Semua Bab พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Bab 121 - Bab 130

ชายหนุ่มถูมือสองข้างเข้าด้วยกันจนเกิดเป็นฟองสีขาวนุ่มแล้วจึงนำไปถูยังแผ่นหลังของคนตัวเล็ก ทันทีที่ฝ่ามือของเขาสัมผัสกับผิวเนียน ลำท่อนอวบก็เกร็งเครียดขึ้นมาอีกระดับจนตอนนี้มันปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดขอดที่ขดตัวรายรอบเอ็นแข็ง ทำให้ผู้เป็นเจ้าของรู้สึกปวดหนึบไปทั้งลำจนต้องขยับเข้าไปกดเบียดให้อยู่กลางร่องก้นงอนเพื่อระบายความทรมานของตนเอง ในขณะที่สองมือหนาที่เต็มไปด้วยฟองสบู่นุ่มเลื่อนไปยังด้านหน้าแล้วถูคลึงสองก้อนเนื้อใหญ่อย่างเพลิดเพลินในอารมณ์ "อื้อ หนะ..หนูถูเอง" พลอยลลินณ์ปฏิเสธการกระทำของคนตัวโตเสียงกระเส่า จากที่ไม่มีอารมณ์ร่วมแต่การที่โดนสัมผัสคุ้นเคยปลุกเร้ากระตุ้นแบบนี้ทำให้ความกระสันอยากของเธอบังเกิดขึ้นมาอย่างง่ายดาย แถมยังมีน้ำใจแยกขาออกจากกันเพื่อให้ท่อนเนื้อร้อนที่มาเสือกไสที่ซอกขาใจกลางสาวด้วยความเต็มใจ "เฮียถูให้สะอาดกว่า" ภูริชพูดเสียงหอบกระเส่า ฟังก็รู้ว่าไฟสวาทของเขาเพิ่มขึ้นจนไม่สามารถคุมอารมณ์ได้ต่อไปแล้วแม้ว่าเขาจะเปิดน้ำให้ไหลออกมาจากฝักบัวด้านตกกระทบยังกายของทั้งคู่ก็ตาม มือใหญ่ช่วยถูทำความสะอาดให้ร่างบางจนฟองสบู่หมดจากตัวไปจนสะอาดหมดจด ริมฝีปากอุ่นไล่งับใบหูเล็กอย

ไม่รอช้าให้แฟนสาวต้องรอนานเพราะเพราะก็ทนต่อแรงบีบรัดของโพรงเนื้อไม่ไหวแล้วเหมือนกัน รีบยืดกายขึ้นหลังตรง ใช้สองมือจับอยู่ที่เอวคอดให้มั่นแล้วชักท่อนเนื้อออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปอย่างแรง จากที่เริ่มแรกเชื่องช้าเนิบนาบ ไม่นานจังหวะถาโถมของสะโพกแกร่งแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนดุดันหนักเน้น หากว่าเขาไม่จับเอวบางไว้คาดว่าคนตัวเล็กน่าจะแบนติดผนังแข็งด้านหน้าไปแล้ว เสียงลามกอันเกิดจากเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องน้ำใหญ่ "อ๊ะ อ๊ะ จุก อย่าเข้าลึก หนูจุก.." พลอยลลินณ์ขอร้องคนด้านหลังเสียงสั่น ถึงเธอจะให้เขาเข้ามาในตัวแรง ๆ แต่พอเอาเข้าจริงเธอก็ไม่สามารถรับลำเนื้อปูดโปนของเขาได้เต็มที่ แรงกระทุ้งเสยของเอ็นร้อนทำให้ปลายนุ่มกระแทกเข้าที่ปากมดลูกซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำเอาร่างบางถึงกับอ่อนระทวยไปหมด แขนที่ค้ำยันอยู่ที่ผนังแข็งตรงหน้าเริ่มสั่นระริกพอ ๆ กับขาเรียวที่สั่นระริกจนไม่อาจจะทรงตัวไว้ได้ เธอค่อย ๆ ปล่อยกายให้ทรุดต่ำลงหากไม่วงแขนแข็งแรงสอดกอดใต้หน้าท้องแบน เธอคงลงไปกองกับพื้นแล้ว "ยังไม่เสร็จเลย ขาอ่อนแล้วเหรอ" ภูริชเอ่ยล้อเลียนให้กับท่าทางของคนตัวเล็กที่ตอนนี้ดูอ่อนเรี่ยวแรงไปหมด แต่โพรงร

"เฮีย เฮีย อื้อ" พลอยลลินณ์ครางเรียกคนตัวโตเสียงหวานหยดย้อยในจังหวะที่เขากระทุ้งเอ็นร้อนเข้ามา แรงครูดของปลายหยักยามเขาชักเข้าชักออกผนังโพรงรักก่อให้เกิดความเสียวซ่านขึ้นมาเป็นทวีคูณ แขนเรียวสองข้างที่ตอนแรกจิกอยู่ที่ไหล่แข็งเลื่อนขึ้นไปโอบกอดต้นคอหนาเพื่อหาที่พึ่งทางอารมณ์"ใกล้หรือยัง?" ภูริชถามด้วยความใส่ใจพลางพลิกร่างบึกบึนของตัวเองขึ้นด้านบน ยันศอกลงยังพื้นที่นอนคร่อมร่างบางนุ่มนิ่มเอาไว้ในอ้อมอก ก้อนเนื้ออกอวบกระเพื่อมขึ้นลงเสียดสียอดไตเข้าที่แผงอกแข็งตามจังหวะกระแทกกระทั้นของช่วงล่าง สองมือใหญ่ช่วยเกลี่ยส้นผมออกออกจากกรอบหน้าให้อย่างทะนุถนอม สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยที่กำลังดูทรมานจากความปรนเปรอรสสวาทของเขาก็รู้สึกฮึกเหิม จึงเร่งแรงตอกอัดเร็งขึ้นแรงขึ้นเพื่อที่จะได้เป็นที่ถูกใจของแฟนสาว"อื้อ!" หน้าวานพยักหน้ารัวเร็วเป็นการตอบคำถาม เธอกัดริมฝีปากแน่นสะกดความเสียวซาบซ่านเอาไว้เพื่อรอจังหวะที่เขาจะช่วยปลดปล่อยให้ ออกแขนรั้งต้นคอให้ใบหน้าหล่อซุกลงที่ซอกคอระหงของเองแล้วเกยคางเล็กไว้ที่ไหล่แข็ง ปากน้อยอ้าปากหอบเมื่อจมูกน้อยไม่สามารถทำงานให้มีประสิทธิภาพได้อีกต่อไป ตวัดขาเรียวขึ้นมาเกี

