All Chapters of รักซ้อนราคะ [PWP] + [NC30+]: Chapter 51 - Chapter 60

วันอาทิตย์ที่สดใสในมหานครลอนดอน ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาก้าวลงจากรถสปอร์ตหรูคันสีแดงที่หน้าคอนโด เขาสวมใส่แว่นตาสีดำ เสื้อแจ๊คเก็ตหนังสีดำ กางเกงยีนสีดำ และรองเท้าหนังดำยืนพิงรถหรูของเขา โดยมีบอดี้การ์ดสิบคนยืนคุ้มกันเขาเช่นทุกครั้งที่เขาออกจากบ้าน หญิงสาวจนถึงหญิงวัยกลางคนที่ก้าวเดินผ่านไปผ่านมา ทอดสายตามองเขาด้วยความหลงใหลในใบหน้าหล่อเหลา อีกทั้งบอดี้การ์ดหลายคนที่ยืนอยู่กับเขาก็ยังหน้าตาดูดีในชุดสูทสีดำจึงเป็นที่จับจ้องของบรรดาสาวๆ รวมถึงผู้ชายและสาวประเภทที่สองที่มองเขาด้วยสายตาอยากจะกลืนกิน แคทเธอรีนก้าวเดินออกมาจากคอนโดมาหาเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส อดัมจึงเผยรอยยิ้มเมื่อเห็นเธอแต่งหน้าโทนอ่อนริมฝีปากสีแดงสดสวย สวมใส่เดรสสั้นสีดำ ลักษณะเป็นเกาะอก สวมเสื้อกักหนังสีแดง และรองเท้าส้นสูงสี่นิ้ว ให้สูงเท่าๆ เขา อีกทั้งในบรรดากลุ่มแก๊งของพวกเธอ เธอเตี้ยที่สุด สูงเพียงร้อยหกสิบเท่านั้น ขณะที่แคนรี่สูงถึงร้อยแปดสิบ “วันนี้คุณสวยจัง” เขาเอ่ยชมจากใจจริง “ฉันก็แต่งตัวตามปกติ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “ขึ้นรถครับเจ้าหญิง” เขาเอ่ยบอกแล้วใช้รีโหมดเปิดประตูรถ ไม่ช้าประตูรถก็เลื่อนออก เ

“ไล่ผมเลยหรือ” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ขณะที่เขานั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟา ที่สามารถนั่งได้เพียงคนเดียว “คุณจะทำอะไรอีก” เธอเอ่ยถามเขา ขณะที่เทไวน์แดงใส่แก้ว ดมเพียงเล็กน้อย แล้วดื่มหนึ่งคำ “เมียใจร้าย” เขาเอ่ยบอกด้วยความน้อยใจ “อย่ามาขี้ตู่ ฉันไม่ใช่เมียคุณชักหน่อย” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย และนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาว “เลิกสัญญาได้ไหม” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะตัวเขาจะลงแดงตายอยู่แล้ว ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีผู้หญิงคนไหนทำให้เขาอดทนรอได้นานขนาดนี้ ส่วนมากจับมือในชั่วโมงนี้ แล้วฟันในชั่วโมงต่อไป เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขาอยากท้าทาย “ไม่ได้ สัญญาต้องเป็นสัญญา” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แล้วก้าวเดินไปที่ตู้เย็นหยิบน้ำส้มเทใส่แก้วไวน์หนึ่งใบ อดัมลุกขึ้นจากเก้าอี้มารับแก้วไวน์ที่ใส่น้ำส้มเขาดื่มจนหมดแก้วในไม่ช้า และวางแก้วบนเคาน์เตอร์บาร์ เมื่อวางแก้วแล้ว เขาเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง “ปล่อยนะ” เธอเอ่ยบอกเช่นนี้แล้วเอามือของเขาออกโดยทันที “แคทเธอรี คุณใจร้ายมาก นี่ก็หนึ่งเดือนกว่าแล้ว จะใจร้ายกับผมไปถึงไหน” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเศร้าสลดใจ “เมื่อคุณอยา

“ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนเนี่ย” เขาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม และใช้มือปัดผมลอนสลวยของเธอให้เปิดใบหน้า เชิดใบหน้าเธอขึ้นหมายจะจูบ แต่เธอกลับลืมตาขึ้นมาเสียก่อน “ถึงแล้วเหรอ” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาด้วยความเขินอาย และออกจากการกอดโดยทันที “ถึงแล้วครับ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และพยักหน้าเบาๆ บอดี้การ์ดที่ขับรถให้เขากดประตูให้เลื่อนเปิดโดยทันที เธอจึงก้าวลงจากรถก่อน ทำให้เธอตื่นตาตื่นใจกับบ้านสไตล์โมร็อกโค เพราะบ้านเช่นนี้ เธอเห็นเพียงในอินเทอร์เน็ตเท่านั้น “ว้าว..สวยจังเลย” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เขาเผยรอยยิ้มและก้าวลงจากรถ จับมือเรียวของเธอเข้าไปยังตัวบ้าน เธอเดินผ่านห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีสีทองและประดับด้วยกระเบื้องโมเสคหลากหลายสีสันทำให้ดูงดงาม เมื่อเดินมายังทางเดินของตัวบ้าน ตรงกลางมีอ่างจากุชชี่ขนาดใหญ่ ลักษณะกลม สามารถลงไปได้ถึงหกคนได้อย่างสบายๆ เธอมองมายังบอดี้การ์ดประมาณยี่สิบคน รวมถึงสาวใช้ประมาณเกือบยี่สิบคนคนสวนอีกแปดคน และพ่อบ้านอีกประมาณสิบคน “สวัสดีครับนายท่าน วันนี้พามิสเจสันมาด้วยหรือครับ” พ่อบ้านอาวุโสที่สุดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ “เธอคือนายหญิงของบ้านนี้

เธอเห็นว่าอดัมกำลังเล่นเวทอยู่ที่เครื่อง เธอเผยรอยยิ้ม แต่สายตาที่มองเขานั้น ช่างแทะโลมอย่างหื่นกระหายอย่างมาก อาจเป็นเพราะเขาสวมเพียงกางเกงวอร์มสีดำเพียงตัวเดียวเท่านั้น และมันยังลู่ไปตามร่างกายของเขา ความเป็นชายที่ใหญ่โตที่นูนเด่นนั้นบ่งบอกว่า เขาไม่ได้ใส่กางเกงบล็อกเซอร์หรือกางเกงชั้นในแต่อย่างใด การที่เธอเห็นภาพเขาเช่นนี้ไม่ใช่แค่สายตาที่กำลังแทะโลมเขาเพียงเท่านั้น แต่เธอกลับกลืนน้ำลายยากเย็น และกัดริมฝีปากอย่างไม่รู้ตัว “คิดอะไรอยู่ที่รัก” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย และเผยรอยยิ้ม ขณะที่เธอมองเขาไม่วางสายตาจากเรือนร่างของเขา “เปล่าสักหน่อย ฉันแค่ได้ยินเสียงเพลงเลยลงมาดู” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขากลับเอียงคอและพยักคิวเล็กน้อย “เข้ามาสิเปิดแอร์ด้วย ผมไม่ได้เปิด” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ขณะที่เขาเดินมาที่เคาน์เตอร์ผ้าขนหนูมาเช็ดหน้า และเปิดขวดน้ำแร่ดื่มประมาณสองอึก เธอก้าวเดินมากดรีโหมดแอร์ เธอเผยรอยยิ้มให้เขา และก้าวเดินมานั่งบนเครื่องเวท เขาเดินมาหาเธอ เธอจึงถ่างขากว้าง จนเห็นเรียวขาด้านในอย่างหน้าหวาดเสียว เขาไม่รอช้าที่มายืนระหว่างเรียวขาของเธอ “ผมจะขึ้นไปม

“เอากาแฟหรือชาดี” ริต้าเอ่ยถาม “ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันไม่อยากรบกวนเธอ” แคทเธอรีนเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “เดี๋ยวฉันจะพาเธอดูในส่วนงานของเรา” มาเรียเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “ค่ะ” เดวิดทอดสายตามองแคทเธอรีนเหมือนอยากเป็นเจ้าข้าว เจ้าของเธอในตัวเธอ ริต้ามองไปยังเดวิดด้วยสายตาส่งสัญญาณเตือน เดวิดจึงหันกลับ ก้าวเดินไปยังโต๊ะทำงานทันที หลังจากที่มาเรียพาแคทเธอรีนเดินรอบสำนักงานของฉันนี้ ทำให้ทำความเข้าใจในการทำงานของส่วนเลขานุการได้อย่างรวดเร็ว เมื่อทานอาหารกลางวันในแคนทีน เธอก็เข้ามาในห้องประชุมพร้อมกับเดวิดเธอเข้าประชุมตั้งแต่บ่ายสองโมง จนบ่ายสามโมง ทุกคนต่างทยอยออกจากนอกห้องประชุม เธอถือเอกสารการประชุมมาสรุปให้เดวิด จนถึงสี่โมงเย็น จึงจะแล้วเสร็จ และยังเป็นเวลาเลิกงานพอดี “บาย แคท” ริต้าเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม “บาย ริต้า” แคทเธอรีนบอกเธอ เธอจึงเดินออกไป แคทเธอรีนจึงข้าวเก็บของเพื่อจะกลับไปหาอดัมที่รอคอยเธอที่เพนท์เฮ้าส์ของเธอ ทันใดนั้นเดวิดก้าวเดินมาหน้าห้อง และยืนพิงประตูมองดูเธอ “วันนี้ไปร้านอาหารข้างกัน ไหมผมเลี้ยงเอง” เดวิดเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ฉันมีนัดแล้ว” เธอเอ่ยบอกด้วย