จ้าวโม่เถ้าแก่น้อยสกุลจ้าว

จ้าวโม่เถ้าแก่น้อยสกุลจ้าว

last updateDernière mise à jour : 2026-03-26
Par:  ซินเสวี่ยComplété
Langue: Thai
goodnovel12goodnovel
10
12 Notes. 12 commentaires
71Chapitres
6.0KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

จากทายาทพันล้านต้องกลายเป็นเพียงลูกสาวของชาวบ้านยากจนที่มีชีวิตแสนจะลำบาก แถมยังโดนคนในสกุลสายหลักคอยเอาเปรียบและรังแกไม่เคยได้รับความเป็นธรรม นางที่ไม่เคยยอมแพ้ให้กับใครมีหรือจะยอมโดน

Voir plus

Chapitre 1

เป็นไปไม่ได้!

余命一ヶ月と知った浅見結衣 (あさみ ゆい)が、真っ先に取った行動は――桐生蓮(きりゅう れん)を呼び戻し、強引に自分のそばへ引き留めることだった。

その夜、結衣の腰に手を添えた蓮は、息を乱しながらも、沈んだ目で彼女を見つめている。

しかし、その目だけは冷えきっていた。

自分と狂おしいほどに肌を重ね合わせる女を見つめる彼の瞳の奥には、残酷なほどの憐れみが滲んでいる。

「結衣、こうしてしつこく付きまとって何になる?いくら体を重なっても、お前に惹かれることなどあり得ないって、分かってるだろう」

以前の結衣なら、それだけで十分に傷ついたはずだ。

しかし、自分の余命がわずかだと悟っている彼女は、そんな言葉は耳に入らないとばかりに、さらに艶めかしい仕草で蓮と唇を重なり、それ以上の言葉が出ないよう完全に封じ込めた。

