสียทีเพราะนางคิดว่าป่านนี้ทุกคนในครอบครัวของจะเป็นห่วงนางกันมากอย่างแน่นอน นั่งคิดอะไรไปสักพักร่างหนาด้านข้างก็เริ่มขยับตัวพร้อมกับเปิดเปลือกตาขึ้นมาด้วยความง่วงงุน ช่างเป็นภาพที่น่ามองเสียจริงก็ในตอนนี้ได้มีแสงของดวงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาด้านในของปากถ้ำพอดีจึงทำให้ใบหน้าที่ไร้ซึ่งสีทาหน้าที่ชายหนุ่มนำมาแต

"โอ้ว....ทองคำแท้ที่มีความบริสุทธิ์ถึงสิบส่วนเชียวรึนี่"ฝูฉางอัน หรือก็คือผู้อาวุโสของร้านฝูเหยาแห่งนี้ ทั้งชายชรายังเป็นผู้ดูแลกิจการร้านรับฝากเงินที่เมืองแห่งนี้เอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจอาจจะเพราะส่วนใหญ่ทองคำที่พวกชาวบ้านหรือว่าพวกพ่อค้า ชนชั้นสูงนำมาขายเพื่อเปลี่ยนเป็นเงินนั้นมีความบริสุทธิ์อยู่มากสุดเพียงแค่ 8 ใน 10 ส่วนเพียงเท่านั้นแต่สำหรับเจ้าก้อนทองที่ดูเหมือนก้อนหินก้อนกรวดของเด็กสาวตรงหน้านี้กลับมีความบริสุทธิ์อยู่เต็ม 10 ส่วน นั่นจึงสร้างความแปลกใจและสนใจให้กับชายชราในเวลาเดียวกัน"เอ่อ...ผู้อาวุโสหมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ?"เหอฟ่านชิงเมื่อได้ยินสิ่งที่ชายชราเอ่ยออกมาก็รู้สึกงุนงงกับคำพูดของอีกฝ่ายไม่น้อยนางจึงได้เอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย"ข้าหมายความว่าทองคำที่เจ้านำมาขายนั้นมีความบริสุทธิ์เต็ม 10 ส่วน โดยส่วนมากแล้วทองที่ผู้คนนำมาให้ข้าประเมินราคาจะมีเพียง 7-8 ส่วนเท่านั้น แต่ของเจ้ามันกลับมีถึง 10 ส่วนอย่างไรเล่า"ฝูฉางอันเอ่ยอธิบายความหมายให้กับเด็กสาวตรงหน้าได้รับรู้ว่าของที่นางมีอยู่นี้มีราคา

อีกด้านของหมู่บ้านเป่าหนิงหลังจากที่พวกของเหอฟ่านชิงเดินทางเข้าเมือง เหอชงอี้ก็ได้นำไก่ป่ากับกระต่ายป่าบางส่วนที่ผู้เป็นน้องสาวล่ามาได้เดินกลับไปยังบ้านของตัวเองด้วยความสบายใจโดยไม่ได้รับรู้เลยว่าเมื่อครู่นี้ในตอนที่หยางฉีกับเหอฟ่านชิงเดินออกมาจากป่าด้วยกันนั้นไม่ได้มีเพียงแค่พวกเขาสามคนที่พบเห็น แต่ยังมีสองสามีภรรยาบ้านจวงที่ออกมาหาผักป่าตั้งแต่เช้าพบเห็นเข้าเช่นกัน นางจวงที่เป็นพวกปากตลาดอยู่แล้วจึงได้นำเรื่องที่เห็นเมื่อช่วงเช้าไปพูดต่อกับเหล่าแม่บ้านภายในหมู่บ้านจนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตในเวลาต่อมาข่าวลือว่าบุตรสาวคนเล็กของบ้านเหอนั้นแอบไปนอนค้างอ้างแรมกับชายหนุ่มในป่าจนถึงเช้า ไม่รู้ว่าบิดามารดาจะรู้เห็นเรื่องนี้หรือไม่ อีกทั้งตอนที่ออกมายังอยู่ในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยทำเอาเหล่าแม่บ้านทั้งหลายที่ได้ฟังคำบอกเล่าที่ใส่สีตีไข่เข้าไปอีกนั้นถึงกับรับไม่ได้กับพฤติกรรมไร้ยางอายของเด็กสาวจนต้องนำเรื่องนี้ไปเอ่ยบอกแก่นางจางผู้เป็นท่านย่าของเหอฟ่านชิง"ท่านป้าจางอยู่หรือไม่เจ้าคะ"หนึ่งในแม่บ้านที่ได้ยินข่าวลือของเหอฟ่านชิงมาที่ต้องการ

