All Chapters of รักซ้อนราคะ [PWP] + [NC30+]: Chapter 71 - Chapter 80

บอดี้การ์ดของเธอขับรถมาได้ระยะหนึ่ง กลับรู้สึกว่าเบรกไม่อยู่ ทำให้เขาหน้าซีดเผือดทันที และแจ้งผ่านหูฟังไปยังรถขันข้างหน้า “รถขัดคล่อง รถขัดคล่อง” “มีอะไรเดฟ” “ใครไม่รู้ตัดสายเบรก” เดฟเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ชะลอรถได้ไหม” แคนรี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดเช่นกัน แต่ทันใดนั้น รถที่สวนขึ้นมาทำให้บอดี้การ์ดของเธอหักหลบชนต้นไม้ต้นใหญ่อย่างจัง ย้อนไปสิบนาที ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ “กลับก่อนนะ ฝากดูงานด้วย” เจคอปเอ่ยบอกโธมัส ซึ่งเขาเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดของเจคอป “ครับท่าน” โธมัสเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจสันนายกลับไปได้เลย วันนี้ฉันขับกลับเอง” เจคอปเอ่ยบอกเจสันซึ่งเป็นคนขับรถของเขาเอง “ครับท่าน” เจสันเอ่ยบอกเขา เจคอปขึ้นรถสปอร์ตหรูสีดำ ขณะที่เจสันปิดประตูให้เขา เขาจึงขับรถออกไป เมื่อเขาขับรถมาได้สักพักหนึ่ง เขากลับเห็นรถเก๋งสีขาวชนกับต้นไม้ใหญ่ที่ข้างหน้า สภาพของรถยับเยิน “รถใคร” เขาอุทานขึ้นมา และลงจากรถ ดูที่ประตูรถปิดอยู่ทั้งสองข้าง เขาก้าวเดินไปที่รถ เปิดลิ้นชักหน้ารถหยิบปีนมายิงหน้าต่างสองสามทีหน้าต่างแตกออกให้เขาให้คนในรถได้ชัด “แคนรี่” เจค

“คุณแม่แคนรี่ยังไม่ฟื้นอีกหรือครับ” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยถามวิกตอเรียที่นั่งเฝ้าไม่ยอมไปไหนมาตลอดสามวันที่ผ่านมา ส่วนเฮนรี่นั้นไปดูงานตอนกลางวัน ช่วงเย็นก็รีบกลับมาดู และนอนในห้องพิเศษที่โรงพยาบาลจัดไว้ให้ เขานั้นกับเธอจนเช้า แล้วค่อยออกไปทำงาน ส่วนเขากับเพื่อนๆ ของแคนรี่มาเยี่ยมกันทุกวัน “ยังเลยลูก หมอบอกแม่ว่าน้องจะฟื้น แต่ก็วันจะฟื้นไหนกำหนดวันไม่ได้” วิกตอเรียเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหดหู่สีหน้าของเธอช่างดูอิดโรยอย่างมาก เอ็ดเวิร์ดทอดสายตามองไปยังโต๊ะข้างเตียงเห็นช่อดอกกุหลาบสีขาว ช่อใหญ่วางอยู่ “ช่อดอกกุหลาบของใครครับ” เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย “แม่ก็ไม่รู้ ถามพยาบาลบอกว่า เขาขอไม่ประสงค์ออกนาม” เธอบอกเขา “อาจจะเป็นเพื่อนของแคนรี่ก็ได้” “คงเป็นเช่นนั้น “ผมกลับก่อนนะ พักผ่อนบ้างนะครับ” เขาเอ่ยบอกเธอ “จ้า” เธอเอ่ยบอกเขาด้วยรอยยิ้ม เบลล่าก้าวเดินไปหาแคนรี่ที่นอนอยู่เตียง “หายไวๆ นะแคนรี่” เบลล่าเอ่ยบอกเธอและใช้มือเรียวลูบที่มือของแคนรี่เบาๆ ที่อยู่ในผ้าห่ม เขาก้าวเดินมาหาแคนรี่ที่เตียงเช่นกัน “หายไวๆ นะ รีบลุกมาทะเลาะกับฉัน” เช้าที่สดใสในมหานครลอนดอน หญิงสาวที่นอนอยู่บ

