All Chapters of พ่ายเงาเสน่หา: Chapter 51 - Chapter 60

แก้วกานดาเดินลากกระเป๋าสัมภาระออกมาจากตัวอาคารผู้โดยสารของสนามบินเชียงใหม่ เธอเรียกใช้บริการรถแท็กซี่ หลังจากที่บอกจุดหมายปลายทางให้คนจัดคิวเสร็จเรียบร้อย โชเฟอร์ร่างท้วมก็มาช่วยหิ้วกระเป๋าสัมภาระของเธอไปใส่ไว้ท้ายรถระหว่างทางที่รถแล่นออกจากสนามบิน หญิงสาวนั่งมองสองข้างทางไปด้วยหัวใจเปลี่ยวเหงา ทั้งที่วิวก็วิวเดิม ร้านรวงต่าง ๆ ก็ยังตั้งอยู่ที่เดิมไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป เธอจากที่นี่ไปเพียงแค่สองเดือนกว่าเท่านั้น แต่ทำไมความรู้สึกเหมือนกับว่าเธอจากไปเป็นปี ๆ อาจเป็นเพราะความรู้สึกที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงระหว่างขาไปและขากลับกระมังตอนไป หัวใจเธอแบกความฝัน และความหวังเอาไว้เต็มเปี่ยม แต่วันนี้เธอกลับแบกหัวใจร้าว ๆ ดวงนี้กลับบ้านหยาดน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาคลอตาอีกครั้งจนต้องรีบปิดเปลือกตาลงเพื่อกักเก็บมันเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา พอดีกับมีเสียงโทรศัพท์ดังมาจากกระเป๋าสะพายจึงทำให้หญิงสาวต้องลืมตาขึ้นแล้วหยิบมันออกมา เมื่อเห็นชื่อคนโทร. เข้าก็อดยิ้มไม่ได้“สวัสดีค่ะคุณหมอ”“แก้วถึงเชียงใหม่รึยังครับ” เสียงทุ้มอ่อนโยนถามอย่า

ไม่น่านนักทั้งคู่ก็มาถึงคอนโดฯ ของต่อตระการ เมื่อเปิดประตูเข้าไปได้ ชายหนุ่มก็ตรงดิ่งเข้าห้องของตนเองทันทีเพื่อเก็บโน้ตบุ๊กไว้ในห้อง คืนนี้เขาตั้งใจจะออกแบบโครงการใหม่ให้เสร็จไว ๆ เพื่อจะได้ให้ลูกค้าเลือกแบบที่ชอบก่อนลงมือก่อสร้างจริงชายหนุ่มจับหัวเข็มขัดของตนเองปลดออก กำลังจะถอดออกจากกายเพื่อสวมใส่เพียงกางเกงขาสั้นตามความเคยชิน แต่พอนึกได้ว่าเขากำลังอยู่ร่วมกับวิวัลลาไม่ใช่แก้วกานดา เขาจึงรีบใส่มันกลับคืนเข้าไปตามเดิมจากนั้นเขาก็ออกจากห้องมาที่ครัว เปิดตู้เย็นดูว่ามีเบียร์แช่อยู่มากน้อยแค่ไหน แต่ก็ต้องสะดุดกับสภาพห้องครัวของเขาในตอนนี้ ถุงหูหิ้วที่เอาไว้ใส่ขยะนั้นมีแต่เศษอาหาร และถุงใส่แกงเลอะคราบมันย่องกองอยู่ข้างในส่งกลิ่นเหม็นหึ่งชวนคลื่นเหียน ในอ่างล้างจานมีจานชามวางกองรวมกันอยู่ห้าหกใบ ส่งกลิ่นเหม็นแข่งกันกับขยะที่อยู่ในถุงจนตลบอบอวลไปทั้งห้องครัวชายหนุ่มส่ายหน้ากับสภาพที่เห็น อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมวิวัลลาถึงปล่อยให้ครัวมีสภาพอย่างนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาก็เห็นเธอทำความสะอาด รู้จักเก็บกวาดล้างเป็นอย่างดี แต่ทำไมคราวนี้ถึงได้ปล่อยปละไม่สนใจเขาไม่

