All Chapters of จ้าวโม่เถ้าแก่น้อยสกุลจ้าว: Chapter 41 - Chapter 50

“พี่ใหญ่ท่านยังไม่ชินกับนิสัยของนางอีกหรือขอรับ?”เป็นจ้าวหยางเอ่ยถามพี่ชายของตนขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือขบขันกับท่าทางของผู้เป็นพี่ชาย“ข้าก็ชินแล้วแหละน่า เพียงแค่อยากจะบ่นบ้างไม่ได้หรืออย่างไรกัน”จ้าวจินฮ่าวเอ่ยตอบน้องชายด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายเล็กน้อยอย่างไม่จริงจังมากนัก พร้อมทั้งทอดถอนหายใจด้วยความจนใจ“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าก็คิดว่าทุกคนภายในบ้านของเราก็คงจะเป็นเช่นเดียวกันกับพวกเราสองคนนั่นแหละขอรับ”จ้าวหยางเอ่ยขึ้นอย่างติดตลก พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้“เอาเถิดอย่ามัวมาเสียเวลาเช่นนี้เลย พวกเรารีบไปจัดการเรื่องธุระในวันนี้ให้แล้วเสร็จแล้วรีบกลับบ้านกันดีกว่า”จ้าวจินฮ่าวเอ่ยตัดบทขึ้น หลังจากที่เขาเห็นว่านี่ก็เสียเวลาไปมากแล้ว เขาจึงได้หันไปเอ่ยบอกกับน้องทั้งสองของตนด้วยใบหน้าจริงจังอย่างเป็นการเป็นงานในทันที“ขอรับ / เจ้าค่ะ”ซึ่งสองทั้งสองของชายหนุ่มเองก็เอ่ยตอบรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนที่สามพี่น้องบ้านจ้าวจะออกเดินอีกครั้ง โดยจุดหมายของทั้งสามก็คือร้านขายเครื่องเรือนที่อยู่ใจกลางเมืองแห่งนี้นั่นเองจนในที่สุด สามพี่น้องบ้านจ้าวก็ได้เดินมาหยุดลงตรงหน้าร้านขายเครื่องใช้แ

 จ้าวเหว่ยที่ไม่ได้อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อนแล้ว กลับเอ่ยวาจาตอกกลับพี่ชายของตนเสียจนอีกฝ่ายจนในคำพูด คิดหาคำพูดของตนเองไม่ออก“นี่ท่านอากำลังไล่พี่ชายเพียงคนเดียวของตัวเองออกจากบ้านอย่างนั้นหรือ? ช่างน่าดูถูกยิ่งนัก!”นางหลิวซื่อที่เห็นว่าพ่อสามีของตนนั้นมัวแต่ตกตะลึงกับคำพูดของน้องชายจนเอ่ยสิ่งใดไม่ออกจึงได้เป็นคนเอ่ยปากแทน“ข้าคิดว่าตัวเองได้พูดไปอย่างชัดเจนแล้วนะ อีกอย่างนี่เป็นเรื่องระหว่างข้ากับพี่ชายของข้า เจ้าเป็นเพียงสะใภ้แต่งเข้ามีสิทธิ์อะไรมาสอดปากอย่างนั้นรึ?”จ้าวเหว่ยที่ได้ยินคำพูดของนางหลิวซื่อ ลูกสะใภ้ของพี่ชายจึงได้หันไปเอ่ยตอกกลับอีกฝ่ายอย่างชัดเจนและไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายอีกต่อไป“นี่ท่าน! หึ ในเมื่อพวกเขาเองก็ไม่ได้มีใจต้อนรับพวกเรา เช่นนั้นพวกเราก็กลับกันเถิดเจ้าค่ะท่านพ่อ ดีเหมือนกัน พวกชาวบ้านทั่วทั้งหมู่บ้านหานไห่แห่งนี้จะได้รับรู้เอาไว้ว่าคนบ้านรองนั้นได้ดีแล้วลืมบุญคุณของท่านพ่อ”นางหลิวซื่อเอ่ยขึ้นอย่างกลับขาวให้เป็นดำ เพื่อทำให้พวกชาวบ้านมองคนบ้านจ้าวบ้านรองไม่ดี เพราะพวกตนน

