บททั้งหมดของ กลิ่นอุ่น กรุ่นหัวใจ (Scent of a Tender Heart): บทที่ 1 - บทที่ 10

หลังจากเปิดเทอมในช่วงสัปดาห์ที่ 2 การเรียนการสอนก็ค่อยๆ เข้าที่เข้าทางมากขึ้น ต่อจากนี้คงต้องเข้าสู่โหมดจริงจังกันแล้วสินะในช่วงของการเปลี่ยนคาบเรียนวันนี้ ห้อง ม.4/2 จะต้องเข้าแล็บของภาควิชาวิทยาศาสตร์ ที่อยู่ตึกเดียวกับห้องสโมสรนักเรียน และเมื่อกริ่งดังขึ้น ทุกคนต่างก็พากันเก็บข้าวของและเดินไปยังห้องแล็บดังกล่าวที่บอร์ดหน้าห้องสโมสรถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ภายในมีรายชื่อของนักเรียนหลายคนที่ถูกส่งไปแข่งขันระดับประเทศ ซึ่งก็สามารถกวาดรางวัลกลับมาได้มากมาย สร้างชื่อเสียงและเป็นหน้าเป็นตาให้กับโรงเรียนอย่างยิ่ง“โห!! พี่ ม.5 คนนี้เก่งจัง ได้ที่ 1 วิชาคณิตศาสตร์ระดับประเทศเลย” พินอินเอ่ยขึ้นในขณะที่สองสาวกำลังเดินผ่านหน้าห้องสโมสร“เก่งจริงๆ นั่นแหละ ได้ 98 คะแนนเต็ม 100 เลยเหรอ หึหึ...พี่ดินสินะ” คีตาพึมพำอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก เมื่อเอ่ยถึงใครบางคน“แกรู้จักเค้าด้วยเหรอ?” เพื่อนสาวเอ่ยถามเธอทันทีด้วยความสงสัย พลางหรี่ตาลงมองอย่างจับผิด“รู้สิ...รู้จักดีเลยล่ะ พี่แผ่นดิน ปฐพี เกล้าวิจิตรสกุล” เธอเอ่ยชื่อของคนบนบอร์ดออกมาอย่างเต็มยศ“เรียกพี่ทำไม?”หลังสิ้นเสียงของคีตา ก็มีเสียงของชา

หลังจากช่วงพักกลางวันผ่านพ้นไป วิชาแรกในยามบ่ายของวันก็คือวิชาวิทยาศาสตร์ ซึ่งคีตาและพินอินมีพรีเซนต์รายงานด้วย แต่ดีที่ทั้งสองทำมาเสร็จเรียบร้อยแล้วเรื่องการเรียนนั้นคีตายังคงต้องพึ่งพินอินอยู่บ้าง เพราะเพื่อนสาวของเธอคนนี้ เรียนเก่งอยู่พอตัวเลยทีเดียว“เดี๋ยวฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ แล้วจะรีบตามไปเลย”ระหว่างทางไปห้องเรียน คีตาก็ขอปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่ โดยให้ทางพินอินไปรับหน้ากับคุณครูไว้ก่อน หวังว่ากลุ่มของพวกเธอจะไม่ใช่กลุ่มแรกๆ นะ“ได้สิ รีบมานะ” สาวแว่นผมเปียว่า ก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายกันไปคีตารีบเดินไปที่ห้องน้ำหญิงที่ใกล้ที่สุดในตอนนั้น แต่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอเลือกที่จะเดินอ้อมไปทางหลังอาคารเรียน ทั้งที่จริงๆ ตรงนั้นไม่ใช่ทางที่จะควรผ่านไปเลยแม้แต่น้อยฝีเท้าเล็กๆ เดินไปตามทาง จนกระทั่งเกือบจะถึงจุดหมายที่ว่าแล้ว แต่ทว่าเธอพบเข้ากับกลุ่มเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่ง ที่กำลังนั่งสูบบุหรี่กันอยู่เด็กสาวจึงทำท่าทีว่าจะถอยหลังกลับ เพราะเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยที่รออยู่ข้างหน้า“จะไปไหนล่ะครับ น้องคีตา” หนึ่งในคนพวกนั้นเรียกเธอไว้ ก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น“พะ...พวกพี่รู้จัก

