All Chapters of จ้าวโม่เถ้าแก่น้อยสกุลจ้าว: Chapter 21 - Chapter 30

71 Chapters

ปั้มหัวใจช่วยเหลือ

ด้านชาวบ้านสตรีที่ออกมาซักผ้ากันอยู่ไม่ไกลจากจุดเกิดเรื่องมากนัก พอได้ยินเสียงทะเลาะกันดังขึ้นไม่ไกลต่างก็พากันวางมือจากผ้าที่กำลังซักอยู่แล้วพากันรีบไปดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นซึ่งทั้งหมดไปถึงตอนที่จ้าวโม่กระโดดลงน้ำเพื่อจะไปช่วยกู้เป้ยเป้ยพอดี หนึ่งในเหล่าแม่บ้านที่พากันมาดูเหตุการณ์จึงได้ร้องถามเด็กสาวที่เหลือขึ้นด้วยความตกใจ“ว๊ายย นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน แล้วเหตุใดพวกนางถึงได้ตกลงไปในน้ำเช่นนั้นได้”“เอ่อ...คือว่าจ้าวจื่อถงกับกู้เป้ยเป้ยพวกนางสองคนทะเลาะกันแล้วพลัดตกลงไปในน้ำเจ้าค่ะ”จ้าวหนิงรีบเอ่ยบอกกับพวกผู้ใหญ่ที่มีแต่สตรีด้วยนำเสียงสั่น ๆ อย่างหวาดกลัว“เช่นนั้นเจ้ารีบวิ่งไปตามคนมาช่วยพวกนางเร็วเข้า! แล้วจ้าวโม่ละนางกระโดดลงน้ำไปทำไมกัน?”หญิงวัยกลางคนอีกนางรีบหันไปเอ่ยบอกกับเด็กสาวที่เหลืออยู่อีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามถึงจ้าวโม่ที่พวกตนเห็นว่านางกระโดดลงน้ำแล้วจมหายไป“ข้าคิดว่านางคงจะลงไปช่วยกู้เป้ยเป้ยที่กำลังจะจมน้ำ เพราะว่าจ้าวจื่อถงนางสามารถคว้ากิ่งไม้เอาไว้ได้ทันจึงไม่เป็นอะไรมาก”“แต่กู้เป้ยเป้ยนางลอยไปตามกระแสน้ำแล้วเจ้าค่ะ”เด็กสาวที่เป็นสหายของกู้เป้ยเป้ยนามว่า ซิน
Read more

ผู้มีพระคุณของสกุลกู้

แคก แคก แคกกู้เป้ยเป้ยที่รู้สึกตัวขึ้นมาในที่สุดนั้นก็ได้สำลักน้ำที่กลืนลงท้องไปในตอนที่จมน้ำออกมาจนหมด แล้วหมดสติไปอีกครั้ง“เป้ยเอ๋อร์! เจ้าเป็นอะไรไป”กู้เชาที่ในตอนแรกรู้สึกโล่งใจที่หลานสาวสุดรักนั้นฟื้นคืนสติกลับมาได้ แต่เมื่อเห็นว่าเด็กสาวได้หมดสติลงไปอีกครั้งชายชราถึงได้ร้องออกมาด้วยเสียงดังด้วยความตกใจ“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านรีบพานางกลับบ้านแล้วไปตามท่านหมอมาดูอาการของนางเถิดเจ้าค่ะ”จ้าวโม่ที่รู้ดีว่าเด็กสาวเพียงหมดสติไปเพราะตกน้ำละอ่อนหล้า นางจึงได้เอ่ยบอกชายชราให้รีบพาหลานสาวของเขาไปพักแล้วรีบตามท่านหมอมาดูอาการของอีกฝ่ายเสีย“ได้ ๆ พวกเจ้ารีบเอาเปลมาหามหลานของข้ากลับบ้านเร็วเข้า ส่วนเจ้ารีบเดินทางไปตามท่านหมอจากหมู่บ้านข้าง ๆ มาให้ข้าที”กู้เชารีบเอ่ยปากตอบรับคำพูดของจ้าวโม่ จากนั้นเขาก็รีบหันไปเอ่ยสั่งชาวบ้านชายสามสี่คนที่ตามมาด้วยให้ไปทำตามสิ่งที่ตนเองต้องการขึ้น“ขอรับ!”ชาวบ้านที่เป็นบุรุษสองคนรีบนำเปลสำหรับใช้หามมาวางลงตรงข้างร่างของเด็กสาวก่อนที่หญิงออกเรือนอีกสองคนจะมาช่วยยกร่างของกู้เป้ยเป้ยขึ้นไปยังเปลแล้วให้บุรุษทั้งสองรีบหามกลับไปยังบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านในทันที
Read more