……

すべてが終わると、結衣は名残を惜しむようにそっと蓮に口づけし、ベッドを下りて洗面所へ向かった。

自分が死んだあとのことを、蓮ときちんと話しておくつもりだ。

しかし、数歩歩いたところで突然目の前が真っ暗になった。倒れ込んだ拍子に、蓮がテーブルに置いている鍵を落としてしまった。

パシャン――

部屋の中に、甲高い音が響き渡った。

次の瞬間、蓮が飛び出してきた。しかし、彼の視線は床に倒れた結衣には一切向かず、ただ自身のキーホルダーだけを捉えている。

鍵についているクリスタルのストラップが砕け散っているのを見た途端、蓮の顔色がさっと変わった。

「何やってんだよ!」

彼は低く押し殺した声で言った。「お前、どこに目をつけてるんだ!?」

怒鳴りながら、蓮の目はすでに赤く染まっている。結衣は誰かを突き落として死なせたてしまったかのような底知れぬ恐怖を覚えた。

喉の奥にひどく渋く苦い味が広がる。

結衣は分かっている。そのストラップがそれほど高価なわけではない。ただ、瀬戸清香(せと さやか)が蓮に贈ったものだからだ。

「ごめんなさい」

彼女は体を起こし、ストラップの破片を拾おうとした。だが、蓮は彼女の手を払いのけ、瞳の冷たさを露わにした。

「その汚い手で触るな!」

結衣は唇を噛みしめた。「わざとじゃないの。

ちょっと目眩がして、つい……」結衣は説明した。

彼女は少しだけためらい、言葉を紡いだ。「蓮、私……もうすぐ死ぬの」

蓮は冷笑を浮かべた。「ならさっさと死ね。今すぐにな」

今の彼には自分への想いが一欠片も残っていないことを、結衣は痛いほど分かっている。それでも胸には鋭い刃で深く抉られるような痛みが走った。

彼女は目を閉じ、踵を返して家を出た。

廊下に出た途端、結衣は耐えきれずに血を吐き出した。点々と散る血痕とともに、意識までもが急速に霞んでいった。

彼女と蓮は政略結婚だった。しかし結婚後、二人は急速に惹かれ合い、周囲が羨むほどの仲睦まじい夫婦になった。

結婚して七年、二人の愛は少しも色褪せることはなかった。

二年前、蓮が封じ込めていた記憶を取り戻したそのとき、結衣は初めて知った。彼には結婚前、瀬戸清香という忘れられないほど深く愛した恋人がいたのだ。

清香は交通事故から蓮を庇い、命を落とした。蓮は頭を打たれ、清香のことを忘れていた。

記憶を取り戻したその日から、彼は果てしない苦しみに呑まれた。

彼は、清香に一生愛すると誓ったのに、その彼女を裏切ってしまった。

それ以上に彼を苦しめたのは、結衣を本気で愛してしまったことだ。

罪悪感と悩みは、それからずっと蓮を締めつけ続けた。

彼が自分を責め続け、日々衰弱していくのを、結衣はただ黙って見ていることしかできなかった。

苦悩の末に、蓮が最終的に下した決断――それは、結衣と離婚し、催眠によって彼女と育んだ七年間の愛の記憶をすべて消し去ることだ。

「結衣、すまない。俺の心には二人を入れておくほど広くないんだ。

もう一度清香を見捨てることなんて俺にはできない。だから、お前を忘れるしかない」

結衣は聞きたかった――じゃあ、私は?捨ててもいい存在なの?