แคนรี่ก้าวเดินภายในห้างโลวาล่า เป็นห้างขนาดใหญ่มีทุกสิ่งอย่างให้เลือกสรร เธอก้าวมาบันไดเลื่อนพร้อมบอดี้การ์ดสามคน รวมถึงชาลีที่เดินตามเธอมายังร้านเสื้อผ้าบุรุษ พนักงานสาวจึงเดินมาเธอด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีค่ะ มีอะไรให้รับใช้คะ” พนักงานเอ่ยถามเธอ “ฉันจะซื้อสูทให้ผู้ชาย ช่วยแนะนำให้ด้วยนะคะ ลักษณะของเขา เขาสูงประมาณร้อยแปดสิบ ผิวขาวอมชมพู ไม่อ้วนและไม่ผอมมากเหมือนคนออกกำลังกาย” แคนรี่เอ่ยบอกพนักงาน “สักครู่ค่ะ” พนักงานเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วก้าวเดินเข้าไปในร้าน เอาสูทในไม้แขวนสี่ตัวมาให้เธอดู มีสีดำ สีเทา สีขาว สีน้ำตาลไม่มีลาย มันดูคลาสสิก และมีเสน่ห์ เธอกลับเลือกไม่ถูก เพราะไม่เคยซื้อเสื้อผ้าให้ผู้ชายด้วย พี่ชายเธอ เธอก็ยังไม่เคยซื้อให้เลย “คุณคิดว่าเอาแบบไหนดีที่สุด ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสูทชุดไหนที่เขาจะชอบ ฉันจะเอาไปเป็นการแสดงการขอบคุณเขาเท่านั้น” แคนรี่เอ่ยบอกพนักงาน “สีเทาดีไหมคะ ใส่ทำงานได้ด้วยค่ะ” พนักงานเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “ตกลงเอาตัวนี้คิดเงินเลยค่ะ” แคนรี่เอ่ยบอก “1, 199 ปอนด์ ค่ะ” พนักงานเอ่ยบอก เธอจ่ายเงิน และรับของจากพนักงาน บอดี้การ์ดรับถุงกระดาษสีขาวจากมือ

ไม่นานนักเขาเป็นถอนออกก่อนมองเธอด้วยรอยยิ้มที่กำลังหอบกระเส่า และนอนราบลงบนเตียงทันที โดยที่เขาไม่ต้องสั่ง เขาเปื้อนเสื้อออกจากเรือนร่าง ปลดเข็มขัดออกและรูดซิปกางเกงอย่างรวดเร็วราวกับแสง เธอทอดสายตามองเรือนร่างเปลือยเปล่าสีน้ำผึ้งอย่างหลงใหล ความเป็นชายของเขาช่างใหญ่โตจนน่ากลัว ทำให้เธอต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ อยากยากเย็น เขากลับเผยรอยยิ้มมองเธอที่กำลังมองเขาราบกับเธออยากจะเป็นเจ้าของ “ปลดปล่อยตัวเองไปตามอารมณ์ ไม่ต้องฝืนเจ็บเมื่อไหร่ แล้วบอกผมทันที” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือหนาปลดกางเกงของเธอพร้อมกับจีสตริงที่เธอสวมใส่ เขาใช้ริมฝีปากจูบที่ความเป็นหญิงที่มีสายธารเจิ่งนองตามแนวขนดกดำแผ่วเบา “คุณสวยมาก แคนรี่” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงยั่วยวนชวนให้หลงใหล ขณะที่เธอแยกเรียวขาออกเล็กน้อย เขาเผยริยยิ้ม แล้วถกเสื้อยืดของเธอขึ้นออกจากหัว เขาจับความเป็นชายนั้นสีบนความเป็นหญิงเบาๆ “เจ็บเมื่อไหร่ต้องบอกผมนะ เพราะผมไม่เคย” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอพยักหน้าเบาๆ สื่อให้เขาได้เห็นว่าเธอนั้นพร้อมแล้ว เขาจึงนำความเป็นชายสอดใส่พรวดพราดจนมิดลำ ทำให้เธอสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บแล้วตกใ

“จะทำอะไร” เธอเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย เขาไม่พูดอะไรออกมา กลับดึงชุดเดรสเกาะอกที่เธอใส่ลงมากองที่พื้น ทำให้เธอเปลือยเปล่าต่อหน้าเขา สายตาที่เขามองเธอราวกับต้องมนต์สะกดให้ลุ่มหลง “คุณสวยมาก แคนรี่” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน ริมฝีปากหนาจูบเนินความเป็นหญิงของเธอแผ่วเบา ทำให้เธอสะท้านไปทั้งเรือนร่าง เขาจับเรียวขาเธอสองข้างให้ห่างออกจากกันเล็กน้อย สอดลิ้นเข้าไปในความเป็นหญิง “อา...” เธอใช้มือเรียวขยำผมสีทองของเขาด้วยความเสียว เขารั่วลิ้นสะกิดติ่งเสียว เธอนั่งลงบนเตียงโดยทันที เพราะเธอนั้นเสียวจนยืนไม่อยู่ “โอ...โอ...อร๊าย...อ๊ะ...อ๊ะ...อา...” แคนรี่เอามือขยำศีรษะเขาแรงๆ จนเธอสายธารพุ่งกระฉูดออกมาทันที แต่เขาเอาใบหน้าออกมาทัน อีกทั้งใช้มือตีและขยี้หนักๆ “อร๊าย...กรี๊ด...” “คุณต้องการอะไร แคนรี่” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉันต้องการคุณ...เดี๋ยวนี้...ได้โปรด....” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่า “ต้องการอะไรขอชัดๆ” เขาเอ่ยถามอีกครั้ง “ได้โปรดสอดใส่เถอะ” เธอเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขาถอดการถอดเสื้อออกโปโลจากศีรษะเขา เธอทอดสายตามองเขาที่กำลังน