ต่อตระการนั่งนิ่งอยู่หน้าห้องตรวจในโรงพยาบาลใกล้บ้าน เขาเพิ่งพาวิวัลลามาส่งถึงมือแพทย์เมื่อสักครู่ จึงนั่งรอผลตรวจว่าเธอกำลังป่วยเป็นอะไร อาการมากน้อยแค่ไหน และต้องนอนโรงพยาบาลหรือเปล่า เขาจะได้ดูแลถูกชายหนุ่มหันมองนั่นนี่ไปเรื่อยเปื่อยระหว่างรอ เห็นนางพยาบาลในชุดสีขาวเดินคุยกันผ่านหน้าเขาไปก็อดคิดถึงใครบางคนไม่ได้ ป่านนี้ไม่รู้ว่าแก้วกานดาจะเป็นอย่างไรบ้าง เขาเพียรโทรศัพท์ และส่งข้อความไปหาเธอทุกวัน วันละหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเธอจะตอบกลับ แชตไปหา เธอก็ไม่เคยเปิดอ่าน ราวกับว่าเธอต้องการตัดขาดจากเขาแล้วจริง ๆพรุ่งนี้เขากะว่าจะไปดักเฝ้าเธอตอนเช้าก่อนไปทำงานอย่างเคย แต่คงไม่เข้าไปคุยด้วยให้เธอต้องเกลียดขี้หน้าเขาไปมากกว่านี้ เต็มที่คงทำได้แค่แอบตามดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น ถ้าเขาเคลียร์เรื่องของวิวัลลาเสร็จเรียบร้อยเมื่อไร เมื่อนั้นเขาจะเดินหน้าจีบเธออีกครั้ง และต่อให้ต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน เขาก็สัญญากับตนเองเอาไว้แล้วว่าเขาจะไม่ท้อ เขาจะทำให้เธอกลับมารักเขาเหมือนเดิมให้ได้“เชิญญาติคนไข้พบคุณหมอที่ห้องตรวจหน่อยนะคะ”เสี

สุดท้ายเขาก็ขึ้นไปยังชั้นบนที่วิวัลลาพักอยู่อีกครั้งเพื่อสอบถามอาการของหญิงสาวกับแพทย์ผู้ทำการรักษา และพอทราบว่าวิวัลลาสามารถกลับไปพักที่บ้านได้ เขาจึงจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดกับทางโรงพยาบาล ก่อนจะเข้าไปในห้องที่หญิงสาวพักอยู่อีกครั้ง“หมอบอกว่าคุณสามารถกลับไปพักที่บ้านได้ คุณเตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกันนะ เพราะผมจ่ายค่าโรงพยาบาลให้แล้ว เสร็จแล้วก็เรียกผมละกัน ผมจะพาไปเอาของของคุณที่คอนโดฯ แล้วจะไปส่งคุณที่บ้านเอง”บอกเธอเสร็จเขาก็ออกมานั่งรออยู่ด้านนอกเพื่อรอให้หญิงสาวออกมาจากห้องคนไข้ ความรู้สึกของเขาตอนนี้ทั้งโล่งใจและหนักใจไปพร้อมกันจนไม่รู้ว่าอย่างไหนมันมากกว่า รู้เพียงแต่ว่าเขาพอใจที่เรื่องของเขากับวิวัลลาออกมาในรูปแบบนี้ แก้วกานดานั่งนิ่งเป็นหุ่นอยู่เบาะหลัง ตามองข้างทางที่รถแล่นผ่านไปเรื่อย ๆ อย่างคนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด วันนี้เธอต้องตามบิดามารดาออกมารับประทานมื้อค่ำกับครอบครัวของว่าที่คู่หมั้น ที่อยู่ดี ๆ ก็นัดกะทันหัน ทั้งที่ก่อนหน้านั้นบิดาของเธอเป็นคนบอกเองว่าจะนัดเจอในช่วงสัปดาห์หน้า จะว่าไปแล้วเ

เสียงรถยนต์ที่ดังอยู่หน้าบ้านแล้วดับเครื่องลงทำให้แก้วกานดาละสายตาจากไม้ประดับที่วางเรียงรายอยู่ตามรั้วแล้วเดินออกมามองแขกผู้มาเยี่ยม ครั้นพอเห็นหน้าของคนที่มา หญิงสาวจึงต้องรีบเดินไปเปิดประตูรั้วให้เขาเข้ามาข้างใน“สวัสดีค่ะคุณหมอ มาหาพ่อหรือคะ”หญิงสาวเอ่ยทักทายเขาด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่เธอรู้สึกวางตัวไม่ถูก แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าชายหนุ่มที่บิดาของเธอหมายตาเอาไว้ให้แต่งงานด้วยนั้นคือนายแพทย์วรัถ และเธอก็เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่า แท้ที่จริงแล้วหมอวรัถเป็นบุตรชายคนโตของพลโทสมภพ เพื่อนสนิทของบิดาเธอนั่นเอง“มาหาแก้วนั่นแหละ บอกแล้วไงว่าอยากให้แก้วเรียกพี่ว่าพี่โอ้มากกว่า เรียกคุณหมอเหมือนเมื่อก่อนมันดูเป็นทางการเกินไปหน่อยน่ะ เพราะตอนนี้แก้วก็ไม่ได้ทำงานที่โรงพยาบาลแล้วนี่นา”หมอวรัถพูดเสียงนุ่ม ส่งยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้าที่ยิ้มบาง ๆ ให้เขาพร้อมกับพยักหน้าช้า ๆ“จะพยายามนะคะ เพราะแก้วเรียกติดปากว่าคุณหมอมาแต่ไหนแต่ไร จะให้เปลี่ยนก็คงต้องใช้เวลากันบ้าง”แก้วกานดาตอบพลางเดินนำเขาเข