All Chapters of รักซ้อนราคะ [PWP] + [NC30+]: Chapter 41 - Chapter 50

“เอาน่าเรื่องมันผ่านมาแล้ว เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “นี้พึ่งสำนึกได้จริงๆ เหรอ หรืออะไรเข้าสิง" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มิลานรู้ไหมทำไมฉันถึงไม่ยุ่งกับเจนอีก แล้วก็ไม่คิดจะแย้งเจนจากจอร์จอีกด้วย” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง และจับมือเรียวของเธอเบาๆ “ทำไม แล้วมันเกี่ยวกันอะไรกับฉัน” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เกี่ยวสิ เพราะเธอล้วนๆ” “ทำไม” “เพราะฉันรักผู้หญิงอีกคนแล้ว” “ใคร” “เธอไงมิลาน” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ขอความชัดเจนได้ไหม” “มิลานฉันรักเธอ” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และเข้าประกบริมฝีของปากเธออย่างดูดดื่ม เธอตอบสนองเขาไม่เหมือนทุกครั้ง เธอสอดสิ้นเข้าหาราวกับหาความหวานในโพรงปาก แลกลิ้นกันและกันด้วยความปรารถนา มือเรียวทั้งสองข้างโอบคอของเขาให้จูบได้ถนัดขึ้น แล้วถอนริมฝีปากออก มองใบหน้าเธอด้วยสายตาเป็นประกายที่เธอไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน “ทำไมต้องมารักผู้หญิงเลวๆ อย่างฉัน” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ตอนแรกฉันอยากเอาชนะเธอ แต่ฉันกลับแพ้ใจของตัวเอง ฉันนำเธอมาอยู่ในนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ที่รู้ก็คือวันนี้ฉันรัก

หลังจากมิลานและเบสแต่งงานไปเมื่อสามเดือนที่แล้วถึงเวลาที่เอ็ดเวิร์ดได้แต่งงานกับเขาเสียที โดยวันนี้เป็นคืนปาร์ตี้สละโสด เอ็ดเวิร์ดจัดงานเลี้ยงที่คฤหาสน์ของตระกูลโนเวล มีเพื่อนร่วมงามประมาณยี่สิบกว่าคนเป็นเพื่อนร่วมเรียนกันมา โดนเฉพาะจอร์จ และอดัมก็มาร่วมงานด้วยเช่นกัน “พ่อกับแม่ยังไม่กลับอีกหรือว่าที่เจ้าบ่าว” อดัมเอ่ยถามเอ็ดเวิร์ดที่นั่งบนเก้าอี้ยาวข้างริมสระว่ายน้ำ “เขาบอกว่าอาจจะถึงตอนเช้า ถ้ามาไม่ทันจะโฟนอินมา” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย และยกแชมเปญที่อยู่ครึ่งแก้วดื่มหนึ่งคำ “แล้วมึงห่างกับเบลล่าได้ไงตั้งหนึ่งอาทิตย์” จอร์จเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะรู้ว่าเบลล่าสั่งไม่ให้เอ็ดเวิร์ดไปหา และขู่ด้วยว่าถ้ามาที่เพนท์เฮ้าส์ของเธอ เธอจะไม่นอนด้วยสามเดือน “กูก็โทรวิดีโอคอลหากันทุกวัน” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเช่นเดิม “เซ็กส์โฟน” จอร์จเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตลกขบขัน แต่เอ็ดเวิร์ดกลับสำลักแชมเปญที่ดื่มอยู่ “สัส กูไม่ใช่มึง อย่ามาเหมารวม” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เดี๋ยวนี้มึงไม่เอาผู้หญิงมานอนกกแล้วหรือ” อดัมเอ่ยถามจอร์จด้วยน้ำเสียงขบขัน “กู

“หวัดดี แคนรี่ว่างไหมมาหาฉันที่ไนต์คลับหน่อย” “ขอโทษทีฉันกำลังไปงานการกุศลแทนพ่อและแม่ แล้วเธอไปกลับใคร” “มาคนเดียว” “พรุ่งนี้ไม่ได้ หรือฉันจะได้ไปด้วย” “ฉันขี้เกียจอยู่บ้านวันนี้ พ่อกับแม่ไปเที่ยวกันแล้ว ฉันขี้เกียจกลับเพนท์เฮ้าส์ ฉันเลยออกมาคนเดียว” “ไม่ให้เจนไปด้วยละ” “อยู่กับสามี สามีพาไปดูหนังรอบดึกพึ่งวางสายไปเมื่อกี้” “ขอโทษด้วยนะ มีอะไรก็โทรหาฉันนะ ฉันเปิดเครื่องตลอดเวลา” “จ้า แค่นี้นะ” แคทเธอรีนกดวางสาย เธอมองเข้ามาในไนต์คลับในยามค่ำคืนช่างครึกครื้นมีชีวิตชีวาท่ามกลางเมืองหลวง เธอก้าวเดินเข้ามาไนต์คลับ บริกรพาเธอก้าวเดินเข้าไป เพราะเขารู้ว่าเธอเป็นเพื่อนกับลูกชายเจ้าของไนต์คลับแห่งนี้ บริกรพาเธอเข้ามายังมุมหนึ่งของไนต์คลับ เป็นมุมที่เพื่อนๆ ของเธอชอบมานั่งดื่มกินกันเป็นประจำ “รับอะไรดีครับ” บริกรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ “เอาพริ้งเลดี้มาให้ฉันหนึ่งแก้ว” แคทเธอรีนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “พริ้งเลดี้หนึ่งแก้ว ขอไม่เกินสิบห้านาทีครับ” บริกรเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และก้าวเดินจากไป แคทเธอรีนมองคู่ชายหนุ่มและหญิงสาวอยู่บนฟลอร์หลายคู่ บางคู่กำลังเต้นรำ