 “โม่เอ๋อร์ตื่นได้แล้ว ถึงร้านอาหาร ถังหมิ่น แล้วนะ”จ้าวจินฮ่าวเอ่ยปลุกน้องสาว ที่เผลอนอนหลับไประหว่างทางที่นั่งเกวียนเข้ามาในเมืองได้ครึ่งทางแล้ว“อืม...ถึงแล้วหรือเจ้าคะพี่ใหญ่?”น้ำเสียงเอ่ยถามย้ำด้วยความงัวเงียของน้องสาวนั้น ช่างดูน่ารักและน่าเอ็นดูสำหรับชายหนุ่มทั้งสองเป็นอย่างมาก“ใช่แล้วละ พวกเรากำลังรอหลงจู๊ของร้านมาพูดคุยราคาและทำการซื้อขายอยู่พอดี เจ้ารีบตื่นขึ้นมาได้แล้ว”จ้าวหยางที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเด็กสาว รีบเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าในตอนนี้น้องสาวของตนนั้นยังคงง่วงนอนอยู่“เจ้าค่ะ ๆ ข้าตื่นแล้วเจ้าค่ะพี่รอง แล้วหลงจู๊มาถึงหรือยังเจ้าคะ?”ในที่สุดจ้าวโม่ก็ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มตา ด้วยคำพูดของพี่ชายคนรองเรื่องการขายผักจนได้“เขากำลังเดินมาโน้นแล้วอย่างไรเล่า”จ้าวหยางเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่ามีชายวัยกลางคนรูปร่างสูงผอมที่แต่งตัวดูดีจนน่าจะเป็นหลงจู๊ของร้านอาหารแห่งนี้ กำลังเดินตรงออกมาจากร้านอาหาร พร้อมกับจ้องมองมายังพวกตนอยู่

 “เป็นผักจากบ้านสกุลจ้าวที่บ่าวรู้จักขอรับ”ถานเจียงเอ่ยตอบคุณชายของตนด้วยท่าทีสงบไม่ได้มีพิรุธอะไรให้อีกฝ่ายได้สงสัยแม้แต่นิดเดียว“ข้ารู้แล้ว”ถังไท่เหวิน บุตรชายคนโตของเจ้าเมืองถัง อายุ 17 หนาวย่าง 18 เอ่ยตอบรับคำของพ่อบ้านประจำจวนด้วยใบหน้าเรียบนิ่งก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินเข้าจวนไป โดยไม่พูดสิ่งใดอีกแม้แต่ครึ่งคำมีเพียงหางตาที่เหลือบไปมองตะกร้าใส่ผักทั้งสองที่ได้จากบ้านสกุลจ้าวอย่างเงียบ ๆ เพียงเท่านั้นส่วนผู้ติดตามของชายหนุ่มเองก็ทำเพียงเดินผ่านไปอย่างเงียบ ๆ เช่นเดียวกับผู้เป็นเจ้านายทางด้านจ้าวโม่และพี่ชายทั้งสองเองก็ได้แวะซื้อเมล็ดผักเพิ่มหลายอย่าง และของใช้อีกเล็กน้อย จากนั้นสามพี่น้องสกุลจ้าวจึงได้เดินทางกลับไปยังหมู่บ้านของตนเองหลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์ เหล่าชาวบ้านต่างก็ได้รับรู้ข่าวเกี่ยวกับการค้าผักของบ้านสกุลจ้าวสายรองว่าเป็นไปได้ดีการขายผักของบ้านจ้าวนั้นเริ่มเป็นที่รู้จักกันในหมู่บ้านมากขึ้น พวกชาวบ้านเองก็รู้สึกยินดีและอิจฉาในความสำเร็จของครอบครัวจ้าวอยู่ไม

 เช้าวันต่อมาในช่วงต้นยามเฉิน จ้าวโม่พร้อมด้วยพี่ชายทั้งสองต่างก็เดินทางไปยังบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านตามเวลานัดหมายที่ให้ไว้กับพวกชาวบ้านเมื่อวานนี้สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้จ้าวโม่ได้พูดบอกเล่าให้ทุกคนในบ้านได้รับรู้โดยทั่วกันแล้วดังนั้นวันนี้จ้าวโม่จึงได้หนีบพี่ชายทั้งสองของตนเองติดตัวมาด้วย อีกทั้งนางเองก็ยังมีเรื่องให้พี่ชายทั้งสองช่วยจัดการในวันนี้นั่นเองเมื่อสามพี่น้องบ้านจ้าวเดินทางไปถึงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว ก็พบว่าในตอนนี้ได้มีชาวบ้านหลายหลังคาเรือนได้มานั่งรอตนอยู่ที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ก่อนแล้วทันทีที่ทุกคนเห็นว่าเด็กสาวและพี่ชายทั้งสองได้เดินทางมาถึงแล้ว ต่างก็พากันเงียบเสียงลงหลังจากที่ทุกคนนั้นกำลังพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องในวันนี้อยู่อย่างคึกคัก“สวัสดีท่านลุง ท่านป้า ท่านน้า ท่านอาทุกท่านที่อยู่ตรงนี้ด้วยเจ้าค่ะ ก่อนอื่นเลยข้ามีเรื่องที่จะต้องแจ้งและทำข้อตกลงกับทุกคนให้ชัดเจนเสียก่อน”“ข้าคิดว่าที่ที่คนมารวมตัวกันอยู่ที่แห่งนี้ก็เพราะว่าสามารถยอมรับในเงื่อนไขที่ข้าบอกไปเมื่อวา