ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง

ร่างของเหอชงหยวน บุตรชายคนโตของเหอหลวนซาน ที่ปีนี้เขาอายุได้ 18 ปีพอดีรีบตรงดิ่งเข้าไปช่วยผู้เป็นบิดาและน้องสาวเพียงคนเดียวให้ลุกขึ้นจากพื้นด้วยหัวใจที่เจ็บปวด สำหรับชายหนุ่มแล้วนั้นครอบครัวของเขาล้วนก็ต้องเป็นฝ่ายถูกกระทำมาตั้งแต่เขาจำความได้จนในตอนนี้เขาโตพอที่จะปกป้องครอบครัวได้แล้วแต่เขากลับยังคงไม่สามารถปกป้องคนที่เขารักได้ ช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจสำหรับชายหนุ่มยิ่งนัก"หึ แกคิดว่าตัวเองอยู่ในฐานะที่จะมามีปากเสียงกับข้าอย่างนั้นรึเจ้าชงหยวน อย่าลืมว่าที่พวกเจ้าทั้งครอบครัวยังคงอยู่ดีมีสุขอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ก็เพราะสามีของข้าที่เป็นคนหาเลี้ยงพวกเจ้านะ"นางจูซือที่เห็นว่ามีผู้มาสมทบก็ไม่ได้คิดหวาดกลัวต่ออีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อยด้วยนางนั้นยังคงมั่นใจว่าถึงอย่างไรพ่อแม่ของสามีก็ย่อมต้องเข้าข้างนางที่เป็นภรรยาสุดที่รักของบุตรชายสุดที่รักของพวกเขาอยู่แล้วจึงได้เอ่ยวาจาถากถางครอบครัวของชายหนุ่มไปอย่างไม่หวาดหวั่นซึ่งประโยคนี้เองที่ทำให้สองพ่อลูกแซ่เหอถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความอัดอั้น เพียงแต่พวกเขาเองก็ยังคงไม่มีความกล้ามากพอที่จะเสี่ยงทำให้นางจูซือไม่พอใจด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะนำเรื่องนี้มา

"พี่จงท่านมาก็ดีแล้วข้าต้องการทำเรื่องแยกบ้านให้กับอาซานพี่ช่วยดำเนินการให้ข้าทีขอรับ" เหอหานตงที่มีอายุน้อยกว่าอีกฝ่ายอีกทั้งเขาเองก็นับถือชายชราตรงหน้าเป็นอย่างมากเอ่ยบอกกับอีกฝ่าย"ได้สิ เพียงแต่ภรรยาของเจ้ากับคนในตระกูลคนอื่น ๆ เล่าเจ้าจะทำเช่นไร" จงฟานตู้เองก็รับรู้มาโดยตลอดถึงชีวิตที่ยากลำบากของครอบครัวเหอบ้านเล็ก เพียงแต่เขาเองก็เป็นคนนอกไม่สามารถยื่นมือเข้าไปช่วยเหลืออะไรได้มากจึงทำได้เพียงเฝ้ามองดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น"ข้าเป็นผู้นำตระกูลข้าสามารถตัดสินใจเองได้เลยขอรับพี่จง ส่วนใครที่ไม่เห็นด้วยก็ช่างหัวพวกเขา!" เหอหานตงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังจนทำให้นางจางที่เป็นภรรยาและชอบออกคำสั่งกับผู้เป็นสามีนั้นแทบจะไม่กล้าส่งเสียงออกมาด้วยนี่เป็นครั้งแรกที่สามีของตนนั้นมีสีหน้าและน้ำเสียงจริงจังถึงเพียงนี้"ข้าไม่ติดที่อาซานจะแยกบ้านออกไป...เพียงแต่สมบัติและเงินทองข้าคงให้ได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพราะพวกบ้านใหญ่เองก็มีอีกหลายชีวิตที่ต้องเลี้ยงดู เจ้าคงจะเข้าใจแม่ใช่หรือไม่อาซาน" แต่นางจางก็ยังคงเป็นนางจางอยู่วันยังค่ำมีหรือที่นางจะยอมเสียผลประโยชน์ที่ควรจะเป็นของตนเองไปนางจึงได้กล้าเอ

"ชิงเอ๋อร์..." บุรุษภายในบ้านทั้งสามเองต่างก็รู้สึกตกใจและเสียใจในเวลาเดียวกันด้วยพวกเขานั้นไม่คาดคิดว่าความไม่เอาไหนของตนเองเกือบจะทำให้ต้องสูญเสียเด็กสาวอันเป็นที่รักไปตลอดกาล"ก็ช่างมันเถิดเจ้าค่ะ ถึงยังไงตอนนี้ข้าก็กลับมาหาพวกท่านแล้ว ตอนนี้เราควรจะสนใจเรื่องปากท้องกันเสียก่อน" เหอฟ่านชิงเองที่ไม่อยากเห็นสีหน้าเศร้าเสียใจของทุกคนจึงได้บอกปัดเรื่องในอดีตพร้อมกับบอกถึงเป้าหมายที่พวกเขาต้องให้ความสำคัญในตอนนี้แทน"เช่นนั้นเจ้ารองเจ้าพาน้องสาวของเจ้าไปพบท่านลุงหยางที่บ้านเพื่อสั่งทำธนูตามที่นางต้องการเสียหน่อยเถิด" เหอหลวนซานเอ่ยบอกกับบุตรชายคนรอง เพราะทั่วทั้งหมู่บ้านเป่าหนิงแห่งนี้มีเพียงบ้านหยางเท่านั้นที่มีความสามารถในการทำอาวุธด้วยหยางเฟิงนั้นมีอาชีพเป็นนายพรานล่าสัตว์เพียงบ้านเดียวเท่านั้น"ขอรับท่านพ่อ เช่นนั้นข้ากับน้องเล็กขอตัวไปหาท่านลุงหยางก่อนนะขอรับ" เหอชงอี้เอ่ยตอบรับคำของบิดาก่อนจะรีบเอ่ยขอตัวจากไปด้วยเกรงว่าถ้าสายไปกว่านี้ท่านลุงหยางอาจจะไม่อยู่ที่บ้านแล้วความจริงแล้วเหอหลวนซานกับหยางเฟิงนั้นถือได้ว่าเป็นสหายที่สนิทกันที่สุดด้วยคอบครัวของหยางเฟิงนั้นเป็นคนต่างถิ่นที่พ