 เหอฟ่านชิงเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้างุนงง ว่าตนเองไปทำเรื่องเสื่อมเสียอะไรให้กับคนสกุลเหอบ้านใหญ่ จนทำให้ต้องยกกันมาถึงที่บ้านของนาง"หึ ก็แกเมื่อวานไปนอนกกกอดกับผู้ชายบนเขาจนถึงเช้าไม่ใช่หรืออย่างไรกัน"เป็นนางจางที่เป็นผู้เอ่ยตอบคำถามของหลานสาวที่นางไม่เคยคิดจะรัก"หะ! เมื่อวานข้าเพียงขึ้นเขาไปล่าสัตว์ แต่พอตอนจะกลับลงมาฝนดันตกหนักจนมองไม่เห็นเส้นทางจึงได้พากันไปหลบฝน""อีกทั้งมันยังตกหนักยาวนานกว่าจะหยุดก็เกือบรุ่งเช้าแล้ว ข้ากับพี่หยางฉีไม่ได้นัดกันขึ้นเขาไปพอดรักกันเสียหน่อยนะเจ้าคะท่านย่า"เหอฟ่านชิงเอ่าบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปตามความจริงให้กับทุกคนได้รับรู้แต่ว่าจะมีคนเชื่อถือหรือไม่ก็สุดแล้วแต่พวกเขาเถิด นางเองก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องมานั่งสนใจคำพูดของผู้ที่ไม่ได้หาเลี้ยงดูนางและครอบครัวอยู่แล้ว"เหอะ แล้วไหนเล่าหลักฐานที่จะเอามายืนยันว่าพวกเจ้าทั้งสองไม่ได้ทำเรื่องเสื่อมเสียกัน ชายหญิงอยู่กันเพียงลำพังบนเขา ซ้ำฝนยังตกหนักเช่นนั้นอีก"แต่แล้วจู่ ๆ คำพูดที่ดูจะกร้านโลกนี้ของเหอลี่ถิงก็ดังขึ้น นางพูดออกมาเป็นห

"เจ้าว่าอย่างไรนะชิงเอ๋อร์!" เหอหลวนซานที่หายจากอาการตกใจแล้วนั้นก็ได้เอ่ยถามบุตรสาวของตนเองเพื่อยืนยันในสิ่งที่ได้ยินมาเมื่อครู่"ข้าบอกว่าข้าขายเห็ดหลินจือดำสามดอกได้เงินมาหนึ่งร้อยตำลึงทองเจ้าค่ะ เพียงแต่ข้าอยากจะขอแบ่งให้กับพี่หยางฉีสักห้าสิบตำลึงทอง เพราะถ้าข้าไม่ได้ขึ้นเขาไปกับพี่หยางฉีข้าก็คงจะไม่ได้พบกับเห็ดหลินจือดำพวกนี้หรอกเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกราคาที่ขายเจ้าเห้ดหลินจือดำได้ให้กับผู้เป็นบิดาฟังอีกครั้งพร้อมทั้งนางยังต้องการขออนุญาตในการแบ่งเงินอีกจำนวนหนึ่งให้กับชายหนุ่มที่เป็นผู้พาตนเองขึ้นเขาในครั้งนี้อีกด้วย"จะได้อย่างไรกันนั่นเป็นเงินของเจ้าหาได้เกี่ยวข้องกับบุตรชายของลุงไม่ เจ้าไม่ต้องแบ่งให้เจ้าหน้าตายนี่หรอกเก็บเอาไว้เสีย" แต่ยังไม่ทันที่เหอหลวนซานจะได้เอ่ยตอบอนุญาตหรือไม่กับคำขอของเด็กสาว หยางเฟิงกลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาแทนด้วยเขาเองก็ไม่คิดว่าจะต้องจำเป็นถึงขนาดที่เด็กสาวจะต้องแบ่งส่วนแบ่งให้กับบุตรชายของตนเองเพียงเพราะเขาเป็นผู้พาขึ้นไปเท่านั้น"แต่ว่า....""ท่านพ่อพี่พูดถูกต้องแล้วละเจ้าไม่จำเป็นจะต้องแบ่งเงินส่วนแบ่งที่เจ