All Chapters of พ่ายเงาเสน่หา: Chapter 61 - Chapter 70

“เฮ้ย! เป็นไปไม่ได้ ยายแก้วเปลี่ยนเบอร์หรือ ถ้าเปลี่ยนก็ต้องบอกต้องสิ” ต้องตาทำหน้าง้ำ ก่อนจะส่งข้อความเข้าไปหาเพื่อนทางแชตไลน์ ต่อตระการแอบมองที่หน้าจอโทรศัพท์ของน้องสาว เผื่อว่าแก้วกานดาจะอ่านข้อความแล้วตอบกลับมา ทว่าทุกอย่างยังคงเงียบกริบ“มีเบอร์บ้านแก้วที่เชียงใหม่รึเปล่า” ต่อตระการตัดสินถามแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อเห็นน้องสาวส่ายหน้าช้า ๆ แทนการปฏิเสธ ครั้นพอนึกอะไรขึ้นมาได้ ต้องตาก็ทำหน้าตื่น“เออใช่! เบอร์ที่โรงพยาบาลที่แก้วทำงานอยู่ไง รอเดี๋ยวนะ เหมือนจะเคยเมมไว้” ต้องตาไล่ดูรายชื่ออีกครั้ง แต่ต่อตระการขัดขึ้นเสียก่อน“ไม่ต้องหาหรอก แก้วเขาลาออกไปแล้ว”“หา! ลาออก แก้วเนี่ยนะลาออกเป็นไปได้ยังไง แล้วพี่ต่อรู้ได้ยังไง พี่ต่อมีอะไรกับยายแก้วหรือ ถึงพยายามจะโทร. หาน่ะ”ต้องตาตกใจกับสิ่งที่ได้รับรู้ แต่ความสงสัยมีมากกว่าจึงกอดอกมองหน้าพี่ชายอย่างคาดคั้น“ไม่บอก...ไม่รู้สักเรื่องก็จะดีนะเจ้าต้อง”เขายกมือขึ้นยีผมน้องสาวอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ จนเจ้าต

วันนี้แก้วกานดาตื่นแต่เช้าเพราะต้องเตรียมจัดงานหมั้นระหว่างตนกับนายแพทย์วรัถ บุตรชายของพลโทสมภพ ที่บ้านของหญิงสาวตอนนี้จึงมีแต่ทหารเกณฑ์มากมายที่มาช่วยจัดการเรื่องสถานที่ และดูแลความเรียบร้อยให้ทั้งหมด โดยอาศัยพื้นที่สนามหญ้าข้างบ้าน และพื้นที่ว่างตรงที่จอดรถเพื่อใช้ในการวางโต๊ะและเก้าอี้สำหรับแขกที่มาร่วมงานงานหมั้นในวันนี้บิดามารดาของทั้งสองฝ่ายเชิญแต่ญาติ เพื่อนฝูงที่สนิท และผู้หลักผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือมาร่วมงานเท่านั้น เพราะทั้งสองครอบครัวไม่ชอบงานเอิกเกริก แต่กระนั้นก็ยังทำให้พื้นที่บริเวณบ้านของแก้วกานดาดูแคบลงไปถนัดตา แก้วกานดามองตัวเองในกระจกพลางยกมือขึ้นลูบเบา ๆ ที่สร้อยคอ คิดในใจว่าคงถึงเวลาแล้วกระมังที่เธอจะปลดปล่อยหัวใจของตนออกจากกรงขังของต่อตระการสักที ป่วยการที่จะคิดถึงเขา เพราะอย่างไรเสียเธอกับเขาก็เหมือนเส้นขนานที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้อีกหลังจากผ่านพ้นวันนี้ไปแล้ว คิดได้ดังนั้น จึงยกมือขึ้นปลดตะขอตรงท้ายทอย เมื่อปลดได้แล้วสายสร้อยก็ร่วงลงสู่หน้าตักของเธอทันทีหญิงสาวหยิบมันขึ้นมาพิจารณาจี้รูปหัวใจที่มีเส้นทองไขว้กันเหมือนเ

ต่อตระการนั่งตรวจทานความเรียบร้อยของงานที่ออกแบบเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะส่งไฟล์งานทั้งหมดอัปโหลดขึ้นเซิร์ฟเวอร์เพื่อให้ลูกค้าดาวน์โหลดลงมาดู หลังจากส่งอีเมลแจ้งลูกค้าเสร็จสิ้นเป็นขั้นตอนสุดท้าย ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับชูมือขึ้นเหนือศีรษะ“ยะฮู้! เสร็จแล้วเว้ย ขอให้ผ่านทีเถอะวะจะได้ลงมือก่อสร้างสักที”เขาลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบเบียร์กระป๋องออกมาดื่ม แล้วเดินมาหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว เปิดโทรทัศน์ดูเพื่อไม่ให้ห้องเงียบเหงาจนเกินไปเขายังคงอาศัยอยู่ในคอนโดฯ ของแก้วกานดา เพราะมีอยู่วันหนึ่งเขาหอบงานกลับไปนั่งทำที่คอนโดฯ ของตนเอง แต่ปรากฏว่างานไม่ค่อยเดินเท่าไร เพราะใจคอยแต่จะลอยไปหาหญิงสาวที่หลบลี้หนีหน้าเขาไป สุดท้ายวันนั้นเขาก็ต้องหอบงานกลับมานั่งทำที่คอนโดฯ ของเธอตามเดิมวันนี้เป็นวันเสาร์ เขาตั้งใจว่าตอนเย็นจะกลับบ้าน หลังจากที่ไม่ได้กลับไปนอนที่นั่นร่วมสัปดาห์ เขาวางแผนไว้ว่าจะลองตะล่อมถามต้องตาเกี่ยวกับเรื่องของแก้วกานดาดูอีกครั้ง เพราะสองคนนี้เป็นเพื่อนสนิทกัน อย่างไรเสียน้องสาวของเขาก็ต้องรู้เรื่องของเพื่อนบ้างไ