しかし、あまりの苦痛に今にも壊れそうな蓮の瞳を見ていると、一言も言葉を発することができなかった。

しばらくの沈黙のあと、蓮は口を開いた。「結衣……もし、清香を覚えているままで、それでももう一度お前を好きになれるなら……そのときは、また一緒にいよう」

その言葉に、結衣の目にようやく一筋の光が宿った。

まるで眼前にぶら下がる餌。その一言に魅せられて、彼女は長い長い追いかけっこを始めた。

しかし、現実は残酷だ。

丸二年間、彼女は必死に蓮を追いかけ続けたが、彼の心の中には清香しかいない。

固く閉ざされたその心に、ほんのわずかな隙間すらこじ開けることはできない。

それどころか、この二年間で様々な出来事が重なり、蓮は彼女に対してますます嫌悪し、反発心を抱くようになった。

口の中に広がる血の匂いを感じながら、結衣の顔に自嘲とも哀しみともつかない薄い笑みがよぎった。

開いたままのドア越しに、部屋の中でストラップの破片を慎重に拾い集める彼の背中を見つめながら、結衣の目尻から涙がひとすじ伝い落ちた。

ねえ、蓮、知ってる?私にはもう、こうしてあなたの背中を追いかけ続ける時間なんて残されていないの。

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres

commentairesPlus

วรรณา วาณิชชัชวาลย์
วรรณา วาณิชชัชวาลย์
ช่วยบอกเรื่องที่จบ และอ่านสนุกให้ด้วยได้มั้ยคะ เพราะอ่านหลายเรื่องไม่มีเรื่องไหนจบเลย
2026-04-03 11:58:44
0
0
วรรณา วาณิชชัชวาลย์
วรรณา วาณิชชัชวาลย์
เรื่องนี้เทใช่มั้ยคะ จะได้ไม่อ่าน เพราะเท่าที่สังเกตุดูโดนเททุกเรื่องเลย
2026-04-03 11:56:16
0
0
กฤษดาพร ส.
กฤษดาพร ส.
สนุกมากนะ เนื้อหาน่าติดตาม
2026-03-26 12:27:45
0
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
อยากอ่านหายไปเลย
2026-03-19 19:23:54
0
0
ฉวีวรรณ ต้นศรี
ฉวีวรรณ ต้นศรี
ไม่อัพต่อ แล้วเหรอรอนาน
2026-03-18 16:33:55
0
0
71
เป็นไปไม่ได้!
กึก กึก กึก ติง ติง ติง!“เรียนท่านผู้โดยสารทุกท่าน ขณะนี้เครื่องบินเกิดตกหลุมอากาศ ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านโปรดรัดเข็มขัดนิรภัยและนั่งประจำอยู่กับที่ของตนเองเพื่อความปลอดภัยดะ...”วูบบยังไม่ทันที่หลินหลินจะได้ฟังคำพูดของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินจบประโยค ทุกอย่างก็ดับวูบลงไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบ...“โม่เอ๋อร์! โม่เอ๋อร์เจ้าได้ยินแม่หรือไม่ลูกรัก โม่เอ๋อร์ โม่เอ๋อร์...”เสียงเรียกชื่อของใครบางคนดังขึ้นอย่างเลือนราง ข้าง ๆ หูของหลินหลิน มันเป็นเสียงที่ดูกระวนกระวายใจ ตกใจ เป็นห่วงและเต็มไปด้วยความรักเฮือก!!!ในที่สุดเปลือกตาที่ปิดสนิทไร้หนทางที่จะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งของเด็กสาวที่กำลังนอนหมดสติในอ้อมกอดของผู้เป็นมารดาก็กลับลืมตาพรึ่บขึ้นมา พร้อมกับอาการหายใจหอบเล็กน้อย“อะ...เจ็บจัง”หลินหลินเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งยกมือขึ้นจับไปที่บาดแผลตรงท้ายทอยของตนเองด้วยอาการเจ็บปวดเป็นอย่างมาก“โม่เอ๋อร์ลูกแม่! ฮือ ๆ ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณที่ให้ลูกสาวของข้ากลับคืนมา อึก”น้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความยินดีของ จ้าวฟาน ผู้เป็นมารดาของเด็กน้อยเอ่ยขึ้น ทั้งที่ยังกอดรัดร่างของบุตรสาวคนเล็กของตนเองเ
Read More
ครอบครัวสกุลจ้าวสายรอง
