นาทีที่ลืมตาขึ้นมา เรารีบหลุบมองสิ่งที่อยู่บนมือทันที แต่ทว่านั่นกลับทำให้เรากรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง“กรี๊ดด ไอ้พี่ดินบ้า!!” ก็จะไม่ให้ร้องกรี๊ดได้ยังไงล่ะ บนมือเรามีไส้เดือนดินตัวเล็กนอนแอ้งแม้งอยู่น่ะสิเรารีบสะบัดมือทันทีด้วยความขยะแขยง ทั้งที่จริงๆ มันไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรเลย ส่วนเขาน่ะเหรอ ก็ยืนหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว ก่อนจะหนีเข้าบ้านไปเวลาล่วงเลยผ่านไป พวกเราโตขึ้นกว่าเดิมจนเข้าสู่ช่วงมัธยม เราและพี่แผ่นดินเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน เจอกันที่โรงเรียนก็ออกจะบ่อย แต่เราทั้งคู่แทบจะไม่ค่อยคุยกันเลย มีก็แค่เวลาแม่นินอยู่ด้วย หรือเวลาเอากับข้าวไปให้บ้านเขานั่นแหละแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ต่อให้ได้พูดกัน เขาก็แทบไม่เคยพูดดีกับเราเลย บางทีก็ชอบแกล้ง และบางทีก็หลบตา อย่างกับไม่อยากจะมองหน้ากันอย่างไรอย่างนั้น ในวันหยุดที่อากาศดี เรานั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าบ้าน อีกไม่นานเราก็จะขึ้น ม.ปลายแล้ว แต่ทำไมการบ้านของชั้น ม.3 มันยากนักก็ไม่รู้ เรานั่งทำไปพลางบ่นพึมพำไปด้วยอย่างปวดหัว“มีอะไรให้ช่วยไหม” เสียงเรียบของพี่ชายข
Read more
LOGIN