บ้านสกุลเจียง

“จะได้อย่างไรกัน ถึงอย่างไรเจ้าก็ถือว่ามีบุญคุณต่อสกุลกู้ของเรา ในภายภาคหน้าหากเจ้าต้องการความช่วยเหลือก็ให้รีบไปหาพวกเราที่บ้านสกุลกู้นะ”“ส่วนนี้เป็นสินน้ำใจถึงจะไม่ได้มากมายแต่ก็ช่วยรับไว้ด้วยเถอะ ห้ามปฏิเสธถือว่าเห็นแก่หน้าท่านพ่อข้าก็แล้วกันนะ ข้าขอตัวกลับไปดูแลเป้ยเอ๋อร์ก่อนนะ”กู้เจินที่เห็นถึงความจริงใจจากจ้าวโม่และมารดาของนางก็รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่ไม่น้อย ดังนั้นเพื่อเป็นการตอบแทนอีกฝ่ายเขาจึงได้เอ่ยปากถึงการให้ความช่วยเหลือในวันข้างหน้ากับครอบครัวจ้าวขึ้นมาพร้อมกับหยิบถุงเงินออกมาจากแขนเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าของสองแม่ลูกสกุลจ้าว ก่อนจะรีบเอ่ยดักทางอีกฝ่ายเอาไว้แล้วรีบขอตัวกลับบ้านของตนเองก่อนอย่างรวดเร็วจ้าวโม่กับนางฟานซื่อที่ยังคงตามไม่ทันกับความรวดเร็วของชายวัยกลางคนที่มาแล้วกลับไปเลยทำได้เพียงมองตามหลังของอีกฝ่ายที่หายวับไปจากบ้านของพวกนางเสียแล้ว“ท่านลุงกู้ช่างเป็นคนที่รวดเร็วยิ่งนักว่าหรือไม่เจ้าคะท่านแม่?”จ้าวโม่แสร้งเอ่ยติดตลกขึ้นอย่างขบขันต่อท่าทางเมื่อครู่ของกู้เจินกับมารดาของตน“อื้อ แม่เห็นด้วยกับเจ้านะ นี่มันเงินห้าตำลึงเชียวรึ?”นางฟานซื่อเอ่ยสำทับคำพูดของ
Read more

มะม่วงน้ำปลาหวาน

หลังจากที่จ้าวโม่ได้พูดคุยกับเจียงทงเสร็จเรียบร้อยนางพร้อมกับเจียงซวี่ก็ได้เดินทางกลับบ้านของตนเอง ส่วนเจียงซวี่ที่เมื่อส่งเด็กสาวกลับบ้านเรียบร้อยก็ได้ขอตัวกลับบ้านของตนเองไปซึ่งเป็นเวลาอาหารเย็นของบ้านสกุลจ้าวแล้วเช่นกัน หลังจากที่ทุกคนได้ทานมื้อเย็นกันเสร็จเรียบร้อย จ้าวโม่จึงได้เริ่มพูดคุยเรื่องวัตถุดิบที่นางยังขาดไปอย่างมะพร้าวกับคนในครอบครัวขึ้นมา“ท่านตาเจ้าคะ ที่หมู่บ้านของเรามีมะพร้าวอยู่หรือไม่?”“อะไรนะโม่เอ๋อร์ มะพร้าวมันคือผลไม้ชนิดใดเช่นนั้นรึ?”จ้าวเหว่ยที่ได้ยินชื่อของผลไม้ที่ฟังไม่คุ้นจึงได้เอ่ยถามกับหลานสาวขึ้นอีกครั้ง“เอ่อ...มันจะมีเปลือกแข็ง ๆ ต้นมันชอบขึ้นอยู่แถวที่มีน้ำใบยาว ๆ เป็นก้าน ผลดิบจะเป็นสีเขียวแต่เมื่อสุกจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลลูกมีลักษณะกลม ๆ เจ้าค่ะ”จ้าวโม่เริ่มเอ่ยบอกลักษณะของลูกมะพร้าวให้กับผู้เป็นตาได้ฟังเผื่ออีกฝ่ายจะพอเคยเห็นมาบ้าง“เหมือนว่าพี่จะเคยเห็นเจ้าผลไม้ที่เจ้าเอ่ยมาเลยนะ มันขึ้นอยู่ตรงริมแม่น้ำอีกฝั่งของภูเขา ในตอนนี้ข้าบังเอิญไปพบมันเข้าพอดี”แต่กลับเป็นจ้าวหยางที่เป็นคนเอ่ยถึงเจ้าลูกมะพร้าวที่เด็กสาวกำลังตามหาอยู่เสียอย่างนั้น“จริงห
Read more