เด็กสาวยืนทำใจอยู่หน้าบ้านจนเสร็จก็เดินตรงเข้าไปภายในบ้านเพื่อนอนหลับพักผ่อนที่ห้องนอนของตนเองในทันทีแต่จ้าวโม่ก็ยังไม่ลืมที่จะค้นหายาทาแผลเพื่อนำไปทาตรงบาดแผลที่ปูดโนขึ้นตรงบริเวณท้ายทอยของตนเองก่อนที่จะล้มตัวลงนอนบนที่นอนแข็ง ๆ ไม่มีสัมผัสของความนุ่มนิ่มจนผล็อยหลับไปในที่สุดเป็นเวลากว่าสองชั่วยามที่จ้าวโม่นั้นนอนหลับไป จนนางรู้สึกตัวตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงพูดคุยกันจากด้านนอกบ้านที่ดังเข้ามาภายในห้องนอนนั่นจึงทำให้เด็กสาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการสะลืมสะลือเล็กน้อย เพราะเพิ่งจะตื่นนอนใหม่ ๆ ผ่านไปไม่นานจ้าวโม่ก็สามารถตื่นขึ้นมาได้อย่างเต็มตาจากนั้นร่างผอมเล็กของเด็กสาวจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปยังจุดที่มีการสนทนากันอยู่ในทันทีและเมื่อจ้าวโม่เดินผ่านประตูหน้าบ้านออกมาก็พบว่าในตอนนี้เจ้าของเสียงที่กำลังพูดคุยกันอยู่ก็คือท่านตากับพวกท่านพ่อและพี่ชายทั้งสองของตนเองที่กำลังพูดคุยกันอยู่ที่ม้านั่งหน้าบ้านกันอยู่“โม่เอ๋อร์วันนี้เจ้าไม่ได้ไปกับมารดาของเจ้าหรอกหรือ?”จ้าวเหยียน เอ่ยถามบุตรสาวขึ้นทันที เมื่อเขามองเห็นร่างของอีกฝ่ายเดินออกมาจากภายในบ้าน“ไปเจ้าค่ะ แต่ข้ากลับมาก่อนเพราะท่า
Read More
ความจริงที่ไม่เคยรู้
“เพราะอะไรเช่นนั้นรึ? อะไรที่ทำให้เจ้าต้องการจะแยกบ้านกับบ้านใหญ่กันพอจะเอ่ยบอกกับตาได้หรือไม่”จ้าวเหว่ยเอ่ยถามถึงเหตุผลจากหลานสาวอีกครั้ง เพราะการที่เขาจะสามารถตัดสินใจในเรื่องสำคัญเช่นนี้ได้ย่อมต้องมีเหตุผลรองรับที่หนักแน่นพอไม่เช่นนั้นเรื่องการแยกบ้านก็จะยุ่งยากขึ้นและไม่สามารถทำมันได้อย่างง่ายดายเช่นที่หลานสาวของเขาเอ่ยขึ้นมาเมื่อสักครู่นี้นั่นเอง“เฮ้อ...ความจริงแล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมานั้น ข้ากับท่านแม่จะถูกพวกป้าสะใภ้และลูก ๆ ของพวกเขาคอยรังแก เอาเปรียบ พูดจาถากถาง จิกหัวใช้ราวกับเป็นทาสมาโดยตลอดเจ้าค่ะ”“ทุกวันหลังจากที่พวกท่านพากันออกจากบ้านไปแล้ว ข้ากับท่านแม่ก็ต้องไปทำงานบ้านให้กับบ้านใหญ่อยู่ทุกวัน ไม่ใช่ไปรับจ้างข้างนอกเหมือนที่ท่านแม่เอ่ยบอกกับพวกท่านหรอก”“ในแต่ละวันพวกป้าสะใภ้กับลูก ๆ ของนางจะชอบด่าทอ ทุบตีข้ากับท่านแม่เพื่อระบายโทสะของพวกนางอยู่ทุกครั้ง”“แต่พวกข้าก็อดทนไม่เอ่ยบอกเรื่องนี้กับท่านตาและท่านพ่อรวมไปถึงพี่ชายทั้งสอง นั่นเป็นเพราะว่าพวกป้าสะใภ้ขู่พวกข้าเอาไว้ว่าถ้านำเรื่องนี้ไปบอกกับพวกท่านแล้ว”“พวกนางจะใส่ไฟพวกท่านตาใหญ่กับท่านลุงทั้งสองให้ไล่พวกเราออกจ
Read More
หมู่บ้านหานไห่
เมื่อนางฟานซื่อเห็นว่าบุตรสาวไม่เอ่ยโต้แย้งตนเองแล้วเดินจากไป นางจึงได้เงียบเสียงลง ก่อนจะหันไปมองหน้าของผู้เป็นสามีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มาตลอดด้วยความรู้สึกเสียใจ“นางยังเด็ก ย่อมมีความรู้สึกขุ่นเคืองที่ตนเองถูกกระทำมา เจ้าก็อย่าคิดมากไปเลยนะน้องหญิง”จ้าวเหยียนเอ่ยปลอบภรรยาของตนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างให้เหตุผล ถึงแม้ว่าเขาเองจะรู้ดีว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้บุตรสาวคนเล็กของเขาเป็นเช่นนั้นก็ตาม“เจ้าค่ะท่านพี่ ความจริงแล้วข้าเองก็โกรธพวกพี่สะใภ้ที่ทำกับพวกเราเช่นนั้นเหมือนกัน เพียงแต่ข้าเองก็ไม่สามารถปล่อยให้ลูก ๆ ของเราต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนอกตัญญู”“ข้าจึงจำเป็นจะต้องเอ่ยดุนางไป แต่ภายในใจของมารดาเช่นข้าย่อมรู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน”นางฟานซื่อเอ่ยบอกกับสามีของตนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยอย่างรู้สึกเศร้าเสียใจที่ตนเองได้ต่อว่าลูกสาวอันเป็นที่รักเช่นนั้น“พี่เชื่อว่าโม่เอ๋อร์เข้าใจถึงความรักและหวังดีที่เจ้ามีให้กับนางอย่างแน่นอน ไม่เป็นไรนะน้องหญิง”จ้าวเหยียนเอ่ยปลอบใจภรรยาสุดรักอีกครั้ง อย่างให้กำลังใจ และเขาเองก็คิดว่าบุตรสาวของตนนั้นย่อมเข้าใจถึงความรักที่มารดามีให้กับนางอย่างแน่นอน
Read More
หารือเรื่องแยกบ้าน
ในที่สุดตอนนี้ครอบครัวของจ้าวโม่ก็อยู่กันอย่างพร้อมหน้าในมื้ออาหารเย็นเสียทีเพราะหลังจากที่จัดการเรื่องต่าง ๆ มากมายกันเสร็จเรียบร้อย ก็ถึงเวลามื้อเย็นแล้ว ดังนั้นในเวลานี้ครอบครัวของจ้าวโม่จึงกำลังกินมื้อเย็นกันอย่างพร้อมหน้าเมื่อจ้าวเหว่ยผู้อาวุโสที่สุดของบ้านเห็นว่าทุกคนในบ้านต่างก็กินข้าวเย็นกันเสร็จหมดแล้ว ชายชราจึงเริ่มต้นเอ่ยเปรยถึงเรื่องของการแยกบ้านขึ้นมาเพื่อไม่ให้เสียเวลา“เอาละ ในเมื่อทุกคนทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ข้าเองก็มีเรื่องที่จะเอ่ยถามความคิดเห็นจากพวกเจ้าทุกคนหน่อย”“ขอรับ/เจ้าค่ะ”สมาชิกทุกคนของบ้านจึงเอ่ยรับคำของชายชราขึ้น จากนั้นคนทั้งหมดจึงได้เดินตามหลังของจ้าวเหว่ยเข้าไปนั่งภายในบ้านอย่างสงบเมื่อชายชราเห็นว่าทุกคนได้นั่งลงประจำที่กันอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงได้เอ่ยถึงเรื่องที่ตนเองต้องการจะพูดขึ้นมา“ข้าคิดว่าพวกเราควรจะแยกบ้านออกมาจากบ้านใหญ่เสียที พวกเจ้าคิดเห็นอย่างไรกันบ้างก็เอ่ยออกมาเถิด”“พวกข้าเห็นด้วยกับท่านพ่อขอรับ ไม่ว่าท่านพ่อตัดสินใจเช่นไรพวกข้าก็จะทำตามความต้องการของท่านพ่ออย่างดีขอรับ”หลังจากจบคำพูดของชายชรา จ้าวเหยียนก็เป็นคนเอ่ยให้คำตอบ
Read More
สกุลจ้าวบ้านใหญ่
ในตอนนี้จ้าวโม่กับท่านตาของนางก็ได้เดินทางมาถึงหน้าบ้านของคนสกุลจ้าวบ้านใหญ่แล้ว“พี่ใหญ่ท่านอยู่หรือไม่?”จ้าวเหว่ยเอ่ยเรียกพี่ชายของตนจากหน้าบ้านเพื่อดูว่าอีกฝ่ายได้อยู่ที่บ้านในวันนี้หรือไม่“อ้าวท่านอามาหาท่านพ่อหรือขอรับ”คนที่ออกมาจากตัวบ้านแล้วเอ่ยทักทายชายชรากลับเป็น จ้าวหัวหนาน บุตรชายคนโตของพี่ชายเขาแทน“ใช่แล้วละ แล้วพ่อเจ้าละอาหนาน”จ้าวเหว่ยเอ่ยตอบหลานชายตรงหน้าไป ก่อนจะเอ่ยถามถึงบุคคลที่ตัวเขามีธุระจะพูดคุยด้วยในวันนี้ขึ้นมาอีกครั้ง“ท่านพ่ออยู่ด้านในบ้านขอรับ เดี๋ยวข้าจะเข้าไปเรียกให้”จ้าวหัวหนานเอ่ยจบลงก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปภายในบ้านอย่างรวดเร็วเพื่อเรียกบิดาของตนให้กับชาชราอีกคนที่กำลังยืนรออยู่ที่หน้าบ้าน“ท่านตาคิดว่าท่านตาใหญ่จะยอมให้พวกเราแยกบ้านกันไปอย่างง่ายดายหรือไม่เจ้าคะ?”