All Chapters of จ้าวโม่เถ้าแก่น้อยสกุลจ้าว: Chapter 21 - Chapter 30

แคก แคก แคกกู้เป้ยเป้ยที่รู้สึกตัวขึ้นมาในที่สุดนั้นก็ได้สำลักน้ำที่กลืนลงท้องไปในตอนที่จมน้ำออกมาจนหมด แล้วหมดสติไปอีกครั้ง“เป้ยเอ๋อร์! เจ้าเป็นอะไรไป”กู้เชาที่ในตอนแรกรู้สึกโล่งใจที่หลานสาวสุดรักนั้นฟื้นคืนสติกลับมาได้ แต่เมื่อเห็นว่าเด็กสาวได้หมดสติลงไปอีกครั้งชายชราถึงได้ร้องออกมาด้วยเสียงดังด้วยความตกใจ“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านรีบพานางกลับบ้านแล้วไปตามท่านหมอมาดูอาการของนางเถิดเจ้าค่ะ”จ้าวโม่ที่รู้ดีว่าเด็กสาวเพียงหมดสติไปเพราะตกน้ำละอ่อนหล้า นางจึงได้เอ่ยบอกชายชราให้รีบพาหลานสาวของเขาไปพักแล้วรีบตามท่านหมอมาดูอาการของอีกฝ่ายเสีย“ได้ ๆ พวกเจ้ารีบเอาเปลมาหามหลานของข้ากลับบ้านเร็วเข้า ส่วนเจ้ารีบเดินทางไปตามท่านหมอจากหมู่บ้านข้าง ๆ มาให้ข้าที”กู้เชารีบเอ่ยปากตอบรับคำพูดของจ้าวโม่ จากนั้นเขาก็รีบหันไปเอ่ยสั่งชาวบ้านชายสามสี่คนที่ตามมาด้วยให้ไปทำตามสิ่งที่ตนเองต้องการขึ้น“ขอรับ!”ชาวบ้านที่เป็นบุรุษสองคนรีบนำเปลสำหรับใช้หามมาวางลงตรงข้างร่างของเด็กสาวก่อนที่หญิงออกเรือนอีกสองคนจะมาช่วยยกร่างของกู้เป้ยเป้ยขึ้นไปยังเปลแล้วให้บุรุษทั้งสองรีบหามกลับไปยังบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านในทันที

หลังจากที่จ้าวโม่ได้พูดคุยกับเจียงทงเสร็จเรียบร้อยนางพร้อมกับเจียงซวี่ก็ได้เดินทางกลับบ้านของตนเอง ส่วนเจียงซวี่ที่เมื่อส่งเด็กสาวกลับบ้านเรียบร้อยก็ได้ขอตัวกลับบ้านของตนเองไปซึ่งเป็นเวลาอาหารเย็นของบ้านสกุลจ้าวแล้วเช่นกัน หลังจากที่ทุกคนได้ทานมื้อเย็นกันเสร็จเรียบร้อย จ้าวโม่จึงได้เริ่มพูดคุยเรื่องวัตถุดิบที่นางยังขาดไปอย่างมะพร้าวกับคนในครอบครัวขึ้นมา“ท่านตาเจ้าคะ ที่หมู่บ้านของเรามีมะพร้าวอยู่หรือไม่?”“อะไรนะโม่เอ๋อร์ มะพร้าวมันคือผลไม้ชนิดใดเช่นนั้นรึ?”จ้าวเหว่ยที่ได้ยินชื่อของผลไม้ที่ฟังไม่คุ้นจึงได้เอ่ยถามกับหลานสาวขึ้นอีกครั้ง“เอ่อ...มันจะมีเปลือกแข็ง ๆ ต้นมันชอบขึ้นอยู่แถวที่มีน้ำใบยาว ๆ เป็นก้าน ผลดิบจะเป็นสีเขียวแต่เมื่อสุกจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลลูกมีลักษณะกลม ๆ เจ้าค่ะ”จ้าวโม่เริ่มเอ่ยบอกลักษณะของลูกมะพร้าวให้กับผู้เป็นตาได้ฟังเผื่ออีกฝ่ายจะพอเคยเห็นมาบ้าง“เหมือนว่าพี่จะเคยเห็นเจ้าผลไม้ที่เจ้าเอ่ยมาเลยนะ มันขึ้นอยู่ตรงริมแม่น้ำอีกฝั่งของภูเขา ในตอนนี้ข้าบังเอิญไปพบมันเข้าพอดี”แต่กลับเป็นจ้าวหยางที่เป็นคนเอ่ยถึงเจ้าลูกมะพร้าวที่เด็กสาวกำลังตามหาอยู่เสียอย่างนั้น“จริงห

