“คุณน่าอิจฉานะที่มีชีวิตเป็นอิสระ กว่าผมจะได้อิสระทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเองคงอีกนาน” หลุยเทียนเปาสูดลมหายใจเข้าให้ใจชื้นพร้อมเอ่ยปากเปลี่ยนบทสนทนาทำให้รักจังต้องปรับอารมณ์ตามหันมองเขาอย่างนิ่งคิด“ถ้าคุณชอบอิสระทำไมเลือกจะเข้าวงการตั้งแต่ตอนแรกละคะ”“จริงๆ ผมเป็นเด็กกำพร้ามาก่อน ไม่รู้เลยว่าพ่อแม่ตัวเองเป็นใคร โชคดีที่ครอบครัวชุนรับเลี้ยงผมและช่วยสืบหาจนรู้ว่าพ่อกับแม่ผมคือคนในวงการ โชคในโชคพี่โฮเป็นรุ่นพี่ที่เรียนมาด้วยกันจึงชวนชุนกับผมมาออดิชั่นจนกลายเป็นริเวอร์ตอนนี้ ทุกคนสนับสนุนจนผมเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้มีวงและมีชีวิตดีขึ้นจนเจอพ่อกับแม่ที่แท้จริง”“ดีแล้วนี่คะ เหมือนหนังเลย”“ในความโชคดียังมีความโชคร้ายผมไม่อาจบอกใครได้ว่าพ่อแม่ผมคือใคร อีกทั้งผู้ใหญ่สองคนแยกทางกันนานแล้วต่างฝ่ายต่างมีครอบครัวใหม่ แบบนี้เรียกโชคดีหรือเปล่าครับ” หลุยเทียนเปายิ้มบางๆ อย่างทำใจมองสบตารักจังที่อึ้งค้างแบะปากน้ำตาคลอจนเขาเริ่มตกใจ “ไม่เป็นไรนะครับ”“ฉันไม่เป็นไร ชีวิตคุณทำไมเป็นแบบนี้ละ ยิ่
Read more