ระหว่างที่กิจกรรมการประกวดดาวเดือนกำลังเริ่มขึ้น พินอินเสนอให้คีตาแสดงความสามารถเป็นการร้องเพลง เพราะนั่นคือสิ่งที่คีตาถนัดและทำมันออกมาได้ค่อนข้างดีและตอนนี้คีตาก็ได้ติดหนึ่งในสิบ ของคนที่ถูกคัดเลือกเรียบร้อยแล้ว ทุกคนในห้องต่างพากันดีใจยกใหญ่ เพราะไม่ใช่แค่คีตาเท่านั้นที่ผ่าน แต่ยังมีต้นไผ่อีกคนด้วย ซึ่งนั่นหมายความว่าห้อง ม.4/2 ของพวกเขา มีคนผ่านเข้ารอบถึงสองคนเลยทีเดียว“เก่งมากไอ้คีตา ว่าแต่แกผ่านเข้ารอบได้ยังไงเนี่ย เค้าคัดจากอะไร” แมทธิวถามอย่างสงสัย เพราะมีความเป็นไปได้ยากสำหรับเพื่อนของเขา“บอกเลยนะ หน้าตาล้วนๆ ค่ะ พวกแกรู้ไหมว่ามีแต่คนสวยๆ หน้าตาดีกันทั้งนั้นเลย ไม่รู้ว่ารอบความสามารถพิเศษฉันจะรอดหรือเปล่าน่ะสิ” คีตาเอ่ยอย่างกังวลใจสิ่งที่ทำให้เธอเข้ารอบไปได้อาจไม่ใช่โชค แต่เป็นหน้าตาที่น่ารักน่าเอ็นดูของเธอนั่นเอง เกิดมาหน้าตาดีก็งี้แหละ“ผ่านสิวะแก เย็นนี้ไปซ้อมร้องเพลงกันเอาไหมล่ะ เดี๋ยวฉันจัดการจองห้องดนตรีไว้ให้”เห็นแบบนี้ แมทธิวก็เป็นถึงนักดนตรีวงของโรงเรียนเลยนะ และครั้งนี้เขาก็พร้อมที่จะช่วยให้เ

ภาคเรียนที่ 2 กำลังเริ่มต้นขึ้น แต่คะแนนสอบเทอมก่อนของคีตายังคงเป็นที่ไม่น่าพอใจนัก ทั้งที่เธอพยายามอ่านหนังสือและท่องจำอยู่เสมอ แต่ดูเหมือนว่าความพยายามนั้น ยังไม่มากพอ“เกรดเทอมที่แล้วของฉันแย่สุดๆ ทำไมฉันโง่แบบนี้นะ” คีตานั่งกุมขมับกับคะแนนเฉลี่ยที่ออกมา ที่จริงมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่ตัวเองกลับคาดหวังเอาไว้เยอะน่ะสิ“อย่าว่าตัวเองเลย ฉันผิดเองที่ไม่ค่อยมีเวลาติวให้” พินอินเห็นเพื่อนเศร้าก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ เธอปลอบใจพลางลูบหลังเพื่อนไปด้วย“โธ่!! ไม่ใช่ความผิดแกซะหน่อยพินอิน ลำพังแค่ต้องทำงานพิเศษไปด้วยก็ดูเหนื่อยจะแย่แล้ว ยังต้องมาคอยดูแลคนไม่เอาไหนอย่างฉันอีก ไม่เป็นไรเลยเพื่อนรัก” คีตาว่าก่อนจะซบไปที่ไหล่ของเพื่อนสนิท“นี่ๆ พวกแกรู้ไหมว่างานกีฬาสีปีนี้ จะมีการคัดเลือกดรัมเมเยอร์ประจำแต่ละสีด้วยนะ ฉันว่าแกต้องทำเพื่อสีส้มของเราแล้วล่ะ...คีตา!!” แมทธิวปรี่เข้ามาจากด้านหลัง ก่อนจะประกาศข่าวสำคัญให้กับสองสาวได้รับรู้ก่อนใครจากที่เมื่อกี้ยังเสียใจกับคะแนนสอบอยู่เลย แต่คีตากลับตื่นเต้นกับข่าวใหม่ที

เมื่อเช้าวันเสาร์วนมาถึง อากาศดีๆ แบบนี้ ใครจะอยากรีบลุกจากเตียงกันล่ะ ก็วันหยุดทั้งทีนี่นะคีตาสะลึมสะลือขึ้นมา พลางบิดขี้เกียจอย่างสบายใจ ก่อนจะผล็อยหลับไปอีกครั้ง ทั้งที่ตอนนี้เวลาก็เลยเก้าโมงไปแล้ว “น้องนภาจ๊ะ วันนี้เราไปทำเล็บกันดีไหม เห็นว่าที่ร้านมีลายใหม่เข้ามาด้วยนะ”เสียงจ้อกแจ้กของแม่ๆ ดังมาจากตรงรั้วที่กั้นกลางระหว่างสองบ้าน เป็นภาพคุ้นตาที่เกิดขึ้นแทบทุกวัน เสียงหัวเราะเบาๆ และบทสนทนามากมายแสดงถึงความสนิทสนม ราวกับว่ารั้วนั้นไม่เคยเป็นกำแพงกั้นเลยสักนิด“ไปสิคะพี่นิน เล็บภาก็ไม่ได้ดูแลมานานแล้ว อยากทำสีให้ดูสวยๆ วัยรุ่นๆ กับเค้าบ้าง” น้านภาตอบกลับพลางเช็กเล็บบนมือไปด้วย“งั้นไปรถภากันนะคะ ขอตัวไปหยิบกุญแจสักครู่” เธอเอ่ยต่อเมื่อเห็นทีว่าต้องรีบไป“ได้สิ แต่เอ๊ะ!! นั่นแผ่นดินนี่ ขยันดูแลต้นไม้ดอกไม้จังเลยนะลูก” หลังเหลือบไปเห็นเด็กผู้ชายตัวสูง แม่นินก็เอ่ยทักทายขึ้น ในขณะที่เขากำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงบริเวณสวนดอกไม้ในบ้านของตัวเอง“สวัสดีครับแม่นิน คีตา...ไปไหนเหรอครับ”เขาละจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ตรงหน้า