รุ่งเช้าวันต่อมาครอบครัวของจ้าวโม่ต่างก็ลุกขึ้นมาจัดเตรียมข้าวของสำหรับที่จะใช้ในการขายข้าวเหนียวมะม่วงของวันนี้ขึ้นรถลากที่ยืมมาจากบ้านเจียงทงโดยคนที่จะเข้าเมืองไปขายมะม่วงกับจ้าวโม่ก็คือพี่ชายทั้งสองและบิดา ส่วนนางฟานซื่อกับจ้าวเหว่ยนั้นอยู่ที่บ้านเพื่อพักผ่อนและจัดเตรียมข้าวของที่จะใช้ทำของขายในวันพรุ่งนี้ต่อปลายยามอิ๋น (03.00-04.59) จ้าวโม่พร้อมด้วยบิดาและพี่ชายทั้งสองก็ได้เดินทางด้วยเท้าเข้าไปภายในเมืองหานเพื่อไปลองขายข้าวเหนียวมะม่วงเป็นวันแรกที่ทั้งสี่คนต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้าก็เป็นเพราะว่าใช้เวลาเดินทางจากหมู่บ้านหานไห่ไปยังตัวเมืองหานด้วยเท้านั้นค่อนข้างที่จะนานพอสมควรราว ๆ หนึ่งชั่วยามเห็นจะได้ตลอดการเดินทางบุรุษทั้งสามต่างก็คอยถามไถ่จ้าวโม่ด้วยความเป็นห่วงไปตลอดทาง ยังดีที่เด็กสาวนั้นเคยไปเดินป่าและเข้าค่ายอาสามาบ้างในช่วงวันหยุดที่ว่างจึงทำให้นางยังสามารถทนเดินเท้าด้วยระยะทางที่ไกลขนาดนี้ไหว และตลอดทางก็ไม่ได้มีเพียงแค่ครอบครัวของจ้าวโม่เท่านั้นที่กำลังเดินเท้าเข้าเมืองนางยังพบเหล่าชาวบ้านอีกจำนวนมากที่ใช้การเดินทางด้วยเท้าแทนการนั่งวัวเทียมเกวียนเข้าตัวเมืองอยู่เ

จ้าวโม่และพี่ชายทั้งสองเดินหาร้านขายผ้าอยู่สักพัก เด็กสาวก็เหลือบเห็นร้านขายผ้าที่ดูขนาดกลาง ๆ และมีชาวบ้านสามัญชนเดินเข้าออกกันพอสมควรเห็นดังนั้นนางจึงได้ตัดสินใจเลือกร้านขายผ้าแห่งนี้เพื่อหาซื้อผ้ากลับไปให้มารดาของตนจ้าวโม่พาพี่ชายทั้งสองเดินตรงเข้าไปภายในร้านขายผ้าที่ในตอนนี้กำลังมีลูกค้าจำนวนหนึ่งเดินเลือกซื้อผ้าและชุดสำเร็จอยู่ยังดีที่ท่านตาของนางมอบเงินเอาไว้ให้นางติดตัวมาด้วยหนึ่งตำลึงทอง รวมกับเงินที่บิดาให้มาอีกหนึ่งร้อยอีแปะ จึงทำให้เด็กสาวสามารถเลือกดูผ้าที่ดีได้บ้างจ้าวโม่เดินตรงไปยังชั้นวางผ้าฝ้ายที่เนื้อผ้าดูสีสันสวยงามและให้เนื้อสัมผัสที่นุ่มลื่นที่อยู่ไม่ไกลจากพวกตนมากนักจากนั้นก็ได้ลองจับดูเนื้อผ้าเพื่อช่วยในการตัดสินใจ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่คนงานหญิงของร้านเห็นพวกของเด็กสาวเข้าพอดีจึงได้เดินมาต้อนรับลูกค้าอย่างมีมารยาท“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจผ้าพับไหนของทางร้านเราเป็นพิเศษหรือไม่ สามารถเอ่ยสอบถามเพิ่มเติมได้เลยนะเจ้าคะ”คนงานหญิงที่ดูจากหน้าตาแล้วคิดว่าอีกฝ่ายคงจะมีอายุราว ๆ 20 ปี ใบหน้าดูสะอาดสะอ้าน แต่งกายเรียบร้อยเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนน่าฟังขึ้

หลังจากที่สามพี่น้องสกุลจ้าวกลับไปรวมตัวกับผู้เป็นบิดาแล้วนั้นทั้งสี่คนก็ได้พากันเดินทางกลับหมู่บ้านของตนเองในทันทีโดยที่สามพี่น้องไม่มีใครเอ่ยปากถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตลาดให้กับบิดาได้รู้แม้แต่น้อยเช้าวันต่อมาครอบครัวสกุลจ้าวต่างก็พากันตื่นนอนตั้งแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวไปทำหน้าที่ของตนเอง ซึ่งในวันนี้สามพี่น้องเองก็ได้รับหน้าที่เข้าเมืองไปขายขนมเช่นเคยส่วนนางฟานซื่อที่ได้ผ้าจากบุตรสาวมาเมื่อวานก็เริ่มตัดเย็บชุดใหม่ให้กับบิดาและสามีของนางเช่นเดียวกันทางด้านจ้าวเหว่ยเองในวันนี้ก็ได้รับมอบหมายงานใหม่จากหลานสาวให้เขาทำการสานบางสิ่งบางอย่างที่เด็กสาววาดภาพมาให้และเอ่ยอธิบายลักษณะของมันอีกเล็กน้อยส่วนจ้าวเหยียนในวันนี้ก็ได้เดินทางไปยังบ้านของเจียงทงเพื่อพูดคุยเรื่องการสร้างบ้านกับนางช่างที่สหายรุ่นพี่ติดต่อมาให้เมื่อเดินทางมาถึงหน้าบ้านสกุลเจียงแล้วจ้าวเหยียนก็ส่งเสียงเรียกเจ้าของบ้านด้วยความสนิทสนมกันขึ้น“พี่เจียงขอรับ ข้ามาแล้วท่านอยู่หรือไม่?”หลังจากที่ส่งเสียงเรียกเสร็จเรียบร้อยเขาก็ได้ยืนรออยู่ที่หน้าบ้านครู่หนึ่ง จากนั้นประตูบ้านก็ถูกเปิดออกโดยคนที่เดินมาเปิดประตูต้อนรับเขากลั