"สิ่งนี้รึที่เรียกว่าจอมปลวก" เหอชงหยวนเอ่ยขึ้นหลังจากที่พวกเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสิ่งที่ตามหา"ใช่แล้วเจ้าค่ะ พี่รองท่านช่วยขุดสิ่งนี้ออกมาให้ข้าทีเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบพี่ชายคนโตก่อนที่นางจะหันไปหาพี่ชายคนรองพร้อมกับเอ่ยบอกอีกฝ่าย"ได้ ๆ " หลังจากเอ่ยตอบรับคำของน้องสาวเหอชงอี้ก็วางตะกร้าที่สะพายเอาไว้ด้านหลังลงก่อนจะใช้มือหยิบเสียมที่นำติดตัวมาด้วยออกมาแล้วลงมือขุดจอมปลวกที่น้องสาวต้องการในทันที หลังจากขุดจอมปลวกเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเหอฟ่านชิงก็เดินนำพี่ชายทั้งสองไปยังลำธารก่อนจะใช้สายตาสำรวจหาจุดที่คิดว่ามีปลาแหวกว่ายมากที่สุด เมื่อได้จุดที่ต้องการแล้วเหอฟ่านชิงก็เอ่ยบอกพี่ชายทั้งสองให้ทำตามคำพูดของตนเอง"พี่ใหญ่ข้าขอยืมตะกร้าของท่านหน่อยสิเจ้าคะ""ได้สิ" จบคำเหอชงหยวนก็ปลดตะกร้าที่สะพายไว้บนหลังลงมาให้กับน้องสาวของตนเองในทันที ถึงแม้ว่าภายในใจของเขาจะมีคำถามมากมายผุดขึ้นมาก็ตามทีเมื่อเหอฟ่านชิงรับตะกร้ามาแล้วนั้นนางก็ใช้มีดพร้าในมือฟันให้จอมปลวกมีขนาดเล็ก ๆ ใส่ลงไปในตะกร้าใบใหญ่ เสร็จแล้วร่างบอบบางก็ถือตะกร้าเดินลงไปในลำธารตรงจุดที่นางคิดว่ามีปลาเยอะที่สุด ท่ามกลางความตกใ

หลังจากที่ครอบครัวเหอทานข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเหอฟ่านชิงก็ให้ทุกคนนั่งรออยู่ที่หน้าบ้านเพื่อเอ่ยเรื่องสำคัญที่จะปรึกษาหารือ จนเมื่อนางจัดการเก็บครัวเสร็จแล้วก็ได้เดินออกมาสมทบกับทุกคนและเริ่มพูดเข้าเรื่องที่จะบอกทุกคนในทันที"คืออย่างนี้เจ้าค่ะข้าคิดว่ากระท่อมหลังเพียงเท่านี้คงไม่สามารถพาพวกเราทุกคนผ่านหน้าหนาวที่แสนจะโหดร้ายนี้ไปได้อย่างแน่นอน ข้าจึงคิดว่าพวกเราต้องสร้างบ้านใหม่เพียงแต่ข้าอยากรู้ว่าพวกเราควรจะสร้างห้องนอนกี่ห้องดีจะเอา 3หรือ4 ห้องเจ้าคะ""ชิงเอ๋อร์แต่บ้านของพวกเราไม่มีเงินมากพอที่จะสร้างบ้านใหม่หรอกนะลูก" เหอหลวนซานรีบเอ่ยทักบุตรสาวของตนด้วยในตอนนี้บ้านของพวกเขามีเงินอยู่เพียงแค่ไม่ถึงห้าตำลึงเลยด้วยซ้ำจะสร้างบ้านใหม่ได้อย่างไรกัน"เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากจะถามว่าต้นไผ่ที่ภูเขา เราสามารถนำมาใช้ได้เลยหรือไม่ หรือว่าต้องขออนุญาตจากหัวหน้าหมู่บ้านก่อนเจ้าคะ?" เหอฟ่านชิงไม่ได้คิดที่จะใช้เงินที่มีอยู่น้อยนิดของบ้านมาสร้างบ้านใหม่อยู่แล้วจึงไม่ได้สนใจเรื่องนั้น เพียงแต่นางกลับถามคำถามที่ต้องการจะรู้ในตอนนี้แทน"ป่าไผ่นั่นเป็นของสวนรวมใครที่ต้องการจะใช้