All Chapters of พ่ายเงาเสน่หา: Chapter 41 - Chapter 50

ไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก เธอกับเขาจะได้ไม่ต้องคอยกังวลว่าจะมีใครมาพบเห็นเข้าโดยบังเอิญคิดแล้วก็น่าน้อยใจที่ตนเป็นได้เพียงผู้หญิงในเงาของเขาเท่านั้น จะควงแขนออกหน้าออกตานักก็ไม่ได้ เธอมีสิทธิ์ได้เดินเคียงข้างเขาแค่ในห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านเท่านั้นเองต่อตระการรับประทานเสร็จก็ลุกขึ้นเดินเอาชามเปล่าไปวางในครัว พอดีกับที่แก้วกานดาก็เสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นกัน ชายหนุ่มหยิบกระเป๋าสตางค์ และโทรศัพท์มือถือมาใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะคว้าหญิงสาวเข้ามากอดไว้เต็มรัก เขากอดเธอเสียแน่น กดจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มสลวยสูดดมกลิ่นหอมของยาสระผมไว้เต็มปอดพลางโยกตัวเธอไปมา“แล้วพี่จะโทร. หาทุกวันนะ” ต่อตระการก้มลงจูบที่หน้าผากของเธออีกครั้งแล้วไต่เรื่อยมาจนถึงพวงแก้มสองข้าง“สัญญานะคะ” หญิงสาวหลับตาพริ้มรับจุมพิตดูดดื่มจากเขา ความห่วงหวงอาลัยอาวรณ์ถูกส่งผ่านริมฝีปากของเขาจนหมดสิ้น ชายหนุ่มหอบหายใจแรงขณะถอนปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง เขาต้องรีบหยุดก่อนที่อารมณ์ปรารถนาจะพาเตลิดไปมากกว่านี้จนเสียงานเสียการแต่แล้วอยู่ดี ๆ เขาก็รู้สึกไม่อยากก้าวขาออกจากห้องนี้ ในใจรู้สึกแปลก ๆ อย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ได้ รู้เพียงแต่ว่าไม

ต้องตาชี้ชวนให้เพื่อนดู พลางจ้องเขม็งไปยังต่อตระการที่เดินควงคู่มากับวิวัลลาเข้ามาในร้านที่ตนกับแก้วกานดานั่งอยู่ โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าของเพื่อนเลยว่าตอนนี้ซีดเผือดแค่ไหนขณะที่แก้วกานดานั้นหัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วจนส่งผลให้มือสั่นระริกตามไปด้วย หญิงสาววางมือลงบนตักแล้วบีบเข้าหากันแรง ๆ ซ้ำ ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ของตนเองอยู่เงียบ ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองภาพที่อยู่เบื้องหลังเธอตอนนี้ รู้สึกลำคอเริ่มตีบตันราวกับกำลังจะขาดอากาศหายใจ ความรู้สึกเหมือนใจจะขาด ทั้งวูบโหวงในอกระคนปวดแปลบเหมือนถูกควักหัวใจออกมาบดขยี้ ความรู้สึกของคนใกล้ตายเป็นอย่างไรเธอเพิ่งรับรู้ได้ในตอนนี้นี่เอง“พี่ต่อ! ทางนี้ ๆ”เสียงของต้องตาตะโกนเรียกพี่ชายไม่ดังนัก ทว่ามันกลับก้องเข้าไปในหูของแก้วกานดาจนหญิงสาวตัวชาวาบตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า มือสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อแต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย เพราะความเจ็บปวดที่หัวใจนั้นมีมากกว่าเป็นร้อยเท่าพันทวีต้องตาเห็นพี่ชายชะงักเล็กน้อยเมื่อหันมาเห็นตนกับแก้วกานดาที่นั่งหันหลังให้ หน้าตาของต่อตระการยามนี้เหมือน

แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจนั่นก็คือ...เขาขาดเธอไม่ได้ และการที่เขาขาดเธอไม่ได้นั้นเรียกว่ารักหรือเปล่า เพราะความรู้สึกที่เขาเคยมีต่อวิวัลลา กับความรู้สึกที่มีต่อแก้วกานดานั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงหรือตอนนั้นเขาคิดไปเองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับวิวัลลาคือความรักทั้งที่ความจริงแล้วไม่ใช่ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในใจกับแก้วกานดาตอนนี้ต่างหากที่เรียกว่ารักอย่างแท้จริง...ไม่นานนัก ต่อตระการก็มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของแก้วกานดา ชายหนุ่มล้วงหากุญแจห้องในกระเป๋ากางเกงแล้วก็พบว่าเขาคงลืมมันไว้ในรถ เพราะมัวแต่รีบร้อนจนลืมแม้กระทั่งโทรศัพท์มือถือ สุดท้ายจึงตัดสินใจเคาะเบา ๆ สามที และสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ยืนรออย่างใจเย็นทั้งที่ข้างในร้อนรุ่มกระวนกระวายจนแทบคลั่งเสียงปลดล็อกประตูจากด้านในราวกับเสียงสวรรค์ หัวใจเต้นรัวเร็ว มือมีแต่เหงื่อชื้นจนเย็นเฉียบเมื่อผลักบานประตูเปิดเข้าไป เขาเห็นแผ่นหลังคุ้นตาของหญิงสาวที่กำลังเดินกลับไปนั่งบนโซฟาตัวยาว จึงสูดหายใจลึก ๆ เอาอากาศเข้าปอดอีกครั้งก่อนจะปิดประตู และถอดรองเท้าเดินตามเธอเข้าไปในห้องต่อตระการชะงักเท้าเล็กน้อยเม

