All Chapters of รักซ้อนราคะ [PWP] + [NC30+]: Chapter 61 - Chapter 70

“ตามเธอให้เจอ เธอจะได้บำบัดและเริ่มต้นชีวิตใหม่” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อืม” เขาเอ่ยบอกเธอ เขาก้าวเดินไปเปิดตู้เย็นทันที “ในตู้ไม่มีอะไรกินนะ ฉันยังไม่ได้ซื้อเข้ามา” เธอเอ่ยบอกและวางแก้วคริสตันลงบนโต๊ะกระจกทันที “ไปซื้ออะไรมาทำกินไหม” เขาเอ่ยถาม และหันมามองเธอด้วยรอยยิ้ม “ไปกันค่ะ” เธอเอ่ยบอก และเดินไปยังห้องแต่งตัว หยิบกระเป๋าถือสีดำไปด้วย “เอาไปทำไม” เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ฉันจะเอาไป” “ที่คิดไว้ไม่ใช่แบบนี้” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เมื่อมองไปยังรถเข็นของซูเปอร์มาเก็ตมีเพียงโยเกิร์ตธรรมชาติ ขนมขบเคี้ยว ถั่ว ปลากระป๋อง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากต่างประเทศ เนื้อ ปลา และผักประมาณสี่ห้าอย่าง ความจริงแล้วเขาจะพาเธอไปกินร้านอาหารอิตาเลียนประเภทฮาลาล แต่เธอกลับขโมยกุญแจรถของเขา และขับมาซื้อของที่นี่ “แล้วเมื่อสองวันที่แล้ว คุณซื้ออะไร ระหว่างที่ฉันไม่อยู่” เธอเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม ขณะที่มองตู้แช่ไอศกรีมที่อยู่ตรงหน้า “ซื้อเหมืองทอง” อดัมยิ้มให้เธอ เธอยิ้มให้เขา “รสใหม่รสโปรดของคุณ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และโยนกล่องไอศกรีมรสสตรอเบอร์รี่ให้เขา เขารับมาใส่รถ

“คุณจะมาอยู่กับผมใช่ไหม” เขาเอ่ยถามและยิ้มกว้างอย่างมีความสุข “แต่มีข้อแม้” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงมีหลักการ “อะไร” เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ขอฉันอยู่คอนโดอีกสักอาทิตย์ แล้วกลับมาอยู่ที่นี่” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “งั้นต่อเวลาให้ผมสักวันก่อน ก่อนที่คุณจะไปอยู่ที่คอนโดได้ไหม” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ไม่ให้ได้ไหม” เธอเอ่ยบอก และเผยรอยยิ้ม อีกทั้งยั้งใช้มือคล้องคอเขา ส่งสายตาพราวไปด้วยเสน่ห์ที่เปี่ยมล้นมายังเขา “ไม่ได้ที่รัก” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และจูบที่คอระหงเบาๆ ทำให้เธอสะท้านไปทั้งเรือนร่าง “ได้ค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขาทอดสายตามองเธอด้วยความคลั่งไคล้ “ว่ายน้ำกันนะที่รัก” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่า “ฉันไม่มีชุดว่ายน้ำนะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงซาบซ่าน “ถอดออกให้หมดก็จบแล้ว” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง สายตารูดซิปชุดเดรสด้านหน้าลง เธอแต่เธอจับมือหนาเอาไว้ “อย่าค่ะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำแผ่วเบา “ผมไม่สั่ง ก็ไม่มีใครเข้ามาในนี้ได้” เขาเอ่ยบอกจูบแล้วรูดซิปชุดเดรสลงมาที่ปลายเท้าทันที เธอไม่รอช้าที่จะปลดตะขอบราเซีย และเล

อดัมเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์เทไวน์แดงใส่แก้วทรงไวน์แดง และหยิบกล่องน้ำส้มขนาดใหญ่เทใส่แก้วทรงไวน์แดงเช่นกัน แล้วก้าวเดินมาหาเธอที่โซฟา เขาจึงส่งแก้วไวน์แดงให้เธอ เธอจึงรับเอาไว้ “มันออกไปแล้วนะ” เขาเอ่ยบอกเธอ “คุณซื้อฮีทแมนแล้วหรือ” เธอเอ่ยถามเขา ขณะที่เขานั่งลงบนโซฟาข้างๆ เธอ “ใช่เมื่อสามวันที่แล้ว” “แล้วฉันต้องเรียกนายท่านด้วยหรือเปล่า” เธอเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม และยกไวน์แดงขึ้นดื่ม “คุณอยากเรียกอะไรก็เรียกเถอะ เพราะคุณคือเจ้าหญิงของผม” เขาเอ่ยบอกโอบกอดเธอ เธอจูบปลายคางที่มีหนวดเริ่มขึ้นแล้ว “นายท่าน” " เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงยั่วยวน “พูดแบบนี้เดี๋ยวไม่ได้นอนเหมือนเมื่อคืนหรอก” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “ฉันขอนอนก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้จะได้ไปเก็บของที่คอนโดด้วย” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเช่นกัน “มีอะไรอีกหรือ ผมว่ามันหมดแล้วนะ” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ยังค่ะ เหลืออีกสองสามอย่าง” “เรานอนกันเถอะ พรุ่งนี้ผมจะไปรับเร็วหน่อยแล้วกัน” “ค่ะ” “รู้ยังว่าเดวิดลาออกกะทันหัน” ริต้าเอ่ยบอกเธอ ขณะที่เก็บเอกสารใส่ในลิ้นชักของตัวเอง “วันนี้เธอเข้าประชุมแทนเขา เธอรู้งานเขา