ในระหว่างที่สองตาหลานกำลังยืนรออีกฝ่ายอยู่นั้น จ้าวโม่ก็ได้เอ่ยถามคำถามที่ตนเองกำลังสงสัยขึ้นมา“ตาก็ไม่รู้เช่นกัน แต่ถ้ามันไม่สามารถพูดคุยกันได้จริง ๆ ก็คงต้องเชิญหัวหน้าหมู่บ้านเข้ามาเป็นผู้ตัดสินให้แทน”จ้าวเหว่ยเอ่ยตอบหลานสาวไปตามความจริงที่เขากำลังขบคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่“ถ้าเป็น
Read More
ใครก็ห้ามแตะต้องหลานสาวของข้า!
จ้าวโม่ที่ในตอนแรกรู้สึกโมโหป้าปากตลาดตรงหน้าจนอยากจะฟาดอีกฝ่ายด้วยเปลือกทุเรียนเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราวแต่เมื่อนางคิดบางอย่างขึ้นมาได้จึงเปลี่ยนไปเป็นเอ่ยยอกย้อนคำพูดของนางหลิวซื่อกลับไป“นังตัวดี! เจ้าคงจะลืมรสมือของข้าไปแล้วสินะ เช่นนั้นวันนี้ข้าจะตบเจ้าเพื่อสั่งสอนแทนมารดาไม่เอาไหนของเจ้าเอง”นางหลิวซื่อเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างลืมตัว จากนั้นร่างของหญิงวัยกลางคนก็ปรี่ตรงเข้าไปหาร่างของจ้าวโม่ที่อยู่ไม่ไกลเพื่อลงมือกับอีกฝ่ายตามที่ตนเองพูดขึ้นมาในทันที“ใครก็ห้ามแตะต้องหลานสาวของข้า!”แต่ยังไม่ทันที่ร่างของนางหลิวซื่อจะเข้าไปถึงตัวของเด็กสาว จู่ ๆ น้ำเสียงเข้มที่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดก็ดังขึ้นจากจ้าวเหว่ยพร้อมกับที่ชายชรานั้นได้ก้าวขึ้นไปยืนบดบังร่างของหลานสาวคนเล็กของตนเอาไว้อย่างต้องการปกป้อง“ท่านอาจ้าว! ท่านไม่เห็นหรือว่าหลานสาวของท่านนั้นแสดงท่าทางเช่นไรกับผู้ใหญ่ ข้าก็เพียงแค่จะสั่งสอนนางแทนมารดาของนางด้วยความหวังดีก็เพียงเท่านั้น”“ไม่จำเป็น! ลูกสาวของข้า ข้าย่อมสั่งสอนนางเองได้ ไม่รบกวนให้พี่สะใภ้หลิวต้องมาเป็นห่วงหรอกนะเจ้าคะ”“ข้าคิดว่าท่านคงจะยุ่งอยู่กับการสั่งสอ
Read More
หนังสือแยกบ้าน
บาดแผลที่เพิ่งจะตกสะเก็ดตรงบริเวณท้ายทอยของเด็กสาวทำให้ทุกคนที่ได้เห็นบาดแผลนั้นเริ่มที่จะเชื่อคำพูดของจ้าวโม่ขึ้นมามากกว่าเดิมในทันทีแต่จ้าวโม่กลับไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น นางยังถลกแขนเสื้อของตนเองขึ้นเพื่อเผยให้เห็นรอยแผลฟกช้ำจากการถูกทำร้ายให้กับเหล่าชาวบ้านรวมไปถึงคนบ้านใหญ่ให้ได้เห็นกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน เมื่อทุกคนได้เห็นรอยบาดแผลและรอยฟกช้ำเต็มตัวของเด็กสาวต่างก็เบนสายตากลับไปจ้องมองยังคนบ้านใหญ่จ้าวกันอย่างตำหนิและต่อว่าอยู่ภายในใจ“เหลวไหล! บุตรสาวของข้าไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างแน่นอนต้องเป็นบุตรสาวของเจ้าใช่หรือไม่นางหมี่ซื่อที่เป็นคนยุยงลูกสาวของข้า!”น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของนางหลิวซื่อดังขึ้นอย่างไม่เชื่อในคำพูดของเด็กสาวพร้อมทั้งยังเอ่ยปัดความผิดไปให้กับบุตรสาวของสะใภ้คนรองอย่างนางหมี่ซื่อที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ ของผู้เป็นสามีในทันที“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านจะมาโยนความผิดให้กับหนิงเอ๋อร์ของข้าเพียงคนเดียวเช่นนี้ก็ไม่ถูกนะเจ้าคะ เพราะนางก็เอ่ยบอกอยู่ว่าเป็นทั้งสองคนหาใช่เพียงคนเดียว”นางหมี่ซื่อเองก็ไม่ยินยอมที่จะให้ลูกสาวของตนเองต้องแบกรับความผิดที่ร้ายแรงเช่นนี้เอาไว้