ข้าวเหนียวมะม่วง

“ชื่อดียิ่งนัก เจ้าจะทำสิ่งนี้ขายเช่นนั้นรึ?”นางฟานซื่อเอ่ยถามบุตรสาวไปพลางกินมะม่วงน้ำปลาหวานไปพลางด้วยท่าทางเอร็ดอร่อยจ้าวโม่ที่เห็นว่ามารดากินมะม่วงที่ตนเองทำด้วยใบหน้ามีความสุขก็พลอยมีความสุขไปด้วยพร้อมกับเอ่ยตอบคำถามของมารดา“เจ้าค่ะท่านแม่ แต่ยังเหลือข้าวเหนียวมะม่วงที่ยังไม่ได้ทำเจ้าค่ะ”จ้าวโม่เอ่ยตอบมารดาถึงชื่อของขนมหวานอีกหนึ่งอย่างที่นางจะทำไปขายในวันพรุ่งนี้ขึ้นแต่เมื่อคิดไปถึงมะพร้าวก็ทำให้เด็กสาวหวนคิดถึงเครื่องมือที่จะใช้ในการคั้นเอาน้ำมะพร้าวออกมาได้จึงได้เอ่ยถามนางฟานซื่อขึ้นมา“จริงสิท่านแม่พอจะรู้จักบ้านที่มีเครื่องโม่แป้งหรือไม่เจ้าคะ?”“อืม...จริงสิที่บ้านของท่านป้าหงอี้อย่างไรเล่า ว่าแต่เจ้าจะเอาเครื่องโม่แป้งไปทำอะไรเช่นนั้นรึ”นางฟานซื่อทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออกว่าใครกันที่พอจะมีเครื่องโม่แป้งภายในหมู่บ้านหานไห่แห่งนี้จนในที่สุดนางก็คิดออกว่าเป็นนางหงอี้หญิงหม้ายที่อาศัยอยู่ไม่ไกลจากบ้านของพวกนางมากนักแต่นางฟานซื่อก็ไม่วายเกิดความสงสัยในสิ่งที่บุตรสาวกำลังจะทำจนต้องเอ่ยถามขึ้น“ข้าต้องการใช้เครื่องโม่แป้งคั้นน้ำกะทิเจ้าค่ะ”“น้ำกะทิ? คือสิ่ง
Read more

เข้าเมืองขายของครั้งแรก

รุ่งเช้าวันต่อมาครอบครัวของจ้าวโม่ต่างก็ลุกขึ้นมาจัดเตรียมข้าวของสำหรับที่จะใช้ในการขายข้าวเหนียวมะม่วงของวันนี้ขึ้นรถลากที่ยืมมาจากบ้านเจียงทงโดยคนที่จะเข้าเมืองไปขายมะม่วงกับจ้าวโม่ก็คือพี่ชายทั้งสองและบิดา ส่วนนางฟานซื่อกับจ้าวเหว่ยนั้นอยู่ที่บ้านเพื่อพักผ่อนและจัดเตรียมข้าวของที่จะใช้ทำของขายในวันพรุ่งนี้ต่อปลายยามอิ๋น (03.00-04.59) จ้าวโม่พร้อมด้วยบิดาและพี่ชายทั้งสองก็ได้เดินทางด้วยเท้าเข้าไปภายในเมืองหานเพื่อไปลองขายข้าวเหนียวมะม่วงเป็นวันแรกที่ทั้งสี่คนต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้าก็เป็นเพราะว่าใช้เวลาเดินทางจากหมู่บ้านหานไห่ไปยังตัวเมืองหานด้วยเท้านั้นค่อนข้างที่จะนานพอสมควรราว ๆ หนึ่งชั่วยามเห็นจะได้ตลอดการเดินทางบุรุษทั้งสามต่างก็คอยถามไถ่จ้าวโม่ด้วยความเป็นห่วงไปตลอดทาง ยังดีที่เด็กสาวนั้นเคยไปเดินป่าและเข้าค่ายอาสามาบ้างในช่วงวันหยุดที่ว่างจึงทำให้นางยังสามารถทนเดินเท้าด้วยระยะทางที่ไกลขนาดนี้ไหว และตลอดทางก็ไม่ได้มีเพียงแค่ครอบครัวของจ้าวโม่เท่านั้นที่กำลังเดินเท้าเข้าเมืองนางยังพบเหล่าชาวบ้านอีกจำนวนมากที่ใช้การเดินทางด้วยเท้าแทนการนั่งวัวเทียมเกวียนเข้าตัวเมืองอยู่เ
Read more