“ถึงเชียงใหม่สักที” ต่อตระการมองป้ายทางหลวงสีน้ำเงินพลางถอนหายใจ กว่าเจ็ดชั่วโมงที่เขาต้องขับรถจากกรุงเทพฯ มาเชียงใหม่ โดยแวะพักเติมน้ำมัน และเข้าห้องน้ำระหว่างทางไปแค่สองครั้งเท่านั้น เหลือบมองแผงหน้าปัดบอกเวลาบ่ายสองโมงครึ่งแล้ว ท้องเริ่มร้องประท้วงเพราะเลยมื้อกลางวันมาหลายชั่วโมง แต่เขากะว่าจะเข้าไปกินที่ตัวเมืองเชียงใหม่พร้อมกับนอนหลับพักผ่อนไปเลยทีเดียว เนื่องจากเมื่อคืนเขามัวแต่ดูรูปในอัลบั้มที่เขาเคยถ่ายเอาไว้จนล่วงไปเกือบตีสาม ทั้งยังต้องตื่นแต่เช้าเพื่อขับรถทางไกลอีกชายหนุ่มหาวติดกันด้วยความล้า เขาสะบัดศีรษะหลายครั้ง เพื่อขับไล่ความง่วงงุน มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดท้ายทอยแรง ๆ พร้อมกับบอกตนเองในใจว่า...อีกนิดก็ถึงแล้วแสงแดดร้อนแรงในยามบ่าย บวกกับความอ่อนล้าจากการขับรถระยะไกล และนอนหลับพักผ่อนไม่เพียงพอ ส่งผลให้สองตาของชายหนุ่มค่อย ๆ หรี่ปรือ แต่เจ้าตัวจะรีบตบแก้มตนเองแรง ๆ แล้วตั้งสติใหม่อีกครั้งเพื่อให้ร่างกายตื่นตัว ทว่าดูเหมือนได้แค่ชั่วครู่เท่านั้น เมื่อสติรับรู้ของเขาค่อย ๆ ปิดสวิตช์ตัวเองลงทีละนิด ๆ จนกระทั่งสติสัมปชัญญ

“แก้วฟังพี่นะ พี่กับวิไม่ได้มีอะไรกัน เขาเพิ่งเลิกกับแฟนมา แล้วเขาไม่อยากอยู่คนเดียวก็เลยมาขออาศัยอยู่กับพี่เท่านั้นเอง แก้วเชื่อพี่นะ พี่ไม่เคยมีอะไรกับเขาจริง ๆ” ต่อตระการรีบพูดเร็ว ๆ ระหว่างที่กระชับข้อมือของเธอจนแน่น“จะอะไรยังไงมันก็เป็นเรื่องของพี่กับผู้หญิงคนนั้น ไม่ได้เกี่ยวกับแก้วอีกแล้วนี่คะ ปล่อยเถอะค่ะ”แก้วกานดาไม่อยากยอมรับกับใจตนเองเลยว่า รู้สึกดีที่ได้ยินอย่างนั้น แต่ความเป็นจริงบางอย่างก็กระตุ้นเตือนให้เธอปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป“ทำไมจะไม่เกี่ยว ในเมื่อแก้วกำลังเข้าใจพี่ผิด ตอนนี้พี่เคลียร์ตัวเองหมดทุกอย่างแล้วนะแก้ว วิเขากลับไปอยู่บ้านของเขาแล้ว เขากับพี่ไม่ได้เป็นอะไรกัน พี่มีแต่แก้วคนเดียว พี่ไม่เคยนอกใจแก้ว แก้วเชื่อพี่นะ”น้ำเสียงเว้าวอนของเขาทำให้คนฟังรู้สึกตื้อขึ้นมาในอก หญิงสาวนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในวันนั้น วันที่เธอเผชิญหน้ากับเขาพร้อมผู้หญิงที่ชื่อวิวัลลา“ทำไมแก้วต้องเชื่อคะ ในเมื่อวันนั้นพี่ต่อก็เป็นคนเลือกเองแล้ว วันนั้นพี่รู้ทั้งรู้ว่าแก้วต้องเจ็บ แต่พี่ก็เลือกที่จะเงียบไม่อธิ