Read More
ขึ้นเขากับท่านตา
ช่วงปลายยามซื่อ (09.00-10.59) หลังจากที่จ้าวเหว่ยกลับมาจากบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านแล้วนั้นชายชราก็เตรียมตัวขึ้นเขาเพื่อหาสมุนไพรตามปกติ เพียงแต่วันนี้ขึ้นเขาสายกว่าทุกวันเพราะติดเรื่องการแยกบ้านในช่วงเช้าอยู่ในขณะที่ชายชราเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะเดินออกจากบ้านไปนั่นจู่ ๆ เสียงเรียกของหลานสาวคนเล็กของเขาก็ดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน“ท่านตาข้าขอไปด้วยเจ้าค่ะ ข้าอยากขึ้นเขาด้วยจะได้หรือไม่ ข้าอยากไปเปิดหูเปิดตาบ้างเจ้าค่ะ”จ้าวโม่ที่รีบเร่งเตรียมตัวเพื่อจะขอขึ้นเขาไปกับผู้เป็นตาจนเกือบจะไม่ทันอีกฝ่ายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหอบเล็กน้อย“ได้สิ แต่ว่าเจ้าห้ามอยู่ห่างจากตาเป็นอันขาดเข้าใจหรือไม่?”คำตอบจากชายชราที่เอ่ยอนุญาตอย่างง่ายดายทำให้เด็กสาวถึงกับงุนงงเล็กน้อย แต่ไม่นานจ้าวโม่ก็เผยยิ้มสดใสออกมาอย่างดีใจก่อนที่นางจะเอ่ยรับปากกับชายชราด้วยน้ำเสียงแข็งขันด้วยความดีใจ“ได้เลยเจ้าค่ะ เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันเลยดีหรือไม่?”“แล้วเจ้าได้บอกมารดาของเจ้าเอาไว้หรือยังเล่า”จ้าวเหว่ยเอ่ยถามกับหลานสาวหลังจากที่เห็นท่าทางดีอกดีใจเป็นอย่างมากที่เขาอนุญาตให้อีกฝ่ายตามขึ้นเขาไปด้วยจนอาจจะหลงลืมเรื่
Read More
พบสมุนไพรหายาก
“มันคืออะไรหรือเจ้าคะท่านตา เหตุใดท่านจึงได้ดูตกใจถึงขนาดนั้นกัน?”จ้าวโม่เอ่ยถามชายชราขึ้นด้วยความงุนงง สงสัยกับท่าทางที่อีกฝ่ายกำลังเป็นอยู่ในตอนนี้“มันคือ...เห็ดหลินจือแดงเป็นสมุนไพรหายากมาก!”จ้าวเหว่ยเอ่ยตอบหลานสาวของตนเองไปอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าในชีวิตนี้เขาจะสามารถค้นพบเห็นหลินจือแดงเช่นนี้ได้“เห็ดหลินจือแดงหรือเจ้าคะ? แล้วราคาของมันแพงมากหรือไม่เจ้าคะท่านตา”จ้าวโม่เอ่ยทวนชื่อเรียกของเจ้าดอกเห็ดที่อยู่ตรงหน้าของตนไปพรางคิดถึงชื่อของสมุนไพรไปด้วย ก่อนที่เด็กสาวจะเอ่ยถามราคาการซื้อขายของที่นี่ว่าแพงหรือไม่เพราะในโลกก่อนนั้นราคาของเห็ดหลินจือไม่ค่อยแพงสักเท่าไหร่ อาจจะเพราะมันสามารถเพาะขายได้จึงทำให้ราคาไม่แพงมากนัก“ตาเองก็ไม่รู้เช่นกัน เพราะตานั้นไม่ได้อยู่ร้านขายสมุนไพรมานานมากแล้ว ประเดี๋ยวตาจะเก็บดอกเห็ดทั้งหมดนี้ก่อน เจ้ารอตาสักครู่นะโม่เอ๋อร์”เอ่ยจบชายชราก็เริ่มลงมือเก็บเจ้าเห็ดหลินจือแดงที่อยู่ตรงหน้าอย่างระมัดระวังในทันทีผ่านไปหนึ่งก้านธูปในที่สุดจ้าวเหว่ยก็สามารถเก็บเห็ดหลินจือแดงทั้งห้าดอกเสร็จเป็นที่เรียบร้อย พร้อมกับรีบนำมันลงไปซ่อนเอาไว้ที่ก้นตะกร้าท
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status