พ่อบ้านจวนท่านเจ้าเมือง

“เอ่อ...ท่านลุงต้องการรับกี่ชุดหรือเจ้าคะ? ถ้ายังไงท่านลุงลองชิมดูก่อนการตัดสินใจก็ได้นะเจ้าคะข้าไม่คิดเงินเจ้าค่ะ”จ้าวโม่เอ่ยขึ้นเมื่อได้เห็นชายวัยกลางคนที่เป็นคนออกหน้าพูดให้กับนางเมื่อสักครู่เมื่อดูจากการแต่งกายของอีกฝ่ายและยังมีผู้ติดตามข้างกายมาด้วยนางก็พอจะเดาออกว่าอีกฝ่ายต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอนแต่นางก็ไม่คิดจะให้อีกฝ่ายซื้อขนมของนางไปโดยไม่ได้ทดลองชิมรสชาติดูก่อนเช่นกันจึงได้เอ่ยบอกกับชายวัยกลางคนขึ้น“ไม่ต้องหรอก ข้าดูก็รู้แล้วว่ามันคงจะอร่อยมากอย่างแน่นอน อีกอย่างวันนี้เจ้านายจวนของข้าต้องการทานขนมหวานอยู่พอดี เจ้าก็จัดให้ข้าสักสิบชุดก็แล้วกัน”ถานเจียงหรือก็คือหัวหน้าพ่อบ้านของจวนเจ้าเมือง เอ่ยบอกกับเด็กสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างใจดี“เช่นนั้นท่านลุงโปรดรอสักครู่นะเจ้าคะข้าจะรีบไปจัดการให้ในตอนนี้เลยเจ้าค่ะ”จ้าวโม่รีบเอ่ยตอบรับคำสั่งซื้อจากชายวัยกลางคนด้วยใบหน้าดีใจอย่างสดใสจากนั้นนางก็รีบเดินกลับไปยังหลังร้านแล้วจัดการเตรียมข้าวเหนียวมะม่วงทั้งหมดสิบชุดให้กับลูกค้าคนแรกอย่างรวดเร็วเมื่อเสร็จเรียบร้อยจ้าวโม่จึงได้ยื่นมือออกไปรับตะกร้าจากผู้ติดตามของอี
Read more

สอนพี่ชายทั้งสองใช้เงิน

จ้าวโม่และพี่ชายทั้งสองเดินหาร้านขายผ้าอยู่สักพัก เด็กสาวก็เหลือบเห็นร้านขายผ้าที่ดูขนาดกลาง ๆ และมีชาวบ้านสามัญชนเดินเข้าออกกันพอสมควรเห็นดังนั้นนางจึงได้ตัดสินใจเลือกร้านขายผ้าแห่งนี้เพื่อหาซื้อผ้ากลับไปให้มารดาของตนจ้าวโม่พาพี่ชายทั้งสองเดินตรงเข้าไปภายในร้านขายผ้าที่ในตอนนี้กำลังมีลูกค้าจำนวนหนึ่งเดินเลือกซื้อผ้าและชุดสำเร็จอยู่ยังดีที่ท่านตาของนางมอบเงินเอาไว้ให้นางติดตัวมาด้วยหนึ่งตำลึงทอง รวมกับเงินที่บิดาให้มาอีกหนึ่งร้อยอีแปะ จึงทำให้เด็กสาวสามารถเลือกดูผ้าที่ดีได้บ้างจ้าวโม่เดินตรงไปยังชั้นวางผ้าฝ้ายที่เนื้อผ้าดูสีสันสวยงามและให้เนื้อสัมผัสที่นุ่มลื่นที่อยู่ไม่ไกลจากพวกตนมากนักจากนั้นก็ได้ลองจับดูเนื้อผ้าเพื่อช่วยในการตัดสินใจ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่คนงานหญิงของร้านเห็นพวกของเด็กสาวเข้าพอดีจึงได้เดินมาต้อนรับลูกค้าอย่างมีมารยาท“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจผ้าพับไหนของทางร้านเราเป็นพิเศษหรือไม่ สามารถเอ่ยสอบถามเพิ่มเติมได้เลยนะเจ้าคะ”คนงานหญิงที่ดูจากหน้าตาแล้วคิดว่าอีกฝ่ายคงจะมีอายุราว ๆ 20 ปี ใบหน้าดูสะอาดสะอ้าน แต่งกายเรียบร้อยเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนน่าฟังขึ้
Read more

