All Chapters of จ้าวโม่เถ้าแก่น้อยสกุลจ้าว: Chapter 61 - Chapter 70

หญิงสาวร่างบาง สมส่วนในชุดสีฟ้าน้ำทะเล ปักลวดลายดอกโบตั๋นตรงชายกระโปรง ค่อย ๆ ก้าวลงจากรถม้าโดยมีสายตาของเหล่าผู้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าทางเข้าที่ว่าการจ้าวโม่เดินลงมาจากรถม้าของตนเอง ด้วยท่วงท่าสง่างามอย่างคนที่รับการอบรมเรื่องมารยาทมาเป็นอย่างดีทำให้ชาวเมืองทั้งหลายคล้ายกับตกอยู่ในภวังค์ก็ไม่ปาน นั่นก็เพราะนอกจากหญิงสาวตรงหน้าจะมีรูปร่างสวยงาม มารยาทดีแล้ว ใบหน้าของหญิงสาวยังงดงามเสียยิ่งกว่าคุณหนูชั้นสูงบางคนในเมืองนี้เสียอีก“นั่นคุณหนูจากตระกูลใดกัน? ทำไมข้าถึงไม่เคยพบเห็นหญิงสาวที่ดูงดงามเช่นนี้มาก่อนเลยเล่า”“นั่นนะสิ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่านางคือบุตรสาวของนายท่านบ้านไหน”“แต่ข้ารู้! นั่นคือคุณหนูจ้าวโม่ บุตรสาวของนายท่านจ้าวเหยียนที่กำลังมีชื่อเสียงโด่งดังอยู่ในตอนนี้อย่างไรเล่า”“จริงรึ!”“นี่พวกเรามีบุญวาสนาได้พบหน้าของคุณหนูจ้าวตัวเป็น ๆ แล้วเช่นนั้นรึ?”และแล้วคำพูดคุยของเหล่าชาวเมืองที่ลอยมาเข้าหูของหญิงสาวนั้น ก็ทำเอาเสี่ยวหลานถึงกับเผยรอยยิ้มกว้างออกมาด้วยความภาคภูมิใจที่คุณหนูของตนนั้นได้รับคำชื่นชมจากเหล่าผู้คนมากมายถึงเพียงนั้น แต่สำหรับจ้าวโม่แล้ว คำชื่นชมจากผู้คน

“ขอบคุณ คุณชายถังที่เดินออกมาส่งพวกข้านะเจ้าคะ”เมื่อจ้าวโม่เดินออกมาถึงรถม้าที่จอดรออยู่ของตนเองแล้วนั้น นางจึงได้หันไปเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มอีกครั้ง ที่อุตส่าห์เดินออกมาส่งตนเองถึงรถม้าเช่นนี้“ไม่เป็นไร ข้าเต็มใจ แล้วก็ต่อไปเรียกข้าว่าพี่ไท่เหวินก็ได้นะ เพราะพวกเราเองก็รู้จักกันแล้วจะได้ดูคุ้นเคยกันด้วย”ถังไท่เหวินเอ่ยบอกกับหญิงสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล อบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเอ่ยเช่นนี้กับใครมาก่อน“เอ่อ...เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะพี่ไท่เหวิน ข้าขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ ลาเจ้าค่ะ”ทางด้านจ้าวโม่นั้น ในตอนแรกก็ตั้งใจจะเอ่ยปฏิเสธอีกฝ่ายกลับไปด้วยความเกรงใจแต่เมื่อดวงตาใสกระจ่างของนางได้สบเข้ากับดวงตาคมเข้มของอีกฝ่ายที่ดูเว้าวอนอยู่นั้น จึงทำได้แค่ตอบตกลงอีกฝ่ายไปเพื่อรักษาน้ำใจของชายหนุ่มแทน“เดินทางปลอยภัยนะโม่เอ๋อร์”ถังไท่เหวิน ที่ได้ยินคำเรียกแทนตัวเองว่าพี่จากหญิงสาวตามที่ตนเองต้องการแล้ว เขาก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมามากทีเดียวก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยลาหญิงสาวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอบอุ่นที่ส่งไปให้กับคนตรงหน้าของตน“เจ้าค่ะ”เอ่ยตอบรับคำของชายหนุ่มจบ จ้าวโม่ก็เดินเข้าไปนั่งภายในรถม้าของตนเองในท