“อ้าวเฮ้ย!...โธ่เอ๊ย ไอ้ต่อ...ตื่นสิวะเฮ้ย ไอ้ต่อ...บ้าฉิบ!”พีรัชส่ายหน้าอย่างปลงตก เขาคงต้องพาไปส่งบ้านตามเคยเพราะเมาเละขนาดนี้จะได้มีคนดูแล ชายหนุ่มสบถให้เพื่อนเบา ๆ ก่อนจะหันไปหาเด็กเสิร์ฟคนเดิมเพื่อจัดการกับค่าอาหารและเครื่องดื่มทั้งหมด เมื่อชำระเรียบร้อยแล้วเขาก็หันไปขอความช่วยเหลือ พร้อมกับยื่นธนบัตรใบสีแดงส่งให้เด็กเสิร์ฟวัยรุ่นหนึ่งใบ“น้องช่วยพี่แบกเพื่อนไปที่รถที” เขาจับแขนของต่อตระการมาพาดบ่า ส่วนเด็กเสิร์ฟก็ทำแบบเดียวกันแต่คนละข้าง จากนั้นก็ช่วยกันประคับประคองคนเมาออกไปจากผับอย่างทุลักทุเล เพราะต่อตระการนั้นร่างสูงใหญ่ไม่น้อย สำหรับพีรัชเองไม่ลำบากเท่าไรนักเพราะส่วนสูงไล่เลี่ยกัน แต่กับเด็กหนุ่มที่ตัวเล็กเตี้ยกว่ามากนั้นกลับกลายเป็นเรื่องยากขึ้นมาทันที กว่าจะพาคนเมามาถึงรถได้เล่นเอาเหนื่อยหอบ“ขอบใจมากน้อง พี่ฝากรถเพื่อนพี่ด้วยนะ”พีรัชแทรกตัวเข้าไปนั่งในรถของตนเองแล้วขับออกจากลานจอดรถทันที สำหรับรถของต่อตระการคงจอดไว้ที่นี่ เพราะคราวก่อนที่เพื่อนเขาเมาแอ๋ก็จอดแช่ไว้เหมือนคราวนี้เช่นกัน โดยไม่ต้องห่วงเรื่อง

“โกหก! ต่อโกหกวิ ต่อไม่ได้กลับไปนอนที่บ้านหรอก แต่ต่อไปนอนที่อื่นใช่ไหม ตอบมาสิ ตอบมา!”วิวัลลาคาดคั้นเขาด้วยน้ำเสียงติดสะอื้นเล็กน้อย พักนี้หญิงสาวรู้ตัวเองดีว่าอารมณ์กำลังแปรปรวนอย่างหนัก ทั้งที่พยายามเก็บกักอารมณ์กราดเกรี้ยวเอาไว้อย่างสุดความสามารถแล้ว ทว่าพอถึงเวลาเข้าจริง เธอกลับควบคุมมันไม่ได้เลย“วิครับ” ต่อตระการเรียกเธอเสียงอ่อน เขาพยายามใจเย็นอย่างที่สุดแล้วที่จะไม่ต่ออารมณ์ฉุนเฉียวกับเธอ เพราะเขาเข้าใจดีว่าวิวัลลาเพิ่งเลิกกับแฟนหนุ่มมา ความรู้สึกของการถูกทอดทิ้งโดดเดี่ยวจึงอาจจะเกิดขึ้นได้ อีกทั้งเขาเองก็ไม่ได้กลับไปนอนที่คอนโดฯ เลย จึงอาจจะทำให้เธอรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แต่เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องพูดคุยกับวิวัลลาให้เด็ดขาดทว่ายังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้พูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น และถูกเปิดออกอย่างเร็วด้วยฝีมือของประธานบริษัท ผู้เข้ามาใหม่ผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นวิวัลลายืนทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้อยู่หน้าโต๊ะของน้องชาย“ขอโทษที...ต่อ ถ้านายว่างแล้วเข้าไปหาฉันที่ห้องด้วย ประชุมกันหน่อยเรื่องโครงการที่เราคุยกันเมื