รถสปอร์ตหรูสองที่นั่งคันสีแดงสดมาจอดที่หน้าหลังใหญ่เนื้อที่ประมาณห้าสิบเอเคอร์รวมถึงตัวบ้านหลังใหญ่พอสมควร แต่กลับดูร่มรื่นอย่างยิ่ง เพราะเจ้าของบ้านนั้นรักธรรมชาติเอามากๆ ถึงกับมีน้ำตกจำลองในสวนหลังบ้าน บ่อปลาคาร์ปและของประดับตบแต่งอีกมากมายที่ทำมาจากหินและไม้ อีกทั้งยังมีเครื่องพ้นหมอกให้ดูธรรมชาติยิ่งขึ้น บอดี้การ์ดและสาวใช้ก้าวเดินมาหาเธอและก้มโค้งเล็กน้อยหยิบกระเป๋าถือและของใช้ส่วนตัวลงมา ส่วนบอดี้การ์ดนั้นก็ปิดประตูรถให้ เธอกลับหันไปเห็นบอดี้การ์ดของวิกตอเรียแปดคนที่อยู่หน้าบ้านพวกเขาก้มโค้งให้เธอโดยทันที “ลูซี่ แม่ฉันมาหรือคะ” แคนรี่เอ่ยถามสาวใช้ด้วยความสงสัย “นายหญิงรออยู่ในบ้านแล้วค่ะ” ลูซี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “สงสัยพึ่งกลับมาจากปารีสแน่ๆ” แคนรี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และก้าวเดินเข้าไปในบ้านทันที แคนรี่ก้าวเดินเข้ามาในห้องรับแขกตบแต่งด้วยกระจกทั้งห้อง มีแชงกาเรียติดฝาผนังห้อยลงมาทั้งหมดเก้าอัน ในแชงกาเรียนั้นประดับด้วยคริสตัลประมาณเก้าชั้น หนึ่งอันกลางห้องโถง ส่วนแชงกาเรียอีกแปดอันประดับด้วยคริสตัลเช่นกันประมาณห้าชั้น ลักษณะของในห้องนั้นคลายศิลปกรรมภาพวาดคลายยุคเรเนซอง

“สวยมากเลยค่ะ มิสโนเวล” มาเวลเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เธอเป็นช่างแต่งหน้าและทำผมประจำตัวของวิกตอเรีย “ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้มผ่านกระจก มาเวลเธอเป็นเกย์ที่หล่อมากใสไร้หนวดเครา “บายจ๊ะ สาวน้อย” มาเวลเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม แล้วเธอโบกมือให้เขา แล้วเขาก็เดินออกจากห้องเธอไป แคนรี่นั่งรถเก๋งหรู โดยมีบอดี้การ์ดเป็นของเธอเป็นคนขับมายังห้างโลวาลา พร้อมด้วยรถบอดี้การ์ดสีดำสองคนที่ประกบหน้าและหลังเช่นทุกครั้งที่เธอออกจากบ้าน วันนี้เธอสวมใส่ชุดเดรสยาวสีแดงสด ลักษณะของเดรสยาวจรดปลายเท้า โชว์หลังแผ่นหลังเปลือยเปล่าจนถึงสะโพก ด้านหน้าของฉันเป็นคล้องคอเปิดเนินอกอวบอิ่ม หลังจากลงจากรถพร้อมบอดี้การ์ดสองคนก้าวบนพรมแดงมาในโรงแรม พนักงานก้าวเดินมาหาเธอ และรับบัตรเชิญจากบอดี้การ์ด พนักงานจึงพาเธอขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสี่สิบเก้าเป็นชั้นบนสุดของโรงแรมแห่งนี้ เธอเห็นว่ามีดาราเซเลปในชุดหรูหราเต็มไปหมด เธอนึกถึงโรงแรมกาสิโนที่พ่อของเธอพึ่งเปิดใหม่ที่ลาสเวกัส พ่อเธอก็เชิญดาราดังและเซเลปมาเช่นเดียวกัน เธอมองเข้าไปในงานเห็นถึงไลฟ์ไตล์ของผู้จัดเป็นอย่างดี เพราะเป็นสไตล์เรียบแต่คลาสสิก ในงานเป็นโทนสีเท