หลังจากที่นั่งรับประทานอาหารเช้าไปได้สักพัก วัชระก็นึกขึ้นได้ว่านักท่องเที่ยวฝากชมเรือยอร์ชลำใหม่ที่ภูริชเพิ่งถอยออกมาเมื่อตอนต้นเดือน "นายครับ นักท่องเที่ยวที่นำเรือไปดูปะการังน้ำตื้นฝากชมเรือลำใหม่ของนายด้วยนะครับ บอกว่าสเปคเรือทันสมัยดีมาก" "อืม พวกเขาไปดูปะการังที่ไหนกันล่ะ?" ภูริชเงยหน้าขึ้นละจากหน้าจอในตอนที่ส่งเสียงในลำคอรับรู้คำชมนั้น ก่อนจะถามถึงสถานที่ท่องเที่ยวที่กลุ่มนั้นไปอย่างใส่ใจ "แถว ๆ เกาะเล็กครับ แถวนั้นน่ะปะการังสวยที่สุดแล้ว น้ำก็ใสปลาก็สวย" วัชระพูดถึงเกาะส่วนตัวที่ภูริชได้ซื้อเอาไว้สำหรับไปพักผ่อนยามอ่อนล้าจากงานหรือในตอนที่เพื่อน ๆ อยากจะพักผ่อนแบบส่วนตัวก็จะพากันไปที่นั่น "มีรูปไหมคะหนูอยากเห็น หนูอยากดำน้ำตื้นบ้างจัง" พลอยลลินณ์ตาโตเมื่อพูดถึงการดำน้ำตื้นที่เธอเคยเห็นในสารคดีหรือจากรายการท่องเที่ยวในโทรทัศน์ อยากจะลองดำน้ำแบบนั้นดูสักครั้ง "มี ๆ พี่ถ่ายมาด้วย" เพราะเขาต้องไปดูแลนักท่องเที่ยวด้วยจึงได้เก็บภาพมา วัชระพูดพลางล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ทำการเปิดหน้าจอแล้วกดเลือกภาพที่ตัวเองได้ถ่ายไว้เมื่อวานนี้ พลอยลลินณ์ที่ตื่นเต้น ใจร้อนอยากเห็นรู

ณ โรงพยาบาลใหญ่ประจำเกาะ "เป็นไงบ้าง เจ็บไหม?" ภูริชรีบลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นพลอยลลินณ์เดินออกมาจากห้องตรวจหลังจากที่เธอเข้าไปฉีดยาคุม มือหนากำกระชับกระเป๋าสะพายใบเล็กของหญิงสาวในแน่นขึ้นในตอนที่ลุกยืน เขาแย่งกระเป๋าเธอมาไว้เพื่อที่จะไม่มีอะไรเกะกะตอนที่ทำธุระในห้องนั่น "นิดหน่อยค่ะ" พลอยลลินณ์เงยหน้ายิ้มแห้งให้กับคนตัวสูง ในหัวนึกไปถึงความรู้สึกที่ปลายเข็มทิ่มลงไปในเนื้อก็รู้สึกเจ็บแปลบตรงบริเวณทิ่มแทงขึ้นมาอีกครั้ง มือเล็กเอื้อมมือมาเพื่อจะหยิบกระเป๋าไปถือไว้เองแต่ก็คว้าได้แต่ลมเพราะคนที่ถือเบี่ยงมือหลบไม่ให้เธอหยิบได้"เฮียถือให้ เดือนต่อไปคุมแบบกินไหมจะได้ไม่เจ็บตัวแบบนี้อีก?" ภูริชพูดถึงกระเป๋าสะพายของแฟนสาวก่อนจะเสนอความคิดเห็นเรื่องคุมกำเนิดของเดือนต่อไป รู้สึกเห็นใจคนตัวเล็กที่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ทุกเดือน ร่างสูงโน้มตัวลงใช้มือข้างที่ว่างจับที่มือนุ่มก่อนจะพากันเดินคู่กันไปตามทางเดิน"ไม่ดีกว่าค่ะ ถ้ากินหนูกลัวลืม หนูยิ่งเป็นคนขี้ลืมอยู่" พลอยลลินณ์รีบปฏิเสธ เธอรู้ตัวเองดีว่าเป็นคนขี้หลงขี้ลืมแค่ไหน ถ้าได้คุมกำเนิดชนิดเม็ดมีหวังเธอลืมแน่ ๆ ไหนจะมีตัวอย่างของแก้มใสที่ได้ยินว่าตอน