อีกด้านหลังจากที่จ้าวโม่เดินจากมาแล้วนั้น นางก็ได้เดินไปตามถนนที่เป็นทางกลับไปยังหมู่บ้าน พร้อมกับคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปด้วยเมื่อหญิงสาวได้ใช้เวลากับตัวเองตามลำพังสักพัก ภายในใจที่กำลังโกรธอยู่นั้นก็ได้สงบลงไปมากดังนั้นตอนนี้สติของนางจึงได้กลับมาเป็นปกติแล้ว ทำให้จ้าวโม่เริ่มคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ด้วยเหตุและผลมากขึ้นทำให้นางเริ่มทำความเข้าใจ กับเหตุผลที่บิดาของตนไม่กล้าเอ่ยปากบอกเรื่องราวทั้งหมดกับนางขึ้นมาบ้างแล้วแต่ถึงอย่างนั้นภายในใจของนาง ก็ยังคงมีความน้อยใจและเสียใจอยู่มาก นางจึงได้รู้สึกโกรธบิดามากในตอนแรกนั่นเองท่ามกลางถนนที่โล่ง สายลมที่พัดผ่านไปอย่างเบาบางราวกับว่ามันกำลังโอบกอดนางอยู่นั้น ทำให้ใจของจ้าวโม่สงบลงได้ในที่สุดเมื่อหญิงสาวได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองจนพอใจแล้ว นางจึงได้เร่งฝีเท้าเดินกลับไปยังหมู่บ้านของตนเองที่อยู่อีกไม่ไกลในทันทีพร้อมกับมองสำรวจดูบรรยากาศของสองข้างทางที่ตนเองกำลังเดินผ่านไปอย่างเงียบ ๆและในตอนนั้นเอง ภายในหัวของนางก็พลันคิดขึ้นมาได้ว่านางควรจะต้องซื้อที่ดินเพิ่ม เพื่อใช้สำหรับสร้างโรงงานผลิตน้ำตาลในอนาคตข้างหน้าอีกทั้ง นางยังต้องทำ

เอ่ยจบ ร่างสูงของโหวเทียนก็ลุกเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปในที่สุด เมื่อจ้าวโม่เห็นดังนั้น นางจึงได้ลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นบ้านเพื่อไปนอนพักผ่อนเช่นเดียวกันรุ่งเช้าของวันใหม่มาเยือน จ้าวโม่และคนสนิททั้งสองก็ได้เดินทางเข้าตัวเมืองหานตั้งแต่ทานมื้อเช้าเสร็จ เพื่อไปติดต่อซื้อที่ดินสำหรับการสร้างโรงงานผลิตน้ำตาลตามที่วางแผนเอาไว้โดยที่จ้าวโม่ ได้กว้านซื้อที่ดินที่อยู่ติดกับที่ของตนเองทั้งสองฝั่ง ทอดยาวไปจนครบด้านละ 100 หมู่ รวมทั้งสองฝั่งแล้ว จ้าวโม่ได้ซื้อที่ดินว่างเปล่าในวันนี้ทั้งหมด 200 หมู่นางจ่ายเงินค่าซื้อที่ดินไปในวันนี้ถึง 70 ตำลึงทองเลยทีเดียว แต่จ้าวโม่ก็ยังคงยิ้มกว้างออกมาได้อย่างมีความสุข เมื่อคิดถึงเม็ดเงินที่ตนเองจะได้จากกิจการที่กำลังลงทุนไปในวันนี้อย่างมากมายหลังจากที่ติดต่อเรื่องที่ดินเสร็จเรียบร้อยแล้ว จ้าวโม่ก็ได้พาผู้ติดตามทั้งสองอย่างเสี่ยวหลานและจางติง ไปทานอาหารที่ร้านอาหาร ก่อนที่นางจะเดินทางกลับบ้านของตนเองหลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อย7 วันต่อมา ในวันนี้เป็นวันที่บิดา มารดาของนางจะออกเดินทางไปยังแคว้นหานเพื่อพบท่านย่าของนางแล้วในตอนแรกพวกเขาตั้งใจจะออกเดินทางตั้งแต

“พี่ใหญ่ พี่รองข้ามีอะไรจะให้พวกท่านได้ดูด้วยเจ้าค่ะ”จ้าวโม่เอ่ยบอกกับพี่ชายทั้งสอง เมื่อนางเดินมาหยุดลงตรงหน้าของชายหนุ่มทั้งสองคนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“มีอะไรรึโม่เอ๋อร์”จ้าวจินฮ่าวเอ่ยถามน้องสาวกลับไป หลงจากที่หยุดมือจากการรีดน้ำอ้อยที่ทำอยู่ ก่อนจะหันกลับไปมองยังร่างของน้องสาวตนเอง“นี่อย่างไรเจ้าคะ น้ำตาลสกุลจ้าว ข้าทำมันออกมาสำเร็จแล้วนะเจ้าคะ”“ว่าอย่างไรนะ!”ทันทีที่เอ่ยจบ จ้าวโม่ก็ได้ยกขวดโหลที่ใส่น้ำตาลก้อนเอาไว้ให้กับพี่ชายทั้งสองได้ดูอย่างชัด ๆส่วนชายหนุ่มทั้งสองเอง เมื่อได้ยินคำพูดบอกของน้องสาว ต่างก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาด้วยความตกใจเป็นอย่างมากและเมื่อพวกเขาได้เห็นโหลแก้ว ที่ภายในมีเจ้าน้ำตาลก้อนที่น้องสาวหยิบออกมาให้ดูดวงตาของพวกเขาทั้งสองก็เบิกกว้างขึ้นจนแทบจะทะลุออกมาจากเบ้าเสียให้ได้ด้วยความตกใจก่อนที่ชายหนุ่มทั้งสองจะรีบพุ่งตัวเข้ามาหาน้องสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล เพื่อจ้องมองดูเจ้าก้อนสี่เหลี่ยมขนาดเล็กในโหลแก้วบนมือของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว“นะ นี่นะหรือคือน้ำตาลที่เจ้าทำออกมา ทำไมมันถึงมีรูปร่างที่ดูไม่เหมือนกับน้ำตาลที่พวกเราเคยพบเห็นเลยเล่า?”เมื่อจ้าวหยางได้เห็นน้ำตา