บอดี้การ์ดของเขาอุ้มเธอก้าวเดินมายังลิฟต์ เขากดรหัสที่หน้าลิฟต์ ไม่ช้าลิฟต์ก็เปิดออก บอดี้การ์ดของเขาส่งเธอให้เขาอุ้มต่อ และเขาก็ก้าวเดินเข้าไปลิฟต์ เมื่อลิฟต์เปิดออกเขาทอดสายตาเข้าไปในห้องกว้างตบแต่งอย่างดีสไตล์คลาสสิกสีโทนดำขาว ในแต่ละห้องแยกส่วนชัดเจน เขามองขึ้นไปยังชั้นสองของห้อง แล้วก้าวขึ้นบันไดไปยังประตู ใช้ตัวเองผลักเล็กน้อย ประตูก็เปิดออกกว้าง เขาเดินไปที่เตียงนอนของเธอที่ดูใหญ่โตพอๆ กับที่นอนในบ้านของเขา “ถึงห้องแล้วนะ ผมกลับก่อนนะ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และห่มผ้านวมให้เธอ แต่เธอกลับจับแขนของเขาไว้ “ไม่ให้ไป อยู่ด้วยกันก่อน” เธอเอ่ยบอกราวกับคนละเมอ เขาเผยรอยยิ้มทันที “ก็ได้คุณนอนนะ ผมจะไปนอนที่โซฟา” เขาเอ่ยบอกเธอ แล้วจับมือเรียวของเธอออกจากแขนเขา เขาเอาหมอนมานอนที่โซฟาสีดำ เขามองเธอด้วยสายตาหลากหลายอารมณ์ ว่าทำไมเขาถึงไม่ลักหลับเธอ ถ้าเป็นคนอื่นคงรีบฉีกถุงยางและสวมที่ความเป็นชาย และสอดใส่อย่างไม่ลังเล หญิงสาวนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนทำจมูกฟุดฟิด เพราะได้กินเนื้อย่างลอยมาจากห้องครัวด้านล่าง เธอจึงลืมตาขึ้นมาทันทีด้วยความหิว ก้มมองให้ผ้าห่มเสื้อผ้าอยู่ครบโล่งใจ เมื่อ

หลังกินอาหารเสร็จเขาก้าวเดินไปล้างจาน ขณะที่เธอก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำหลังทานอาหารเสร็จ เธอมองเขาที่กำลังล้างจานกำลังเสร็จแล้ว เธอจึงเดินเข้าไปหาเขาโดยทันที “ไม่ต้องเดี๋ยวฉันล้างเอง” เธอเอ่ยบอกหมายจะแย่งจานที่เขาล้างอยู่ “ไม่ต้องเหลือใบเดียวแล้ว” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “ไม่อยากจะเชื่อว่าคุณล้างจานเป็น” “ผมทำได้ทุกอย่างที่อยากจะทำ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้ววางจานใบใหญ่ตรงที่วางจาน แล้วเขาถอดทุกมือยางออกแขวนไว้ตรงที่แขวน และล้างมือด้วยน้ำยาสบู่กลิ่นลาเวนเดอร์ เมื่อล้างมือเสร็จ หยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตมาเช็ดมือ เขาก้าวเดินมาที่เคาน์เตอร์บาร์ที่เธอกำลังยืนรินน้ำใส่แก้วเพื่อดื่มมัน “นี้เงินของคุณ” เขาเอ่ยบอก และวางธนบัตรหลายใบไว้บนโต๊ะ ทำให้เธอสงสัยว่าทำไมเงินส่วนนี้มาอยู่กับเขา ทั้งที่เธอจ่ายค่าเครื่องดื่มเมื่อวาน “แล้วเมื่อวานคุณจ่ายหรือ” เธอเอ่ยถาม “ใช่ ผมอยากเลี้ยง” “นี้ฉันไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใครนะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วยื่นเงินส่วนนี้ให้เขา “เอาไว้ใช้เถอะ ผมไม่เอา” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “นี้มันเงินนะ” “เงินเข้าบัญชีผมสิบล้