ข้าแค่ป้องกันตัวเพียงเท่านั้น

หมับ!“โอ๊ยย เจ้าจะทำอะไรปล่อยมือของข้าเดี๋ยวนี้นะ!”ถังเซียนเซียนร้องขึ้นด้วยความเจ็บเมื่อถูกบุรุษหน้าไม่อายตรงหน้าคว้าจับเข้าที่ข้อมือของนางแล้วออกแรงบีบจนรู้สึกเจ็บ จากนั้นหญิงสาวจึงได้ร้องบอกอีกฝ่ายให้ปล่อยข้อมือของตนเองเสีย“จะเล่นตัวอะไรหนักหนา ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องแต่งเป็นภรรยาของข้าอยู่แล้ว แตะนิดแตะหน่อยคงไม่ทำให้เจ้าสึกหรอหรอกกระมัง?”หลี่เจียงมู่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไร้ความสำนึก ก่อนจะส่งยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่าไปให้กับหญิงสาว“คุณชายหลี่ได้โปรดปล่อยมือจากคุณหนูของบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!”เสียงของสาวใช้คนสนิทของถังซียนเซียนดังขึ้นอย่างปกป้องผู้เป็นเจ้านาย ก่อนจะจ้องมองใบหน้าของหลี่เจียงมู่อย่างไม่ยอมแพ้เช่นเดียวกันเพียะ!“เสี่ยวผิง! หลี่เจียงมู่มันจะมากเกินไปแล้วนะ นี่เจ้าถึงกลับกล้าลงมือกับสาวใช้ของข้าเชียวรึ!”ถังเซียนเซียนที่เห็นว่าสาวใช้ของตนถูกฝ่ามือหนาของบุรุษน่ารังเกียจตบจนเสียหลักลงไปนั่งอยู่ที่พื้นก็รู้สึกโมโหขึ้นมาเป็นอย่างมากและก็เป็นห่วงสาวใช้คนสนิทมากจนต้องเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหันไปเอ่ยเสียงดังกับบุรุษหน้าด้านที่ยังคงจับข้อมือของตนเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“ทำไมจะไม่กะ
Read more

พูดคุยเรื่องบ้าน

หลังจากที่สามพี่น้องสกุลจ้าวกลับไปรวมตัวกับผู้เป็นบิดาแล้วนั้นทั้งสี่คนก็ได้พากันเดินทางกลับหมู่บ้านของตนเองในทันทีโดยที่สามพี่น้องไม่มีใครเอ่ยปากถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตลาดให้กับบิดาได้รู้แม้แต่น้อยเช้าวันต่อมาครอบครัวสกุลจ้าวต่างก็พากันตื่นนอนตั้งแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวไปทำหน้าที่ของตนเอง ซึ่งในวันนี้สามพี่น้องเองก็ได้รับหน้าที่เข้าเมืองไปขายขนมเช่นเคยส่วนนางฟานซื่อที่ได้ผ้าจากบุตรสาวมาเมื่อวานก็เริ่มตัดเย็บชุดใหม่ให้กับบิดาและสามีของนางเช่นเดียวกันทางด้านจ้าวเหว่ยเองในวันนี้ก็ได้รับมอบหมายงานใหม่จากหลานสาวให้เขาทำการสานบางสิ่งบางอย่างที่เด็กสาววาดภาพมาให้และเอ่ยอธิบายลักษณะของมันอีกเล็กน้อยส่วนจ้าวเหยียนในวันนี้ก็ได้เดินทางไปยังบ้านของเจียงทงเพื่อพูดคุยเรื่องการสร้างบ้านกับนางช่างที่สหายรุ่นพี่ติดต่อมาให้เมื่อเดินทางมาถึงหน้าบ้านสกุลเจียงแล้วจ้าวเหยียนก็ส่งเสียงเรียกเจ้าของบ้านด้วยความสนิทสนมกันขึ้น“พี่เจียงขอรับ ข้ามาแล้วท่านอยู่หรือไม่?”หลังจากที่ส่งเสียงเรียกเสร็จเรียบร้อยเขาก็ได้ยืนรออยู่ที่หน้าบ้านครู่หนึ่ง จากนั้นประตูบ้านก็ถูกเปิดออกโดยคนที่เดินมาเปิดประตูต้อนรับเขากลั
Read more
PREV
1234568
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status